II SAB/Łd 126/13

Dnia 9 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2013 roku sprawy ze skargi G. B. i G. B. na bezczynność A SA Oddział Ł. - T. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje A SA Oddział Ł. - T. do załatwienia wniosku G. B. z dnia 6 grudnia 2011 roku, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę G. B., 4. zasądza od A SA Oddział Ł. - T. na rzecz G. B. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS II SAB/Łd 126/13 Uzasadnienie G. i G. małżonkowie B. w dniu 14 marca 2013 roku wnieśli skargę na bezczynność A S.A. Oddział Ł.-T., Rejon Energetyczny P., polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek G. B. z dnia 6 grudnia 2011 roku oraz niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udzielenia tejże informacji. G. B. zwracał się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie "kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych" na nieruchomościach należących do wnioskodawcy. Wniosek ten został zawarty w piśmie z dnia 6 grudnia 2011 roku, noszącym tytuł "Wezwanie do podjęcia negocjacji" w sprawie ustalenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez Spółkę z nieruchomości, opisanych w piśmie. Pismo zostało sporządzone i podpisane przez radcę prawnego Ł. B., działającego jako pełnomocnik G. B. A SA Oddział Ł.-T. wniosła o odrzucenie skargi jako skierowanej przeciwko podmiotowi, który nie istnieje w obrocie prawnym, gdyż Rejon Energetyczny jest jedynie jednostką organizacyjną A SA z siedzibą w L. i nie posiada osobowości prawnej. Odnosząc się do zarzutów merytorycznych skargi Spółka przyznała, ze nie posiada dokumentów potwierdzających jej tytuł prawny do nieruchomości, na których zlokalizowano urządzenia. Powyższe wynika z treści korespondencji prowadzonej między pełnomocnikiem wnioskodawcy a Rejonem Energetycznym P. Ustawa o dostępie informacji publicznej nie reguluje sytuacji, gdy podmiot odmawia udzielenia informacji z tej przyczyny, że jej nie posiada. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Nie jest zasadny wniosek o odrzucenie skargi jako skierowanej do podmiotu nieistniejącego. Nie ulega wątpliwości, że skarga skierowana została przeciwko A SA Oddział Ł.-T. Wskazanie w skardze rejonu Energetycznego P. wynikało z faktu, iż do tej jednostki skierowano pisma pełnomocnika skarżących i za jej pośrednictwem udzielano pełnomocnikowi odpowiedzi. Z treści skargi natomiast w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż została ona skierowana do A SA Oddział Ł.-T. Wobec tego podniesiony w odpowiedzi na skargę zarzut nie może skutkować odrzuceniem skargi. Natomiast wniosek o odrzucenie skargi z przyczyn podmiotowych, ale innych niż podniesione przez Spółkę okazał się uzasadniony w stosunku do G. B. Skargę G. B. należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) jako niedopuszczalną, bowiem nie zwracała się ona o udostępnienie informacji publicznej. Z treści pisma z dnia 6 grudnia 2011 roku, zawierającego m.in. wniosek o udzielenie informacji publicznej wprost wynika, że wniosek został złożony jedynie w imieniu G. B. W pozostałym zakresie sąd uznał skargę za uzasadnioną. Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. Wyjaśnić trzeba, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej powoływana jako u.d.i.p. w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej. I tak reguluje ona zasady udostępniania informacji publicznej (art. 7, 13 i 14 ustawy), jak również odmowę udostępnienia informacji w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czy też dopuszcza stwierdzenie przez organ, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i wówczas organ powiadamia jedynie wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. teza nr 2 wyroku NSA w Warszawie z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, Lex nr 77178, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 162/07, Lex nr 322803). Stosownie do art. 4 ust.1 u.d.i.p. organem w rozumieniu u.d.i.p. jest także podmiot realizujący zadania publiczne, nie mający statusu organu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i użyteczne dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach. Nie ulega zatem wątpliwości, że B SA należy do kręgu tak określonych podmiotów, dostarczanie energii mieści się bowiem w kategorii zadań publicznych, zatem jej działanie podlega ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu cytowanej ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Jak wynika z kolei z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p, udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Trzeba przy tym zaznaczyć, że informacją publiczną są wiadomości dotyczące faktów zarówno wytworzone przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, jak i jedynie odnoszone (skierowane) do tych podmiotów. Skarżący domagał się udostępnienia decyzji administracyjnych, dotyczących zrealizowania na jego nieruchomościach linii energetycznych, których właścicielem jest A. Bez wątpienia zatem żądane informacje mieszczą się w pojęciu "informacji publicznej" w znaczeniu nadanym przepisem art. 61 Konstytucji RP oraz art. 1 i art. 6 u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej ma charakter czynności materialno-technicznej. Natomiast, jeżeli w ocenie organu istnieją ustawowe przeszkody do udostępnienia informacji w określony sposób lub w określonej formie, bądź istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej, to zobligowany jest on do załatwienia wniosku w formie procesowej. Ponadto, gdyby środki techniczne, jakimi dysponuje podmiot zobowiązany nie umożliwiały udostępnienia informacji w opisany wyżej sposób, podmiot ten powinien pisemnie poinformować o tym fakcie wnioskodawcę, wskazując przyczynę zaistniałego stanu rzeczy oraz możliwy sposób udostępnienia żądanych informacji (szerzej zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012r., str. 195-198). Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot zobowiązany nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udzielenie takiej informacji lub odmawia udzielenia informacji w nieprzewidzianej dla tej czynności formie prawnej, względnie nie podejmuje innej czynności uzasadnionej przepisami u.d.i.p. Na równi z niepodjęciem tego rodzaju czynności należy traktować przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co może powodować uzasadnione wątpliwości adresata odpowiedzi co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi na jego wniosek (tak WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 10 stycznia 2013r. w sprawie II SAB/Sz 51/12, LEX nr 1254775). Powyższe uwagi przesądzają o zasadności skargi G. B. Skarżący nie uzyskał bowiem żadnej odpowiedzi na wniosek zawarty w piśmie z dnia 6 grudnia 2011 roku. Jedyne pismo (z dnia 2 kwietnia 2012 roku, skierowane do pełnomocnika skarżącego), będące reakcją na pismo skarżącego z dnia 6 grudnia 2011 roku, dotyczy kwestii negocjacji w sprawie wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z terenu. W piśmie tym Spółka powołuje się jedynie na fakt, że linia energetyczna na nieruchomościach należących obecnie do skarżącego została zrealizowana na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie wskazano jednak danych pozwalających na jej identyfikację, choć przecież powołanie się na prawomocną decyzję administracyjną musiało zostać poprzedzone ustaleniami co do jej istnienia. Brak też dokumentów potwierdzających, że Spółka przed wniesieniem skargi informowała skarżącego, że nie posiada żądanych dokumentów. Również w odpowiedzi na skargę Spółka powołuje się na brak dokumentów potwierdzających jej tytuł prawny do nieruchomości, zajmowanej pod jej urządzenia. Tymczasem wniosek o udostępnienie informacji dotyczył innej kategorii dokumentów. Trafnie wprawdzie Spółka zauważa, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie reguluje wprost obowiązków organu (podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji), gdy nie posiada on żądanej informacji publicznej. Jednak z wcześniejszych rozważań wynika wprost, że winien on wówczas udzielić jasnej i precyzyjnej odpowiedzi. Z powołanego pisma A z dnia 2 kwietnia 2012 roku nie wynikało jednak, że Spółka żądanych dokumentów nie posiada, treść sugeruje co najmniej istnienie takiej decyzji. Z powyższych względów skargę G. B. należało uznać za uzasadnioną. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zatem do tej regulacji należało zobowiązać organ do załatwienia wniosku o udostępnienia informacji publicznej zawartego w piśmie z dnia 6 grudnia 2011 roku. Przed załatwieniem wniosku dogłębnego zbadania wymaga rozbieżność między twierdzeniem, że Spółka nie posiada żądanych dokumentów a wcześniejszym odwołaniem się do istnienia przynajmniej jednej prawomocnej (zapewne chodzi o ostateczną) decyzji o pozwoleniu na budowę spornej linii. Jednocześnie zważywszy upływ czasu od daty złożenia wniosku sąd stwierdził, że naruszenie prawa ma charakter rażący. O kosztach postępowania orzeczono z mocy art. 200 p.p.s.a. LS