I FZ 50/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. spółki cywilnej z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 627/13, odrzucające zażalenie na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 627/13, pozostawiające bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie skargi S. spółki cywilnej z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 20 marca 2013 r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. postanawia: oddalić zażalenie. 1. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 627/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie S. spółki cywilnej z siedzibą w L. na zarządzenie Sądu z dnia 7 listopada 2013 r., pozostawiające wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzenie z 7 listopada 2013 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 14 listopada 2013 r., a zatem termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 21 listopada 2013r. Strona skarżąca wniosła natomiast zażalenie dopiero w dniu 22 listopada 2012 r. (vide: data stempla pocztowego na kopercie), a zatem po terminie przewidzianym w art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.). W tej sytuacji, wobec niezachowania przez skarżącą terminu do wniesienia zażalenia, Sąd zażalenie odrzucił. 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie strona zarzuciła naruszenie art. 194 § 2 u.p.p.s.a. w zw. z art. 45 k.p.a. w zw. z art. 44 K.p.a. polegające na uznaniu za skutecznie doręczone pismo. Według żalącego Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo uznał, że zażalenie zostało wniesione po terminie. Korespondencja nie została doręczona osobie uprawnionej do odbierana pism procesowych spółki a pracownikowi, który nie był uprawniony do jej odbioru. Osoba upoważniona do odbierania pism procesowych zapoznała się z korespondencją dopiero 15 listopada 2013 r. W związku z tym termin do wniesienia zażalenia nie minął z dniem 21 listopada 2013 r. Tym samym wniesione z dniem 22 listopada 2013r. zażalenie jest skuteczne. Wskazując na powyższe wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego z uwagi na trudną sytuację finansową oraz wstrzymanie zaskarżonej decyzji. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: 3.1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 3.2. Autor zażalenia podważając stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie ustalenia terminu doręczenia zaskarżonego zarządzenia wskazuje na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 44-45 tej ustawy. Przytoczenie wymienionych przepisów jest nieprawidłowe, gdyż kwestię doręczeń sądu administracyjnego regulują przepisy rozdziału 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.). Zgodnie z art. 67 § 2 u.p.p.s.a. pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. W niniejszej sprawie przesyłka zawierająca zarządzenie została doręczona na adres spółki. Podnoszona przez autora zażalenia okoliczność odbioru przesyłki przez osobę nieupoważnioną do odbioru pism procesowych nie mogła się ostać. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że w dniu 14 listopada 2013 r. odebrał ją pracownik spółki. Pracownik spółki umieścił na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pieczątkę spółki wraz ze swoim czytelnym podpisem. Z takiego działania pracownika można było domniemywać, że jest on uprawniony do odbioru korespondencji. Nie ma bowiem znaczenia, jaki konkretnie zakres prac przewidziano w umowie dla danego pracownika, skoro był on obecny w siedzibie firmy, posługiwał się jej pieczątką i nie oświadczył doręczającemu, że przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jego obowiązków. Wobec powyższego nie można twierdzić, że listonosz doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający nie musi bowiem znać zakresu obowiązków i uprawnień osób zatrudnionych w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, legitymując się przy tym pieczątką firmy. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 maja 2006 r., sygn. akt I FSK 1208/05 (dostępny w bazie internetowej CBOIS) oraz w wyroku z dnia 6 lipca 1999 r. sygn. akt I SA/Po 1829/98 (opubl. w: Baza Komputerowa wydawnictwa LEX nr 37900), w którym stwierdzono, że listonosz, doręczając jednostce organizacyjnej pismo, nie ma obowiązku sprawdzenia czy pismo odbiera osoba uprawniona. Z kolei w wyroku NSA z dnia 5 października 2010r., sygn. akt II FSK 731/10, zaznaczono, że wybór pracowników jak i ustanawianie pełnomocników jest sprawą wewnętrznej organizacji danego podmiotu gospodarczego i odpowiedzialności za podejmowane w tym zakresie decyzje nie można przenosić na inne osoby fizyczne lub prawne. W świetle przedstawionego stanowiska należy uznać, że zaskarżone zarządzenie skutecznie zostało doręczone w dniu 14 listopada 2013 r. Uchybienia pracownika spółki w prawidłowym poinformowaniu o dacie wpływu zaskarżonego zarządzenia do Spółki nie zwalniało strony od obowiązku zachowania ustawowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia. 3.3. W zażaleniu zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa pomocy. Rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego będzie ustosunkowanie się do przywołanych wniosków. 3.4. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.