III SA/Wa 1658/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Minister Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia S. Sp. z o.o. (dalej: "Spółka", "Skarżąca"), utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji indywidualnej. Z motywów zaskarżonego postanowienia wynika, że w dniu 20 grudnia 2012 r. Skarżąca złożyła do Ministra Finansów wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie przepisów Konwencji z 6 grudnia 2001 r. zawartej między Rzeczypospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 2003 r. Nr 43. poz. 368: dalej: “umowa polsko-duńska"). Zgodnie z przedstawionym w ww. wniosku stanem faktycznym Skarżąca jest komplementariuszem S. sp. z o.o. spółka komandytowa (dalej: “Spółka") i z tego tytułu jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54. poz. 654 ze zm.). Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług stomatologów. Usługi stomatologów są świadczone przez Spółkę na rzecz podmiotu z siedzibą w Danii, tj. kliniki stomatologicznej (dalej: "Klinika Stomatologiczna"), na podstawie umowy o świadczenie usług stomatologów zawartej przez Spółkę z tą kliniką. Spółka świadczy usługi stomatologów przy współpracy stomatologów prowadzących zarejestrowaną w Polsce jednoosobową działalność gospodarczą, zaangażowanych przez Spółkę na podstawie umów cywilnoprawnych dot. świadczenia usług dentystów. Umowy cywilnoprawne zawarte przez Spółkę ze stomatologami będącymi polskimi rezydentami podatkowymi, przewidują m.in. wyłączne prawo Spółki do wydawania instrukcji stomatologom oraz asystentom stomatologów, pełną odpowiedzialność stomatologów wobec Spółki z tytułu świadczonych usług czy też wynagrodzenie oparte na ilości wykonanych usług, należne jedynie w przypadku prawidłowego wy konania usługi przez stomatologa. Stomatolodzy świadczą usługi w pomieszczeniach udostępnionych przez Klinikę [...] znajdujących się na terenie Królestwa Danii. W okresie przebywania na terytorium Królestwa Danii, stomatolodzy mieszkają w mieszkaniach wynajętych przez Spółkę. Stomatolodzy nie są udziałowcami ani członkami zarządu Wnioskodawcy czy też wspólnikami Spółki. Jednocześnie, umowa zawarta pomiędzy Spółką a Kliniką [...] ma charakter umowy o świadczenie usług stomatologicznych obejmującej następujące elementy: Spółka ponosi odpowiedzialność oraz ryzyko za świadczone usługi stomatologiczne, Spółka posiada wyłączne prawo udzielania instrukcji stomatologom, wynagrodzenie z tytułu wykonania danej usługi dentystycznej jest określone w stałej kwocie, Spółka na podstawie rodzaju zlecenia jednostronnie określa ilość stomatologów niezbędnych do realizacji usług oraz ich kwalifikacj, Spółka dostarcza przynajmniej część sprzętu niezbędnego stomatologom/asystentom stomatologów w celu realizacji usług. Spółka nie wynajmuje ani dzierżawi od Kliniki żadnych pomieszczeń, maszyn czy też urządzeń, jak też nie wykorzystuje biur i innych podobnych pomieszczeń Kliniki. Wskazując na powyższe Skarżąca zadała następujące pytanie: Czy działalność Spółki polegająca na świadczeniu przez Spółkę usług stomatologów na podstawie umowy zawartej z Kliniką [...] oznacza dla Skarżącej powstanie zakładu podatkowego w Królestwie Danii w rozumieniu art. 5 ust. 1 umowy polsko-duńskiej ? W ocenie Skarżącej przedstawiona we wniosku działalność Spółki nie powoduje powstania zakładu Skarżącej w Królestwie Danii w rozumieniu art. 5 ust. 1 umowy polsko-duńskiej. Minister Finansów postanowieniem z [...] lutego 2013 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w zakresie ww. wniosku. W ocenie organu podatkowego przedmiot wniosku Skarżącej wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej. Skarżąca w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: “O.p."). W ocenie Skarżącej na podstawie art. 14b § 1 zw. z art. 3 pkt 2 O.p. Minister Finansów jest upoważniony i zobligowany do wydawania interpretacji w zakresie postanowień ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Pojęcie oraz przesłanki istnienia zakładu podatkowego są regulowane art. 5 umowy polsko-duńskiej czyli jednym z jej postanowień do interpretacji, których Minister Finansów jest upoważniony i zobligowany. Co więcej, z uwagi na cel zawierania umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, interpretacja pojęcia zakładu wskazanego w art. 5 umowy polsko-duńskiej musi mieć charakter obiektywny i nie wymaga odnoszenia do przepisów prawa wewnętrznego jednej ze stron umowy polsko-duńskiej. Z przepisów prawa polskiego nie wynika związanie polskich organów podatkowych decyzją zagranicznych organów podatkowych w przedmiocie istnienia zakładu podatkowego polskiego podatnika w danym kraju będącym stroną umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z Rzeczypospolita Polską. W konsekwencji, polskie organy podatkowe mogą samodzielnie badać kwestię istnienia zakładu podatkowego polskiego podatnika w innym kraju będącym stroną umowy o unikaniu podwójnego podatkowania na podstawie definicji zakładu zawartej w odpowiedniej umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz pomocniczo na postawie treści modelowej konwencji OECD. Ewentualne rozbieżności pomiędzy interpretacją pojęcia zakładu podatkowego prezentowaną przez polskie i zagraniczne organy podatkowe mogą zostać usunięte w ramach procedury wzajemnego porozumiewania się określonej w danej umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania. Na podstawie powyższego można wskazać, iż interpretacja pojęcia zakładu na gruncie umowy polsko-duńskiej przez polskie organy podatkowe, bezpośrednio wpływa na zakres obowiązków podatkowych Skarżącej w Polsce. Od interpretacji kwestii istnienia zakładu podatkowego Skarżącej w Danii przez polskie organy podatkowe, będzie bowiem uzależniona kwestia stosowania zwolnienia Skarżącej z obowiązku zapłaty podatku dochodowego w Polsce na podstawie art.22 umowy polsko-duńskiej. W powołanym na wstępie zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2013 r. Minister Finansów stwierdził, że przedmiot wniosku Skarżącej wykracza poza zakres przedmiotowy instytucji interpretacji indywidualnej. Podał, że przepis art. 14b § 1 O.p. wymaga istnienia pomiędzy sprawą w której wystąpiono z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji, a wnioskodawcą związku wyrażającego się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy w Polsce. W ramach ww. instytucji interpretacji indywidualnej organ podatkowy może dokonywać wykładni postanowień umów międzynarodowych tylko jako elementu wewnętrznego systemu prawa podatkowego (w ramach zakreślonych w art. 91 ust. 2 Konstytucji RP). Podstawowym elementem interpretacji indywidualnej jest ocena stanowiska Wnioskodawcy pod kątem jego prawidłowości. Minister Finansów wskazał, że kluczowym dla przedmiotowego wniosku zagadnieniem jest stwierdzenie, czy działalność Skarżącej będzie podlegała opodatkowaniu na terytorium Danii w myśl postanowień umowy polsko-duńskiej. Skarżąca zatem wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie dotyczącym skutków podatkowych w innej niż Polska jurysdykcji podatkowej (związanych z określonym prawnopodatkowym stanem faktycznym). Zdaniem Ministra Finansów wydanie interpretacji indywidualnej w żądanym zakresie stanowiłoby nieuprawnioną ingerencję w proces stosowania prawa przez duńską administracje podatkową. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Ministra Finansów z [...] kwietnia 2013 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 O.p. poprzez uznanie, iż niedopuszczalna jest interpretacja pojęcia "zakładu" zastosowanego w postanowieniach umowy polsko-duńskiej. W uzasadnieniu skargi Skarżąca potrzymała argumentację zawartą w zażaleniu. Podkreśliła, że od interpretacji pojęcia “zakładu" w rozumieniu art. 5 umowy polsko-duńskiej, uzależniony jest obowiązek opodatkowania w Polsce dochodu Skarżącej osiągniętego z prowadzonej działalności gospodarczej. Dlatego też, należy uznać, iż przedmiotowy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy bezpośrednio sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania Skarżącej w Polsce. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga została uwzględniona, ale z innych przyczyn niż w niej podniesione. Sąd wziął pod uwagę okoliczności nie podnoszone przez Skarżącą w złożonej skardze. Działanie takie umożliwia przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. ) – dalej w skrócie "p.p.s.a.", zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że granice rozpoznania sądu wyznacza sprawa, w której wniesiona została skarga. Sąd bada więc w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, nawet jeżeli strona w skardze określonej kwestii nie podniosła. W uchwale z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania zgodności z prawem zaskarżonego aktu nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd przy tym nie jest związany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (vide ONSAiWSA 2010/1/1). Rozstrzygnięcie w granicach sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy niż ta, w której wniesiono skargę. Dokonując oceny zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, w pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii związanych z naruszeniem przepisów postępowania, w kontekście przestrzegania z urzędu przez organy podatkowe zasady legalizmu oraz zaufania do organów podatkowych, wynikających odpowiednio z art. 120 i 121 § 1 O.p. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej. Wszczęcia postępowania odmówiono na podstawie art. 165a § 1 O.p., który to przepis znajduje zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych mocą art. 14h tej ustawy. Art. 165a § 1 O.p. stanowi, iż gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 (tj. żądanie wszczęcia postępowania przez stronę – wyjaśnienie Sądu), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zgodnie z § 2 ww. artykułu na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie. W myśl postanowień art. 239 O.p., w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale [Rozdział 16 Zażalenia – wyjaśnienie Sądu] do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zatem do zaskarżonego postanowienia zastosowanie ma art. 221 O.p. stanowiący, że w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Zaskarżone postanowienie z [...] kwietnia 2013 r. podpisane zostało przez Wicedyrektora L.S. z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. Znajdujący się w aktach sprawy egzemplarz ww. postanowienia opatrzony jest także podpisem Naczelnika Wydziału – M.K. Postanowienie poprzedzające zaskarżone postanowienie z [...] lutego 2013 r. podpisane zostało przez działającą z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. Naczelnik Wydziału M.K. Z powyższego wynika, że w wydaniu zaskarżonego postanowienia uczestniczyła osoba, które brała udział w załatwieniu sprawy zakończonej wydaniem postanowienia, na które Skarżąca wniosła zażalenie. W tej sytuacji rozważyć należało, czy pracownik organu podatkowego – Dyrektora Izby Skarbowej, upoważnionego przez Ministra Finansów – wydający postanowienie w pierwszej instancji, w toku postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia na to postanowienie, może zostać uznany za pracownika, o którym mowa w art. 130 § 1 pkt 6 O.p., to jest za pracownika podlegającego wyłączeniu od udziału w postępowaniu (zgodnie z art. 14h O.p. - art. 130 znajduje zastosowanie do spraw dotyczących interpretacji indywidualnych). Zagadnienie powyższe zostało rozstrzygnięte uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2013 r. sygn. akt I GPS 2/12 (Lex nr 1271653), zgodnie z którą "Artykuł 130 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) ma zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 221 tej ustawy". Istota rozstrzygniętego problemu dotyczy zatem instytucji wyłączenia pracownika załatwiającego daną sprawę w pierwszej instancji od rozpoznania jej w postępowaniu odwoławczym przed organem jednoosobowym, w postępowaniu, w którym nie obowiązuje zasada dewolutywności. Instytucja wyłączenia pracownika – jak się przyjmuje – jest elementem sprawiedliwości proceduralnej, a więc jednej z zasad demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika ogólny wymóg, aby wszelkie postępowania prowadzone przez organy władzy publicznej w celu rozstrzygnięcia sporów indywidualnych odpowiadały standardom sprawiedliwości proceduralnej. Podkreślając znaczenie tej zasady Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz piśmiennictwa. Przesłanka wyłączenia pracownika, określona w art. 130 § 1 pkt 6 O.p., wskazuje, iż niepożądaną jest sytuacja, gdy przy rozpatrywaniu sprawy – i to bez względu na to, czy chodzi o jej rozpoznanie w ramach dwóch instancji, czy też w ramach jednej instancji – zaangażowany w jej merytoryczne rozpoznanie w jej całokształcie jest pracownik, który brał już udział w wydaniu decyzji w poprzedniej fazie. Uczestniczyłby on nie tylko w dokonywaniu ponownej oceny materiału dowodowego, ale również miałby odnieść się do zarzutów stawianych poprzedniej decyzji przez stronę, w tym także zarzutów adresowanych ad personam do osoby np. najpierw prowadzącej postępowanie dowodowe, a następnie wydającej (podpisującej) decyzję. Jest oczywistym, że w tego rodzaju przypadkach może istnieć bardzo prawdopodobna obawa, że ze względu na tę bliskość pracownika do sprawy, wyrażone w uzasadnieniu poglądy, nie będzie on obiektywny przy ocenie podniesionych zarzutów. Byłby tu poza tym niejako "sędzią we własnej sprawie". Pod znakiem zapytania stałaby więc rzetelność i prawidłowość takiego procedowania, a kontrola byłaby iluzoryczna (tak R. Karczmarczyk, glosa do uchwały NSA z 22 lutego 2007r. sygn. akt II GPS 2/06, GSP Przeg. Orzecz. 2008, nr 1, s. 53). Podobnie podkreślał W. Dawidowicz, podnosząc, że "istotą specyficznego stosunku określonego pracownika do określonej sprawy jest jego osobiste zaangażowanie i zainteresowanie w określonym sposobie załatwienia sprawy, stąd rodzi się niebezpieczeństwo, że będzie on działał w sprawie stronniczo, a więc sprzecznie z zasadniczym celem postępowania, jakim jest rozstrzygnięcie sprawy w sposób obiektywny" (tak J.Borkowski, [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2000, s. 147). Naczelny Sąd Administracyjny podzielił wyrażany w orzecznictwie pogląd, że przesłanka "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji", powodująca wyłączenie pracownika jednoosobowego organu podatkowego z postępowania wszczętego wniesieniem odwołania, o którym mowa w art. 221 O.p. utożsamiana jest z określeniem "udział w załatwianiu sprawy". Ustawodawca nie posługuje się określeniem "wydał zaskarżoną decyzję", a określeniem szerszym, nawiązującym do procesu wydawania decyzji jako czynności rozciągniętej w czasie, obejmującej także jej przygotowanie i podejmowanie czynności procesowych, co niewątpliwie rozszerza istotę tego określenia. W wyroku z 15 grudnia 2008r. sygn. akt P 57/07 (OTK ZU-A 2008, nr 10, poz. 178) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż "przez określenie to należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika (...), lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy. Ograniczenie zakresu tego pojęcia tylko do formy wydania decyzji w znaczeniu prawnym wydaje się nieuzasadnione ze względu na szczególną właściwość postępowania administracyjnego, w którym – w odróżnieniu od postępowania sądowego – poszczególne czynności o różnej doniosłości procesowej mogą być wykonywane przez różne osoby, mogące mieć mniejszy lub większy wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie". Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że w pojęciu "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" chodzi o podejmowanie istotnych czynności procesowych, a nie tylko czynności technicznych, organizacyjnych, a więc nie tylko o wydanie decyzji w rozumieniu art. 210 § 1 pkt 2 i 8 O.p. Może się bowiem zdarzyć tak, że jeden upoważniony pracownik przeprowadzi w danej sprawie całe postępowanie dowodowe, a inny – także upoważniony pracownik – wyda decyzję. Może się tak stać z różnych powodów, choroby, przejścia na emeryturę, awansu itp. Zawężające rozumienie tej przesłanki przeczyłoby i niweczyło istotę oraz cele wyłączenia pracownika. Należy przy tym mieć na uwadze to, że istnienie przesłanek wyłączenia należy tylko uprawdopodobnić, ale charakter czynności polegających na braniu udziału w wydaniu decyzji należy wykazać, udowodnić. Niemniej jednak każde wydanie (podpisanie) decyzji przez upoważnionego pracownika w poprzedniej fazie załatwiania sprawy wyłączy go zawsze od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w sytuacji określonej w art. 221 Ordynacji podatkowej. Jak już Sąd wskazał, z akt rozpoznanej sprawy wynika, że postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. podpisane zostało przez Naczelnik Wydziału M.K., co w świetle przytoczonych wyżej rozważań zawartych w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego powinno było skutkować jej wyłączeniem od udziału w postępowaniu w sytuacji określonej w art. 221 w związku z art. 239 O.p. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Wydziału M.K. uczestniczyła w rozpoznaniu zażalenia na powyższe postanowienie. Zważyć przy tym należy, że specyfika rozpoznanej sprawy, w której zapadło rozstrzygnięcie o odmowie wszczęcia postępowania, przejawiała się w tym, że postępowanie dowodowe nie było prowadzone, a zatem przygotowanie rozstrzygnięcia w istocie wyczerpywało istotne czynności tego postępowania. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 3 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ podlegających wyłączeniu z mocy art. 130-132 tej ustawy. Stosownie do art. 219 Ordynacji podatkowej, przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do postanowień. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny uchyla zaskarżony akt, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. W ocenie Składu orzekającego w niniejszej sprawie, z uwagi na wydanie postanowienia w pierwszej instancji przez Naczelnika Wydziału M.K., która nie została wyłączona następnie od udziału w rozpatrzeniu zażalenia, uznać należy, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. jest art. 130 § 1 pkt 6 w związku z art. 221 i 239 O.p., dającego podstawę do wznowienia postępowania. Powyższa wadliwość zaskarżonego postanowienia uniemożliwia Sądowi ocenę jego merytorycznej prawidłowości, a tym samym odniesienie się do zarzutów skargi w tym zakresie. Zażalenie Skarżącej należy zatem rozpatrzeć ponownie, eliminując udział w tej fazie postępowania pracowników, którzy uczestniczyli w wydaniu postanowienia z dnia [...] lutego 2013 r. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Zakres, w jakim uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Na wniosek Skarżącej, na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego.