II GSK 796/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Protokolant asystent sędziego Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w S od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 787/13 w sprawie ze skargi Fortuna Spółki z o.o. z siedzibą w W na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2. oddala skargę; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w S na rzecz F Spółki z o.o. z siedzibą w W 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego NSA/wyr.1 – wyrok Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S (dalej: WSA w S lub Sąd I instancji) uwzględnił skargę F Sp. z o.o. w W (dalej: Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S (dalej: Dyrektor) z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych po wznowieniu postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia 20 listopada 2009 r. Spółka wystąpiła o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz zatwierdzenie regulaminu gry na terenie województwa zachodniopomorskiego. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Dyrektor umorzył postępowanie w sprawie wszczętej powyższym wnioskiem podając w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 8, 118, 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), dalej: u.g.h. Następnie po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, ostateczną decyzją z dnia 14 września 2010 r. Dyrektor utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Wnioskiem z dnia 1 października 2012 r. Spółka wystąpiła do Dyrektora o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 14 września 2010 r. Jako przesłankę wznowienia wskazała przepis art. 240 § 1 pkt 11 i art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej (Dz. U. 2012 r. poz. 749, dalej o.p.) w związku z art. 8 i art. 135 ust. 1 u.g.h. Spółka powołała się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydany w dniu 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11. Z powyższego Spółka wywiodła, że przepisy u.g.h., a w tym przepis art. 129 ust. 2 muszą zostać definitywnie zakwalifikowane do kategorii przepisów technicznych objętych obowiązkową procedurą notyfikacji w Komisji Europejskiej. Dyrektor postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora z dnia [...] września 2010 r. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. organ odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w S z dnia 14 września 2010 r., podając w uzasadnieniu, że powołany wyrok TSUE nie zawiera wykładni przesądzającej o technicznym charakterze art. 135 ust. 2 ustawy, pozostawiając dokonanie ustalenia w tym zakresie polskim sądom. W świetle powyższego nie można uznać, że wyrok ten ma wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji. Decyzją z dnia [..] maja 2013 r. Dyrektor, po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Organ uznał, że warunki dotyczące prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie stanowią "przepisów technicznych" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE zatem powoływany wyrok TSUE nie ma wpływu na treść decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w S z dnia 14 września 2010 r., zaś zarzuty naruszenia art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej są bezzasadne. Dyrektor stanął na stanowisku, że przepisy u.g.h. spełniają łącznie cztery warunki, o których mowa w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości, ponieważ zostały wprowadzone w sposób niedyskryminacyjny z zachowaniem celu jaki przyświecał ich wprowadzeniu oraz nie wykraczają poza zakres konieczny z uwzględnieniem interesu ogólnego, a tym samym nie są przeszkodami w rozumieniu przepisów TSUE o swobodzie przepływu towarów, a zatem wyłączone są z obowiązku notyfikacji. W konsekwencji powyższych rozważań, organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji, który wobec braku istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 o.p. nie przeprowadzał postępowania wyjaśniającego w przedmiocie zmiany lokalizacji punktu gier na automatach o niskich wygranych. WSA w S uwzględniając skargę stwierdził, że u.g.h. w takiej części, w jakiej zawiera przepisy istotnie ograniczające, a nawet stopniowo uniemożliwiające prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, podlegała notyfikacji Komisji w trybie przepisu art. 8 ust. 1 dyrektywy. Do przepisów takich należy art. 135 ust. 2 i art. 129 ust. 2 u.g.h., skoro procedury notyfikacyjnej nie przeprowadzono, to przepis ten nie mógł być stosowany w stosunku do podmiotów gospodarczych i innych jednostek przez organy administracji publicznej. Z powyższych powodów przyjęcie przez organy, że pomimo zaistnienia przesłanki wznowieniowej określonej w art. 240 § 1 pkt 11 o.p. dotychczasowa (weryfikowana) decyzja nie może podlegać uchyleniu z uwagi na treść art. 135 ust. 2 u.g.h., jest w oczywisty sposób nieprawidłowe. Przepis ten nie mógł stanowić podstawy prawnej do wydania zaskarżonej decyzji i przyjęcia na tej podstawie, że mogłaby zostać wydana jedynie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy w sposób dotychczasowy - art. 245 § 1 pkt 3 lit. a) o.p. W ocenie Sądu I instancji, skoro Spółka złożyła wniosek o zmianę zezwolenia pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a przepisy ustawy hazardowej, mające charakter przepisów technicznych, uniemożliwiły merytoryczne rozpoznanie jej wniosku, to ich niestosowanie w stosunku do Spółki powinno skutkować rozpatrzeniem wniosku w oparciu o przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie jego złożenia. Dyrektor zaskarżył wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i oddalenia skargi ewentualnie uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania a także zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuciła naruszenie: Prawa materialnego poprzez: I) niewłaściwe zastosowanie art. 129 ust 1 i art. 135 ust. 1 i ust. 2 u.g.h., podczas gdy w sprawie miał zastosowanie 129 ust 2 u.g.h.; II) błędną wykładnię art. 129 ust. 2 u.g.h. w związku z art. 1 pkt 4 i pkt. 11 dyrektywy 98/34/WE w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11,C -214/11 i C-217/11, polegającą na przyjęciu, że przepis ten, wobec niespełnienia wymogu notyfikacji Komisji, o którym mowa w art. 8 ust. 1 akapit pierwsze dyrektywy 98/34/WE, nie mógł być stosowany w stosunku do podmiotów gospodarczych, innych jednostek przez organy administracji publicznej, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu art. 129 ust. 1 u.g.h., przy uwzględnieniu również treści pkt. 4 preambuły do dyrektywy 98/34/WE, prowadzi do wniosku, że przepis ten nie podlega regulacji art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, a tym samym nie skutkuje naruszeniem procedury, o której mowa w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy; III) niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji przepisów ustawy z dnia 29 ִustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, z późn. zm.), w sytuacji gdy w dacie wydania decyzji, tj. 7 marca 2013 r., obowiązywały przepisy u.g.h., która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. Powyższe miało wpływ na treść wyroku, bowiem przyjęcie przez Sąd I instancji, iż przepis art. 129 ust. 2 u.g.h., wobec niespełnienia wymogu notyfikacji Komisji, o którym mowa w art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE nie mógł być stosowany w stosunku do podmiotów gospodarczych i innych jednostek przez organy administracji publicznej, nie powoduje przyjętego przez Sąd I instancji skutku w postaci rozpoznania sprawy na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, tj. przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, z późn. zm.), IV) błędną wykładnię art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 98/34/WE, poprzez przyjęcie, że stwierdzenie naruszenia obowiązku notyfikacji powoduje dalej idące skutki, aniżeli odmowa zastosowania nienotyfikowanego przepisu, tj. w niniejszej sprawie art. 129 ust. 2 u.g.h., tj. "obowiązywania w krajowym porządku prawnym" ustawy, która utraciła moc obowiązującą, tj. ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Powyższe miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem bezpośredni skutek braku notyfikacji określonego przepisu ani w świetle przepisów dyrektywy 98/34/WE, ani orzecznictwa TSUE nie prowadzi do obowiązywania przepisów ustawy, która utraciła moc obowiązującą. Naruszenia prawa formalnego poprzez: I) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że ewentualne naruszenie art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 98/34/WE, skutkujące odmową zastosowania nienotyfikowanego przepisu, tj. w niniejszej sprawie art. 129 ust. 2 u.g.h., miało wpływ na wynik sprawy. Powyższe miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem Sąd I instancji nie wykazał zależności pomiędzy stwierdzonym uchybieniem, tj. brakiem notyfikacji art. 129 ust. 2 u.g.h., a wpływem na wynik sprawy, bowiem wymagałoby to również rozważenia kwestii, czy zakwestionowany przepis mógł być zwolniony od podlegania przepisom dyrektywy 98/34/WE, z powołaniem się na pkt. 4 preambuły tej dyrektywy, a skutkiem odmowy zastosowania przepisów jest rozpoznanie wniosku na podstawie obowiązującej uprzednio ustawy o grach i zakładach wzajemnych; II) naruszenie art. 141 § 4 w z art. 153 p.p.s.a., poprzez uzasadnienie wyroku uchylającego decyzję administracyjną, polegające na przyjęciu wadliwej oceny w uzasadnieniu przez Sąd I instancji, iż w sprawie miały zastosowanie art. 129 ust 1 i art. 135 ust. 1 i ust. 2 u.g.h., podczas gdy w sprawie miał zastosowanie 129 ust 2 u.g.h., a nadto że ewentualne stwierdzenie naruszenia obowiązku notyfikacji powoduje dalej idące skutki aniżeli odmowa zastosowania nienotyflkowanego przepisu, tj. w niniejszej sprawie art. 129 ust. 2 u.g.h., tj. "obowiązywania w krajowym porządku prawnym" ustawy, która utraciła moc obowiązującą, tj. ustawy z dnia 29 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem zaistniały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna Dyrektora oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd II instancji w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty procesowe skargi kasacyjnej. Konieczność odniesienia się w tej kolejności do zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że analiza sposobu stosowania prawa materialnego jest możliwa wtedy, gdy zastanie przesądzone, że w postępowaniu przed organami celnymi i Sądem I instancji nie doszło do naruszenia przepisów procesowych, albo stronie nie udało się skutecznie zakwestionować ustaleń faktycznych sprawy w ramach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna Dyrektora ma usprawiedliwione podstawy, przy czym nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. W ocenie NSA nietrafne są zarzuty procesowe skargi kasacyjnej. W ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Dyrektor podnosi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE oraz art. 135 ust. 2 u.g.h. Tak postawiony zarzut jest formalnie wadliwy, a rodzaj wady uniemożliwia Sądowi II instancji dokonanie weryfikacji skarżonego wyroku z punktu widzenia podniesionych w nim naruszeń. Skarga kasacyjna będąc sformalizowanym środkiem prawnym dla swej skuteczności wymaga spełnienia warunków wynikających z przepisów prawa. Art. 176 § 1 i 2 p.p.s.a. określa niezbędne warunki formalne takiej skargi. Jednym z nich jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Z treści art. 174 pkt 2 ustawy wynika, że podstawą kasacyjną może być naruszenie przepisów postępowania. Skoro strona wskazuje taką podstawę kasacyjną swojej skargi, to w jej ramach nie może kwestionować naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 135 ust. 2 u.g.h. i właściwymi przepisami dyrektywy nr 98/34/WE. Wskazane przepisy nie są przepisami procesowymi. Do przepisów procesowych odnosi się treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., zatem w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 tej ustawy należało wskazywać naruszenie przez Sąd I instancji tego przepisu w powiązaniu z przepisami procesowymi stosowanymi przez organy celne. Jednak Dyrektor tego nie czyni, tylko wadliwie w ramach tej postawy zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w związku z przepisami szczególnymi, które także mają charakter materialny. Z tego powodu tak zbudowany zarzut kasacyjny musi być uznany za wadliwy, gdyż podnosząc naruszenie prawa formalnego nie może tego naruszenia uzasadniać obrazą przepisów materialnych. Sąd II instancji będąc związany granicami skargi nie może wykroczyć poza ramy zarzutu formułowanego przez stronę i wobec tego musi przyjąć, że tak postawiony zarzut nie może odnieść prawnego skutku. Zdaniem NSA nietrafny jest również drugi z zarzutów procesowych. W nim Dyrektor podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. poprzez uzasadnienie wyroku, w którym ten Sąd stwierdza, że w sprawie objętej kontrolowanymi decyzjami powinien mieć zastosowanie art. 135 ust. 1 i art. 129 ust. 1 u.g.h., bowiem art. 129 ust. 2 u.g.h. jako nienotyfikowany nie może być stosowany. Faktem jest, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku zaprezentował taki pogląd, jednak w ocenie Sądu II instancji wada w zakresie prezentowanego stanowiska nie może być wiązana z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazany przepis określa niezbędne elementy (składniki) wyroku pierwszoinstancyjnego, zatem jest to przepis regulujący materię formalną, po prostu wymienia te elementy, z których musi składać się uzasadnienie. Z jego treści nie wynika i wynikać nie może ich merytoryczna poprawność. Braki w tym zakresie są wadami w działalności Sądu I instancji, ale nie mogą być one podstawą skutecznego zarzutu z art. 141 § 4 p.p.s.a. Ten tryb nieprawidłowości wyroku należałoby kwestionować przez odwołanie się do przepisów procesowych, a więc p.p.s.a., jednak takich, które wiążą się z merytoryczną działalnością sądu, a nie poprawnością formalną uzasadnienia. Z tego właśnie względu zarzut podnoszący naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za chybiony. W ocenie Sądu II instancji inaczej należy widzieć podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty materialne. Wprawdzie i one są ujęte w sposób formalnie wadliwy, bo nie wskazują właściwych przepisów naruszonych przez Sąd I instancji, bo przecież WSA w S nie mógł naruszyć art. 129 ust. 2 oraz art. 129 ust. 1 i art. 135 ust. 1 i 2 u.g.h. w sposób opisany w skardze kasacyjnej, bo Sąd I instancji nie stosuje przepisów u.g.h., a tylko kontroluje tryb ich stosowania przez organy. Z tego względu profesjonalna skarga kasacyjna powinna precyzyjnie określić takie przepisy, a skarga Dyrektora tego nie czyni, niemniej ta wada nie uniemożliwia merytorycznego rozpoznania skargi (zob. uchwała dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1). Z tego powodu NSA odnosi się do tych zarzutów i stwierdza, że są one zasadne. Bez wątpienia nietrafne jest stanowisko Sądu I instancji prezentowane w skarżonym wyroku, które zakłada, że art. 129 ust. 2 u.g.h. jest przepisem technicznym, a skoro ten przepis nie podlegał notyfikacji, to nie może być stosowany. Pogląd taki nie znajduje prawnego uzasadnienia, zatem stanowisko skargi kasacyjnej kwestionujące taki sposób rozumienia art. 129 ust. 2 u.g.h. należy uznać za zasadne. Podstawą takiego twierdzenia jest przyjęcie, że art. 129 ust. 2 u.g.h. jako przepis przejściowy nie może być przepisem technicznym, gdyż nie odnosi się do właściwości i cech produktu jakim jest automat do gry o niskich wygranych, a skierowany jest do podmiotu prowadzącego określony rodzaj działalności, reglamentowanej przez państwo. Z treści art. 129 ust. 2 u.g.h. wynika, że postępowania w sprawie zezwoleń wszczęte i niezakończone przed wejściem w życie u.g.h. podlegają umorzeniu. Istotą tej regulacji nie jest, jak twierdzi Sąd I instancji, ograniczenie obrotu automatami, gdyż treść przepisu nie rozstrzyga takiej materii, ale sposób zakończenia wszystkich postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy z 1992 r. w nowej sytuacji prawnej, powstałej po wejściu w życie u.g.h. Uchwycenie tej istoty art. 129 ust. 2 u.g.h. ma fundamentalne znaczenie dla oceny skarżonych decyzji. Z treści tego przepisu w związku z art. 129 ust. 1 i art. 135 ust. 1 u.g.h. wynika, że wszystkie podmioty, które nie uzyskały w "starym" stanie prawnym zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych, nie mają prawa realizować takich uprawnień po wejściu w życie u.g.h., która zmienia warunki podmiotowe dla takiej działalności. Art. 129 ust. 2 u.g.h. w związku z ust. 1 tego przepisu podobnie jak wszystkie przepisy przejściowe ma na celu ochronę praw ukształtowanych na gruncie ustawy z 1992 r. w zmienionej sytuacji prawnej, zatem po wejściu w życie u.g.h., przy czym z treści art. 129 ust. 2 u.g.h. wynika, że po tej dacie nie można prowadzić postępowań w sprawie wydania zezwoleń, zwłaszcza ze względu na to, że u.g.h. przeszła z systemu zezwoleń na system koncesyjny. Dokonanie takiego zabiegu legislacyjnego nie może być utożsamiane z wprowadzeniem ograniczeń, które rzutują na obrót automatami i są związane z ich właściwościami, bowiem funkcją przepisów przejściowych nie jest regulowanie sytuacji prawnej w zakresie obrotu automatami, ale możliwości i zakresu realizacji uprawnień do prowadzenia działalności z wykorzystaniem tych automatów. Dla Sądu II instancji poza sporem pozostaje ustalenie, że techniczny charakter przepisów przejściowych u.g.h. nie wynika z wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. C-213/11, C-214/11 i C-217/11. W tym orzeczeniu Trybunał wskazał tylko, że takie przepisy mogą być potencjalnie techniczne, a ustalenie tego charakteru wymaga oceny tych przepisów z punktu widzenia cech "techniczności" przepisów wynikających z dyrektywy 98/34/WE. W kontekście tych uwag stwierdzić należy, że trafne jest stanowisko skargi kasacyjnej wskazujące na brak technicznego charakteru art.129 ust 2 u.g.h. Przepis ten uznany został przez TSUE za inne wymagania w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, a jego techniczny charakter został uzależniony do ustaleń, które muszą być wiązane z istotnym wpływem na właściwości lub sprzedaż produktu. Jednak skoro treść przepisu odnosi się do zezwoleń, to tym samym nie może być łączona z produktem. Zatem treść tego przepisu należy oceniać w powiązaniu z art. 6 ust. 1 u.g.h., a nie z ograniczeniami jakie wynikają na gruncie u.g.h. w związku z miejscem i formą prowadzenia działalności, z czym mamy do czynienia w art. 14 ust. 1 u.g.h. Sąd II instancji podkreśla, że wyrok TSUE jednoznacznie na techniczny charakter wskazuje w odniesieniu do art. 14 ust. 1 ustawy, a nie jej art. 6 ust. 1. Rozciąganie tej właściwości przepisu na treść art. 129 ust. 2 u.g.h. i pozostałych przepisów przejściowych jest niedopuszczalne, dlatego należy podzielić stanowisko Dyrektora, że ten przepis nie podlegał notyfikacji, tym samym poprawnie mógł być stosowany w rozpoznawanej sprawie. Podkreślić należy także i to, że skoro art. 6 ust. 1 u.g.h. odnosi się do podmiotowych właściwości zezwolenia, to nie może być traktowany jako techniczny, a tym samym nie można uznać za techniczne przepisów, które również odnoszą się do podmiotowego aspektu tych zezwoleń, a niewątpliwie takimi przepisami są przepisy przejściowe, w tym art. 129 ust. 2 u.g.h. Sąd II instancji podkreśla także, że na ocenę charakteru art. 129 ust. 2 u.g.h. musi mieć wpływ także i to, że na gruncie ustawy z 1992 r. zmiana zezwoleń dokonywana była na podstawie art. 155 k.p.a., tym samym żaden podmiot posiadający zezwolenie nie miał prawem zagwarantowanego uprawnienia do jego zmiany, co najwyżej miał prawo wystąpić z wnioskiem o jej dokonanie, jednak taki wniosek nie pociągał za sobą obowiązku zmiany zezwolenia. Gdyby taki obowiązek istniał w ustawie z 1992 r. wówczas inaczej należałoby oceniać treść art. 129 ust. 2 u.g.h. Ponieważ obowiązek taki nie istniał, to przyjmowanie technicznego charakteru art. 129 ust. 2 u.g.h. jest niezasadne. Oczywiście jako zupełnie chybione i sprzeczne z przepisami u.g.h. należy uznać stanowisko Sądu I instancji wskazujące na możliwość stosowania do zmiany zezwolenia przepisów ustawy z 1992 r. Mając powyższe na uwadze i treść art. 188 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.