II SO/Łd 14/13

Dnia 11 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 roku sprawy z wniosku S. M. o wymierzenie Prokuratorowi Okręgowemu w P. grzywny w trybie art. 55 § 1 ppsa za nieprzekazanie skargi na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej postanawia: 1. wymierzyć Prokuratorowi Okręgowemu w P. grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych; 2. zasądzić od Prokuratora Okręgowego w P. na rzecz S. M. kwotę 196,95 (sto dziewięćdziesiąt sześć 95/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS W dniu 13 września 2013 r. S. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o wymierzenie w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. grzywny Prokuratorowi Okręgowemu w P. za nieprzekazanie sądowi skargi na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Według strony organy uchybiły terminowi pozostając w wielomiesięcznej zwłoce, co czyni uzasadnionym wniosek o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Odpowiadając na wniosek Prokurator Okręgowy w P. wniósł o jego oddalenie. Argumentował, że w dniu 25 kwietnia 2013 r. do Prokuratury Okręgowej w P. wpłynął wniosek S. M. o udzielenie informacji publicznej w postaci zdjęć Prokuratora Okręgowego w P. i podległych mu prokuratorów okręgu [...] prokuratury. Pismem z dnia 7 maja 2013 r. Naczelnik Wydziału I Organizacyjnego Prokuratury Okręgowej w P., działając w imieniu Prokuratora Okręgowego w P., na podstawie art. 8b ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.), poinformował S. M., że zdjęcia prokuratorów, poza zdjęciami Rzecznika Prasowego Prokuratury Okręgowej w P.i prokuratora zastępującego Rzecznika Prasowego, nie stanowią informacji publicznej. S. M. uznając, że zdjęcia prokuratorów są informacją publiczną w dniu 26 czerwca 2013 r. (data wpływu do Prokuratury Okręgowej) skierował skargę na bezczynność Prokuratora Okręgowego w P. Skarga S. M. została mylnie odczytana jako odpis skargi skierowanej przez S. M. bezpośrednio do sądu administracyjnego i dlatego omyłkowo załączono ją do akt sprawy oznaczonej sygn. II Pa 24/13, a następnie oczekiwano na przekazanie skargi przez sąd administracyjny. Z tego powodu skarga S. M. nie została przekazana do właściwego sądu administracyjnego, w terminie określonym w art. 21 pkt. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W dniu 9 września 2013 r. S. M. wezwał Prokuratora Okręgowego w P. do nadania biegu skardze poprzez przekazanie jej do WSA w Łodzi. Poinformował również Prokuratora Okręgowego, że w przypadku braku powiadomienia go o przekazaniu skargi do WSA, w terminie 3 dni od otrzymania wezwania, podejmie dostępne kroki prawne w celu przymuszenia do wykonania ustawowego obowiązku. Pismem z 11 września 2013 r., czyli w drugim dniu od wpływu wezwania, Naczelnik Wydziału II Postępowania Sądowego Prokuratury Okręgowej w P. wyjaśnił S. M. powody powstałej zwłoki w nadaniu biegu skardze, przeprosił go za zaistniałą sytuację i poinformował o opracowywaniu odpowiedzi na skargę oraz o przesłaniu skargi wraz z odpowiedzią po jej opracowaniu, bez zbędnej zwłoki do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Podkreślił, iż nie nadanie w terminie biegu pisemnej skardze S. M., opatrzonej datą 20 czerwca 2013 r., nie można rozpatrywać w kategorii celowego uchybienia obowiązkom zawodowym, czy też celowego, świadomego utrudniania biegu postępowania administracyjnego. W dniu 24 września 2013 r. skargę S. M. i odpowiedź Prokuratora Okręgowego przekazano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zachowano zatem termin określony w przywołanym wyżej przepisie, liczony od daty wezwania do nadania biegu skardze. S. M. nie czekając na upływ terminu, wskazanego przez siebie w wezwaniu do nadania biegu skardze, w dniu 12 września 2013 r. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi wniosek o wymierzenie Prokuratorowi Okręgowemu w P. grzywny "w celu przymuszenia wykonania obowiązku z art. 54 § 2 ustawy". W ocenie Prokuratora Okręgowego w P. wniosek S. M. nie jest zasadny, ponieważ jego skarga została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, po prawidłowym odczytaniu intencji S. M., w ustawowym terminie. Nie ma więc potrzeby "przymuszenia" organu do przekazania skargi. Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. S. M. poparł wniosek i złożył kserokopię pisma z dnia 11 września 2013 r. oraz wniósł o zasądzenie kosztów zgodnie z zestawieniem. Przedstawiciel organu wnosił o oddalenie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek jest zasadny. Zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t Dz.U. z 2012 r., poz 270.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast w myśl art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do tego obowiązku, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy, a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W przekonaniu sądu powołane wyżej przepisy przewidują wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie grzywny, to jest stwierdzenie uchybienia przez organ terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na powody takiego stanu rzeczy. Natomiast wymierzając grzywnę, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. Należy również podkreślić, że dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. z uchybieniem terminu przez organ nie skutkuje oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny, czy też umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09 (ONSAiWSA 2010/1/2) podniesiono bowiem, iż skoro z art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków", będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 tej ustawy. W istocie zatem przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 ustawy obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności (vide: postanowienie NSA z dnia 30.01.2013 r. sygn. akt I OZ 45/13 – LEX Nr 1273880). Z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) wynika, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast stosownie do treści art. 21 pkt 1 tej ustawy termin przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. został skrócony do 15 dni. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że organ nie wykonał ustawowego obowiązku przekazania skargi w przewidzianym do tego terminie. Natomiast to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny. Może mieć jedynie wpływ na jej wysokość, bowiem zadaniem grzywny nie jest tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej, lecz także represyjnej i prewencyjnej. Odnosząc się natomiast do wysokości wymierzonej grzywny należy wskazać, iż rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc przyczynę niedopełnienia obowiązku, jak również czas opóźnienia w przekazaniu skargi do sądu. Określając wysokość grzywny w przedmiotowej sprawie, sąd miał przede wszystkim na uwadze długi okres zwłoki w przekazaniu skargi. Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zgodnie z komunikatem Prezesa GUS z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2012 r. (M.P. z 2013 r., poz. 89), przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2012 r. wyniosło 3521,67 zł. Tym samym wymierzenie organowi grzywny w wysokości 100 zł osiągnie cel przewidziany w przepisie art. 55 § 1 p.p.s.a. Grzywna będzie odpowiednim środkiem dyscyplinującym organ, odpowiada czasowi uchybienia i stanowi wystarczającą dolegliwość. Z tych wszystkich względów sąd na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. A. P.