II SA/Wa 1386/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Stanisław Marek Pietras Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi G. W. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji oddala skargę. G. W., funkcjonariusz Policji, w roku 2006 pełnił służbę na stanowisku [...] Zespołu [...]. Rozkazem personalnym z [...] września 2006 r. został powołany na stanowisko służbowe [...] Komisariatu [...]. Kolejnym rozkazem personalnym z [...] listopada 2007 r. powołano go na stanowisko [...] Komisariatu [...]. Rozkazem personalnym z [...] kwietnia 2009 r. odwołano stronę ze stanowiska [...] Komisariatu [...] i przeniesiono do dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...]. Od tego momentu, zgodnie z treścią art. 6e ustawy o Policji, przez okres sześciu miesięcy przysługiwało funkcjonariuszowi uprawnienie do pobierania uposażenia w wysokości należnej mu na stanowisku [...] Komisariatu. Rozkazem personalnym z [...] października 2009 r. G. W. został zwolniony z wykonywania zadań służbowych w związku z wyborem na członka władz związku zawodowego, w których to władzach strona działa do chwili obecnej. Rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] marca 2013 r. funkcjonariusz został mianowany z dniem [...] marca 2013 r. na stanowisko [...] Wydziału do spraw [...] Komendy Rejonowej Policji [...]. Jednocześnie Komendant Rejonowy Policji [...] zwolnił funkcjonariusza od obowiązku świadczenia służby, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia na okres [...] kadencji w Zarządzie Wojewódzkim Związku Zawodowego Policjantów, obejmującej lata 2013-2016, a także z dniem [...] marca 2013 r. zwolnił wymienionego z zajmowanego stanowiska i od dnia [...] marca 2013 r., do czasu zakończenia [...] kadencji w Zarządzie Wojewódzkim Związku Zawodowego, przeniósł do swojej dyspozycji. Rozpoznając sprawę, wskutek wniesionego odwołania, Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślił, że organ pierwszej instancji skarżonym rozkazem nie naruszył prawa. Wprowadził jedynie w życie skutki prawne, wynikające z upływu sześciomiesięcznego terminu, oznaczonego w art. 6e ustawy o Policji. W ocenie organu, wydanie spornego rozkazu nie spowodowało pogorszenia warunków płacy funkcjonariusza. Stanowisko, na jakie został powołany i wynagrodzenie należne na tym stanowisku, są bowiem równorzędne stanowisku piastowanemu przez stronę przed powołaniem na funkcję [...] Komisariatu. Od powyższego rozkazu skargę do tutejszego Sądu wywiódł funkcjonariusz, wnosząc o jego uchylenie. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie normy art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych, jak również niewłaściwe zastosowanie i niewłaściwą interpretację przepisu art. 6e, 67 ust. 2 i 3 ustawy o Policji oraz naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 77, 107 i 108 K.p.a. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że od dnia odwołania z funkcji [...] Komisariatu [...] pozostawała w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...] na podstawie art. 6d ust. 1 ustawy o Policji, zaś od [...] listopada 2009 r. pozostawała w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych na podstawie art. 37a pkt 2 ustawy o Policji. Skarżący wskazał również, że skarżony rozkaz personalny został wydany bez zgody i wiedzy związku zawodowego. W realiach sprawy, w ocenie funkcjonariusza, konieczna była zaś zgoda związku na wydanie spornego rozstrzygnięcia, gdyż w jego wyniku doszło do pogorszenia warunków płacy strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonym rozstrzygnięciu. Organ dodatkowo podkreślił, iż w realiach faktycznych sprawy, ocena tego, czy doszło do pogorszenia warunków płacy funkcjonariusza powinna być dokonywana w odniesieniu do stanowiska, jakie strona piastowała uprzednio w wyniku mianowania, a nie powołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia, zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowy rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza on prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy doszło do pogorszenia warunków płacy skarżącego wskutek wydania kwestionowanego rozkazu personalnego, a więc, czy w efekcie doszło do naruszenia normy art. 32 ustawy z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854 ze zm.). W pierwszej kolejności podkreślić należy, że badania zaistnienia zarzucanego "pogorszenia", należało dokonywać przez pryzmat kryteriów obiektywnych. Należało więc przede wszystkim ustalić punkt odniesienia dla dokonywania powyższej oceny. Trzeba było bowiem ustalić to, z jakim wynagrodzeniem (otrzymywanym na jakim stanowisku) należy porównywać to uposażenie, jakie wynika ze skarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie tutejszego Sądu, wynagrodzenie, do którego należy się odnosić to takie wynagrodzenie, które ma przede wszystkim charakter stały a nie wyjątkowy, a zwłaszcza nie okresowy. Nadto wynagrodzenie będące punktem odniesienia winno być pobierane na stanowisku piastowanym wskutek mianowania, a nie powołania. Wyżej określone kryteria umożliwią dokonanie obiektywnej oceny zaistnienia ewentualnego pogorszenia warunków płacy, wyłączając wpływ przypadku na efekty przedmiotowej oceny. Stąd więc, jako chybiony jawi się pogląd skarżącego, że punktem odniesienia winno być wynagrodzenie przysługujące mu na stanowisku [...] Komisariatu [...]. Okolicznością niesporną w sprawie było przecież to, iż w momencie, gdy skarżący został powołany do władz związkowych, nie piastował już funkcji [...]. Pobierał jedynie uposażenie w wysokości należnej [...], korzystając z dobrodziejstwa przepisu art. 6e ustawy o Policji. W tym miejscu, odnosząc się do wyżej powołanego przepisu, należy szczególnie podkreślić to, że ta norma prawna ma charakter wyjątkowy. Stanowi ona odstępstwo od generalnej reguły, że wynagrodzenie powiązane jest z aktualnie zajmowanym stanowiskiem. W sytuacji więc, gdy w okresie powołania do władz związku, skarżącemu przysługiwało wynagrodzenie należne [...] Komisariatu, przez okres jedynie sześciu miesięcy, brak jest podstaw do przyjęcia, że piastowanie funkcji w związku zawodowym powinno wpłynąć na wydłużenie tego ustawowego terminu. Datą graniczną, oznaczającą koniec możliwości korzystania z przywileju pobierania wynagrodzenia należnego [...] Komisariatu, był moment upływu 6 miesięcy, liczonych od dnia odwołania z funkcji [...]. Koniec omawianego uprawnienia wynikał wiec z mocy przepisów prawa. Stąd więc brak jest przesłanek, umożliwiających skuteczne przyjęcie, że w wyniku wydania skarżonego rozkazu doszło do pogorszenia warunków płacy funkcjonariusza. Skarżony rozkaz doprowadził jedynie do odzwierciedlenia w rzeczywistości faktycznej skutków prawnych upływu omawianego, ustawowego terminu. Konsekwencją powyższych rozważań jest to, że organ przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego nie musiał wszczynać trybu, o jakim mowa w art. 32 ustawy o związkach zawodowych, a więc nie musiał zwracać się do związku o wyrażenie zgody na wydanie rozstrzygnięcia. Stanowisko, na jakie powołano stronę, mocą kwestionowanego rozkazu personalnego, oraz wynagrodzenie z nim związane, są bowiem równorzędne stanowisku, jakie skarżący piastował przed powołaniem na funkcję [...] Komisariatu [...]. To zaś świadczy o tym, że nie doszło do pogorszenia warunków płacy skarżącego, a w konsekwencji nie naruszono normy art. 32 ustawy o związkach zawodowych. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).