II SA/Wa 1685/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Maria Werpachowska, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 33 ust. 4 pkt 4, art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2013 r., orzekającą o utracie przez A. W. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, co następuje: A. W. decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2012 r. został uznany za osobę bezrobotną od dnia [...] listopada 2012 r., bez prawa do zasiłku. Na dzień [...] kwietnia 2013 r. został wyznaczony termin obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy [...]. W wyznaczonym terminie A. W. nie stawił się w Urzędzie i nie powiadomił w terminie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W konsekwencji powyższego, Prezydent [...] decyzją z dnia [...] maja 2013 r. orzekł o utracie przez zainteresowanego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] kwietnia 2013 r. W odwołaniu A. W. swoje niestawiennictwo w Urzędzie Pracy w dniu [...] kwietnia 2013 r. tłumaczył złym stanem zdrowia, a ponadto informował, iż nie mógł z uwagi na swój stan zdrowia, z obawy o swoje życie wyjść z domu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., uznał odwołanie za nieuzasadnione. Wskazał na obowiązki bezrobotnego określone w art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz na konsekwencje niewykonania tych obowiązków opisane w art. 33 ust. 4 pkt 4 cytowanej wyżej ustawy. A. W. nie stawił się w wyznaczonym dniu z Urzędzie Pracy i w terminie 7 dni nie usprawiedliwił przyczyn tej nieobecności, co w ocenie organu stanowiło dostateczne podstawy do wydania decyzji orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej. A. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygniecie Wojewody [...], żądając przywrócenia mu statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu skargi A. W. wskazał, że jest młodym człowiekiem i od dzieciństwa choruje na [...], obecnie jest to stan zagrażający życiu. Na powyższą okoliczność przedstawił zaświadczenie lekarskie z dnia [...] lipca 2013 r. Dodał, iż zaskarżona decyzja uniemożliwia mu leczenie. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania niniejszej sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem niniejsza sprawa została nieprawidłowo rozpatrzona. W aktach administracyjnych sprawy do k. 7 podpięto zaświadczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2012 r., stwierdzające leczoną od dawna u A. W. [...]. W tychże akt wynika także brak u A. W. wykształcenia i brak jakiegokolwiek zawodu. Jeżeli nawet organ I instancji miał prawo, zgodnie z zapisem art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzec o utracie statusu bezrobotnego wobec osoby, która nie stawiła się w wyznaczonym dniu w Urzędzie Pracy i w terminie 7 dni nie usprawiedliwiła przyczyn tej nieobecności, to sprawa ta nie jest już taka oczywista gdy zważy się na treść odwołania i znajdujące się w aktach (a zatem znane organowi II instancji) zaświadczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2012 r. stwierdzające od dawna leczoną u A. W. [...]. Odwołanie jest napisane nieudolnie, jednakże można się w nim dopatrzyć prób usprawiedliwienia nieobecności A. W. w Urzędzie Pracy w dniu [...] kwietnia 2013 r. Skarżący wyraźnie wskazuje tu, na przyczyny tej nieobecności i dodaje, iż jego stan zdrowia uniemożliwia mu wyjście z domu. Wojewoda [...] zestawiając treść tego odwołania ze znajdującym się w aktach sprawy, wyżej wspomnianym, zaświadczeniem lekarskim, powinien wezwać zainteresowanego do dokładnego wyjaśnienia przez jak długi czas występowało nasilenie choroby i czy nasilenie to uniemożliwiało także złożenie w terminie 7 dni usprawiedliwienia przyczyn tej nieobecności. Bez takiego wyjaśnienia nie można, jak to czyni organ II instancji, a priori uznać, iż usprawiedliwienie nieobecności jest bezskuteczne. Bacząc na brak u skarżącego jakiegokolwiek wykształcenia, organ II instancji powinien dokładnie pouczyć go, iż zakreślony w przepisie art. 33 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy 7 dniowy termin do usprawiedliwienia przyczyn nieobecności w Urzędzie Pracy, w pewnych przypadkach będzie liczony od daty ustania przyczyny powodującej niestawiennictwo. Zatem jeżeli stan powodujący nieobecność był trwały, to 7 dniowy termin powinien być liczony od ustania przyczyny i w takiej sytuacji treść odwołania, gdyby została poparta zaświadczeniem lekarskim określającym czas nasilenia objawów [...], mogłaby stanowić przesłankę usprawiedliwiającą nieobecność. Wojewoda [...] nie dochował staranności w rozpatrzeniu odwołania A. W. , zaś wydana przez niego decyzja, bez wyjaśnienia wyżej wskazanych zagadnień, wezwania skarżącego do uzupełnienia odwołania, jest co najmniej przedwczesna. Naruszone zostały zasady art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 oraz art. 11 Kpa i naruszenie tych zasad, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie mogło mieć istotne znaczenie dla ostatecznego wyniku niniejszej sprawy. W niniejszej sprawie rysuje się jeszcze jedno zagadnienie, wskazujące na nieprawidłowe działanie Urzędu Pracy [...]. Otóż z omawianego wyżej zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] grudnia 2012 r. wynika, iż u A. W. stwierdzono istniejącą od dawna [...]. Jednocześnie z uwagi na brak wykształcenia i zawodu możliwość świadczenia pracy przez A. W. jest ograniczona do najprostszych prac fizycznych, co także wynika z akt administracyjnych sprawy. Zatem, zanim Urząd Pracy [...] wskaże skarżącemu jakiekolwiek oferty zatrudnienia, należałoby najpierw ustalić, czy z uwagi na posiadaną chorobę jest on zdolny do pracy, a jeżeli tak to czy na każdym, dostępnym z uwagi na wykształcenie i brak zawodu, stanowisku. Podkreślić tu należy, iż bezrobotnym jest osoba mogąca podjąć zatrudnienia, natomiast na pracownikach urzędu pracy spoczywa obowiązek wyszukania (oczywiście w miarę istniejących ofert pracy) odpowiedniego zatrudnienia dla osoby bezrobotnej. Zestawiając fakt istnienia w aktach sprawy wspomnianego zaświadczenia lekarskiego oraz okoliczność udokumentowanego w aktach administracyjnych sprawy dwukrotnego nieprzyjęcia skarżącego do pracy przez pracodawców, zasadnym jest stwierdzenie nieprawidłowego działania w tym zakresie Urzędu Pracy [...]. Wojewoda [...] ponownie rozpatrując odwołanie A. W. zobowiązany jest do zbadania jej we wskazanym wyżej kierunku i w zależności od dalszych ustaleń, podjęcie rozstrzygnięcia merytorycznego. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.