I SA/Op 720/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant st. inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 20 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 20 sierpnia 2013r., wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267) i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012r. poz. 1015 ze zm.), utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 22 lipca 2013 r. o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...]. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 8 lutego 2012r. Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 23 stycznia 2012r. określającej M. B. (dalej skarżący, strona) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za sierpień 2010r., wystawiając na tej podstawie tytuł wykonawczy Nr [...], obejmujący należność z przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Dla realizacji tego zobowiązania na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego Dyrektor Izby Celnej w Opolu, jako organ egzekucyjny, prowadzi wobec skarżącego egzekucję administracyjną. W dniu 16 czerwca 2013r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu o zawieszenie prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę zasadności wniosku powołał fakt, że Sąd Okręgowy w Opolu - wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2013r. sygn. akt VII Ka 144/13 - po rozpoznaniu sprawy M. B., oskarżonego o przestępstwo z art. 69a § 1 ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks karny skarbowy (Dz.U. z 2013r. poz. 186 – dalej jako k.k.s.), utrzymał w mocy wyrok uniewinniający Sądu Rejonowego w Nysie z dnia 20 grudnia 2012r. sygn. akt II K 415/12. Uzasadniając wniosek pełnomocnik podniósł, że wyroki sądowe wydane w postępowaniu karnym skarbowym, uniewinniające M. B., stanowią podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem pełnomocnika, dalsze prowadzenie egzekucji jest bezprawne, ponieważ na skarżącym nie ciąży zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego, co w sposób oczywisty wynika z wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 26 kwietnia 2013r. Na wezwanie organu pełnomocnik w piśmie z dnia 15 lipca 2013 r. sprecyzował wniosek, wskazując, że podstawę zawieszenia opiera na przesłance określonej w art. 56 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012r. poz. 1015 ze zm. - zwanej dalej u.p.e.a.). Dyrektor Izby Celnej w Opolu jako właściwy w sprawie organ egzekucyjny, w wyniku rozpatrzenia tego żądania, postanowieniem z dnia 22 lipca 2013r. odmówił zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego, uznając, że nie zachodzi przesłanka określona w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w art. 56 wylicza w sposób wyczerpujący okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. odsyła do innych przepisów ustaw o ile zawierają one szczególne przypadki wskazujące na potrzebę zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W opinii Dyrektora Izby Celnej, w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła sytuacja, która obligowałaby organ do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Organ podkreślił, że postępowanie karne jest niezależne od postępowania administracyjnego. W rezultacie uniewinnienie w postępowaniu karnym nie stoi na przeszkodzie w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego, którego podstawę stanowi ostateczna decyzja administracyjna, bądź też decyzja nieostateczna, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł o jego uchylenie i merytoryczne załatwienie wniosku, poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego, podnosząc zarzut naruszenia art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. W uzasadnieniu podniósł, ze dalszemu prowadzeniu wobec majątku skarżącego egzekucji sprzeciwia się fakt uniewinnienia M. B. w postępowaniu karnoskarbowym od stawianych mu zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 69a § 1 k.k.s. W tej sytuacji, zdaniem pełnomocnika, odpadła także podstawa wymierzenia skarżącemu podatku akcyzowego, bowiem M. B. został oskarżony przez organy celne o produkcję tytoniu poza składem celnym i z tego zarzutu został ostatecznie prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Opolu uniewinniony. W ocenie pełnomocnika, postępowanie karne skarbowe i postępowanie podatkowe toczyło się w identycznym stanie faktycznym i dotyczyło tej samej osoby. W rezultacie wyrok uniewinniający stanowi podstawę do uchylenia decyzji podatkowej z urzędu i zaprzestania lub co najmniej zawieszenia dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nadto pełnomocnik podniósł, że w wydanej przez Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu decyzji określającej wysokość podatku akcyzowego nieprawidłowo ustalono ilość tytoniu wyprodukowanego przez M. B. poza składem akcyzy, wobec czego wydany na podstawie tej decyzji tytuł wykonawczy jest wadliwy. Po rozpatrzeniu zarzutów zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ II instancji wyjaśnił, że istotą instytucji procesowej zawieszenia postępowania egzekucyjnego jest czasowe przerwanie administracyjnego postępowania egzekucyjnego w wyniku powstania przeszkód, ściśle określonych w art. 56 § 1 u.p.e.a., a żadnej z nich nie odpowiadały okoliczności przedstawione we wniosku. Podkreślił, że katalog przyczyn w tym przepisie określonych ma charakter zamknięty oraz stwierdził, że powołany przez skarżącego art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. dotyczy jedynie takich przypadków, gdy w innych aktach prawnych ustawodawca przewidział expressis verbis zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Innymi słowy odpowiednie zastosowanie może mieć wyłącznie akt prawny, który bezpośrednio wskazuje przesłankę zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W opinii organu, podnoszony w zażaleniu związek postępowania podatkowego z zakończonym postępowaniem karnym nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W przedmiotowej sprawie nie występuje bowiem zależność pomiędzy postępowaniem karnym skarbowym, rozstrzygającym kwestę winy sprawcy i wymiar kary, a postępowaniem podatkowym i postępowaniem egzekucyjnym. Oddzielny zakres rzeczowy tych trybów postępowań sprawia, że korzystny dla M. B. wyrok w postępowaniu karnym skarbowym nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Dyrektor zwrócił uwagę na podkreślany w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 8.06.2000 r. III SA 1865/99) brak wpływu rozstrzygnięć karnych na istnienie czy wysokość zobowiązania podatkowego i podkreślił, że pogląd ten podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 21 listopada 2012r. sygn. akt I SA/Op 255/12 w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego. Organ nadzoru wskazał również, że decyzji wymiarowej, w oparciu o którą wystawiono tytuł egzekucyjny, nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W rezultacie, zgodnie z art. 239a Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 z późn. zm.), decyzja ta podlegała wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. Zatem dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, to organ egzekucyjny ma obowiązek egzekwować należności nim objęte. Odnośnie podnoszonej w zażaleniu kwestii celu, jakiemu miało służyć prowadzanie dowodu z oględzin i zważenia tytoniu, organ stwierdził, że czynności dokonywane przez organ w toku postępowania podatkowego nie mogą być kwestionowane w postępowaniu egzekucyjnym. Stosownie bowiem do treści art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie może badać zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ egzekucyjny nie ma zatem prawa wkraczania w ustalenia postępowania podatkowego zakończonego wydaniem rozstrzygnięcia, nie może badać zasadności bądź wadliwości decyzji, będącej podstawą egzekucji. Tym samym nie jest uprawniony do przejmowania kompetencji organu, który rozstrzygnął sprawę merytorycznie. Prowadziłoby to bowiem w istocie do dublowania działań poszczególnych organów i tworzenia trzeciej instancji rozstrzygającej sprawę. W konkluzji organ nadzoru stwierdził, że prawidłowo organ egzekucyjny ocenił, że w sprawie nie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania egzekucyjnego określona w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Tym samym rozstrzygnięcie wydane przez Dyrektora Izby Celnej w żaden sposób nie narusza prawa. W skardze na to postanowienie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pełnomocnik skarżącego, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, podniósł zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Uzasadniając skargę pełnomocnik podtrzymał stanowisko, że w sytuacji, gdy skarżącego uniewinniono od stawianego mu zarzutu popełnienia przestępstwa, niedopuszczalne jest żądanie wobec skarżącego zapłaty podatku akcyzowego, określonego w decyzji wymiarowej za sierpień 2010 r. Wydany wyrok uniewinniający dotyczył bowiem ustalenia i oceny tego samego stanu faktycznego, jaki legł u podstaw decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z 23 stycznia 2012 r. Doszło zatem do wydania dwóch zupełnie odmiennych rozstrzygnięć w stosunku do jednakowych stanów faktycznych i tych samych podmiotów, co jest niedopuszczalne w państwie prawa. Zdaniem pełnomocnika, w tej sytuacji decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym winna z urzędu podlegać uchyleniu, a prowadzone na jej podstawie postępowanie egzekucyjne winno zostać umorzone lub co najmniej zawieszone. Dodatkowo pełnomocnik zwrócił uwagę, że wyrok WSA w Opolu z dnia 21 listopada 2012r. sygn. akt I SA/Op 255/12, dotyczący strony, został wydany w trakcie toczącego się wówczas postępowania karnego skarbowego. Zatem obecna sytuacja tym różni się od przyjętej w ww. wyroku, że nastąpiło ostateczne i prawomocne zakończenie postępowań karnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 t.j.) – dalej jako: [p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie do przepisu art.145 §1 pkt 1 p.p.s.a, sąd uchyla decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także, gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia – w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami – Sąd nie stwierdził aby przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem rozstrzygania przez organy administracji publicznej w sprawie niniejszej było żądanie zobowiązanego M. B. zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec niego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] obejmującego zaległość z tytułu zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc sierpień 2010 r. Formułując opisane żądanie skarżący podkreślał znaczenie orzeczeń wydanych w jego sprawie przez sąd karny, mocą których stwierdzono, że skarżący nie popełnił przestępstwa z art. 69a § 1 k.k.s. Zdaniem skarżącego, powyższy fakt przesądza o spełnieniu przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego z tego względu, że ustalenia przyjęte przez sąd karny mają bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku akcyzowego i wymagalność dochodzonej należności. Spór w sprawie dotyczy zatem tego czy powołane przez skarżącego we wniosku z dnia 16 czerwca 2013r. okoliczności, mogły stanowić podstawę zawieszenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 7 marca 2012r. nr 38-95/12/816F, dotyczącego należności z tytułu podatku akcyzowego za sierpień 2010r. Instytucja zawieszenia postępowania została uregulowana w art. 56 u.p.e.a.. W § 1 tego przepisu ustawodawca zawarł zamknięty katalog przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z jego treścią postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach prawem przewidzianych. Z przytoczonego unormowania wynika, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego jest związane z wystąpieniem pewnych okoliczności, uniemożliwiających zapewnienie prawidłowego toku postępowania. Powołany przepis nie pozostawia organowi swobody co do orzekania o zawieszeniu, jak również nie zezwala na uwzględnienie innych powodów, aniżeli wyraźnie wskazane w ustawie. W rozpatrywanej sprawie skarżący, jako podstawę żądania wstrzymania egzekucji wskazał art. 56 ust. 1 pkt 5. Nie jest przy tym kwestią sporną i nie budzi wątpliwości Sądu, że nie wystąpiły okoliczności uzasadniające zastosowanie przesłanek opisanych w punktach 1-4 cytowanego przepisu. Jak bowiem wynika z akt sprawy strona nie wskazywała na wystąpienie żadnej z tego rodzaju okoliczności a i materiał dowodowy zebrany w sprawie nie dawał podstaw do takich ustaleń. Przystępując zatem do oceny legalności zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdza, że w świetle przytoczonego powyżej przepisu, w pełni zasadne jest stanowisko organów egzekucyjnych o braku podstaw do zawieszenia prowadzonego wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego w oparciu o przesłankę określoną w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Jak prawidłowo wywiódł Dyrektor Izby Skarbowej przepis ten odwołuje się do innych aktów prawnych przewidujących expressis verbis zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Zatem zawieszenie postępowania egzekucyjnego jest możliwe jedynie w razie zaistnienia sytuacji sprecyzowanej bądź w samej ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jak ma to miejsce np. w art. 114d u.p.e.a.) bądź też w innej ustawie (np. w art. 34 ust. 4 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, w którym wprost przewidziano obowiązek zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji tam opisanej, czy też art. 159 ust. 2 Prawa bankowego lub art. 140 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze). Z powyższego wynika, że podana przez skarżącego okoliczność dotycząca zakończenia wyrokiem uniewinniającym prowadzonego postępowania karnego nie wchodzi w zakres katalogu przesłanek warunkujących zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Ustawodawca bowiem w żadnym przepisie prawa nie przewidział możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na prowadzone równolegle postępowanie karne lub jego wynik. Warto w tym miejscu zauważyć, że rozpatrywana sprawa dotyczy kolejnego, złożonego w toku egzekucji, wniosku skarżącego o zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr 38-95/12/816F. Wydane w wyniku rozpatrzenia uprzedniego wniosku skarżącego rozstrzygnięcia organów egzekucyjnych zostały poddane kontroli tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 21.11.2012 r. sygn. I SA/Op 255/12, oddalił skargę M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 22 maja 2012 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażone w tym wyroku stanowisko, że "postępowanie karne skarbowe jest postępowaniem odrębnym od postępowania egzekucyjnego. (...) w postępowaniu karnym skarbowym pociąga się do odpowiedzialności sprawcę przestępstwa lub wykroczenia skarbowego i wymierza karę za popełniony czyn. Natomiast celem postępowania egzekucyjnego jest wyegzekwowanie należności podatkowej, (...). Odmienny merytorycznie jest zakres tych postępowań. W postępowaniu egzekucyjnym nie ocenia się kwestii odpowiedzialności karnej podatnika, a więc faktu, czy brał on udział, czy też nie, w popełnieniu przestępstwa, gdyż są to kwestie dla tego postępowania obojętne." Trafna jest także dalsza argumentacja Sądu, iż "organ egzekucyjny po otrzymaniu tytułu wykonawczego jest zobowiązany do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a przy tym, stosownie do art. 29 § 1 u.p.e.a., nie jest on uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 1998r., sygn. akt: III SA1418/97). Co do zasady nie zajmuje się więc – bo nie ma do tego kompetencji – badaniem samej decyzji, z której egzekwowany obowiązek wynika. W trakcie prowadzenia takiego postępowania organ egzekucyjny może wykonywać jedynie takie czynności, na jakie zezwalają mu przepisy prawa. Dotyczy to także możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego, które może mieć miejsce jedynie przy zaistnieniu jednej z przesłanek wymienionych w art. 56 § 1 u.p.e.a.". Należy przy tym zaznaczyć, że wbrew zarzutom skargi, poglądy wyrażone w przywołanym powyżej wyroku odnośnie odrębności postępowania egzekucyjnego i karnego zachowują pełną aktualność na gruncie niniejszej sprawy, niezależnie od etapu postępowania karnego, w tym wydania wyroku w sprawie o sygn. I SA/Op 255/12. Jak już bowiem powyżej wskazano, postępowanie karne, niezależnie od jego etapu, a więc także po jego zakończeniu, nie mieści się w podstawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego wymienionej w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Nie ma zatem w tej kwestii żadnego znaczenia to, że w dacie orzekania w sprawie I SA/Op 255/12 prowadzone wobec skarżącego postępowanie karne nie było prawomocnie zakończone. W związku z powyższym nie sposób podzielić argumentów skarżącego, że ze względu na wydany przez sąd karny wyrok uniewinniający "zniknęła podstawa do stawiania jakichkolwiek zarzutów wobec tej osoby oraz jakichkolwiek postępowań egzekucyjnych". Nawet jeśli, jak twierdzi skarżący, pozytywny dla niego wyrok sądu karnego pozostaje w rażącej sprzeczności z rozstrzygnięciem w sprawie podatku akcyzowego, podjętym w tożsamym stanie faktycznym, kwestia ta nie ma znaczenia dla rozpoznawanej tu sprawy, której przedmiotem nie są kwestie związane z prawidłowością wymiaru podatku, lecz dotyczące toku postępowania egzekucyjnego. Wynika to z tego, co prawidłowo przyjęły organy egzekucyjne i co już powyżej wskazano, że zgodnie z art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Oznacza to, że organ egzekucyjny, nie jest uprawniony do merytorycznego badania egzekwowanej należności, a tym samym do przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy dochodzona w postępowaniu egzekucyjnym należność nadal istnieje. Jak zatem trafnie wywiódł organ nadzoru, dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, to organ egzekucyjny ma obowiązek egzekwować należności nim objęte. W związku z powyższym jedynie na marginesie można zauważyć, że w doktrynie i orzecznictwie zaaprobowane zostało stanowisko, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela, że pomiędzy postępowaniem karnym, istotą którego jest ustalenie winy za popełnienie określonego czynu karalnego, a postępowaniem podatkowym nie zachodzą na tyle ścisłe zależności, by skutkowały zawieszeniem postępowania (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011r., sygn. akt: I FSK 241/10). Reasumując Sąd stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie w sprawie nie wystąpiły takie okoliczności, które obligowałyby organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania. Wskazane bowiem przez skarżącego przyczyny, jako niewymienione w katalogu przesłanek zobowiązujących organ do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie mogły wywołać oczekiwanego przez skarżącego skutku. Sąd zauważa przy tym, że oczywiście chybione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 59 § 1 pkt 3 u.p.a. Jak bowiem wynika z treści zaskarżonego postanowienia, merytoryczną podstawę wydanych przez organy egzekucyjne w niniejszej sprawie rozstrzygnięć, których przedmiot dotyczył zawieszenia postępowania egzekucyjnego, stanowił przepis art. 56 u.p.e.a. Organy nie orzekały natomiast na podstawie powołanego w skardze art. 59 § 1 pkt 3 u.p.a., który to przepis dotyczy możliwości umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa. Tym samym w rozpatrywanej sprawie nie mogło dojść do naruszenia powołanego w skardze zarzutu. Przeprowadzona natomiast przez skład orzekający w oparciu o przepis art. 134 § 1 p.p.s.a kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, że odpowiada ono prawu. W sprawie niniejszej nie wystąpiły przyczyny zawieszenia postępowania, o których mowa w § 1 art. 56 u.p.e.a., zatem postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 20 sierpnia 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Opolu o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie narusza prawa. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną oddalił.