IV SO/Wa 67/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Łąpieś- Rosińska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie z wniosku A. K. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie przyznania prawa pomocy postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy W dniu 4 listopada 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującego zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowy wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu Sąd, w dniu 20 listopada 2013 r. zarządził doręczenie wnioskodawcy druku urzędowego formularza PPF. Wypełniony prawidłowo formularz został nadany do Sądu pocztą w dniu 2 grudnia 2013 r. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 10 grudnia 2013 r. na podstawie art. 258 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., wniosek A. K. o przyznanie prawa pomocy został przekazany do rozpoznania Sądowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Wynikająca z dokumentów trudna sytuacja materialna strony, określona w art. 246 p.p.s.a. nie uzasadnia przyznania jej prawa pomocy jeśli wystąpiła oczywista bezzasadność skargi. Oczywista bezzasadność skargi ma zachodzi wówczas, kiedy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Sąd analizując akta sprawy doszedł do wniosku, że skarga A. K. jest oczywiście bezzasadna z uwagi na brzmienie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odnoszącego się do niedopuszczalności skargi z uwagi na brak kognicji sądu. Okoliczność ta wyklucza pozytywne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy we wskazanym przez zainteresowanego zakresie. Wobec powyższego należało odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a., co znalazło odzwierciedlenie w sentencji postanowienia.