I SAB/Wa 509/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.) Sędziowie: WSA Dariusz Chaciński WSA Mirosław Gdesz Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi G. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego oddala skargę. G. S., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta W. postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2011 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego działki [...] z obrębu [...], położonej w W. przy ul. [...]. Wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 1 miesiąca oraz stwierdzenie, iż bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; o nałożenie na organ grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 35 § 1 k.p.a. poprzez brak załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, art. 104 § 1 k.p.a. poprzez brak załatwienia sprawy przez wydanie decyzji, art. 7 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego prawa do rozstrzygnięcia jego indywidualnej sprawy w ustawowym terminie. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskiem z dnia kwietnia [...] listopada 2011 r. skarżący wystąpił o przyznanie własności czasowej nieruchomości, o której mowa, położonej w W. przy ul. [...], nr hipoteki [...], Pomimo upływu około 1,5 roku od dnia złożenia wniosku, sprawa pozostawała niezałatwiona. Organ nie zrobił nic, co miałoby prowadzić do załatwienia sprawy. W związku z powyższym, skarżący złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zażalenie na bezczynność organu administracji. Pełnomocnik wskazał, że w odpowiedzi na powyższe Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. zawiesił z urzędu postępowanie, wskazując, iż dla rozstrzygnięcia sprawy niezbędna jest decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] wydana na podstawie ustawy z dnia 10 maja 1990 roku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że grunt stanowiący część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], pochodzący z części nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] ozn. hip. [...] ", został objęty działaniem dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279). Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Grodzkiego w W. z dnia [...] kwietnia 1948r. [...], tytuł własności ww. nieruchomości uregulowany był wpisem jawnym na imię M.C. w [...] części i W. S. w [...] częściach niepodzielnie. W dniu [...] kwietnia 1948 r. do Zarządu Miejskiego w W. wpłynął wniosek M. C. i W. S. o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu. Orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [..] września 1950 r. L. dz. [...], odmówiono przyznania prawa własności czasowej do ww. gruntu. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. znak [..], utrzymaną w mocy decyzją SKO z dnia [...] maja 2007 r. znak [...], odmówiono stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia administracyjnego z dnia [...] września 1950 r. Nr [...]. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1143/07, uchylono ww. decyzje SKO z dnia [...] maja 2007 r. i z dnia [...] stycznia 2007 r. Decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...], stwierdzono nieważność ww. orzeczenia administracyjnego z dnia [...].09.1950 r., w części dotyczącej gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa tj. działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Z posiadanych dokumentów wynika, że w odniesieniu do gruntu stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], nie została dotąd wydana decyzja komunalizacyjna. Wobec powyższego, postanowieniem Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. zawieszono postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku W. S. i M. C. z dnia [...] kwietnia 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do części gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] ozn. hip. [...], wchodzącej w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik organu przedłożył odpis postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Prezydenta W. Nr [..] z dnia [..] czerwca 2013 r. zawieszające postępowanie administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania obejmuje takie działanie organu, które nacechowane jest opieszałością i nieskutecznością. Ma ono miejsce w sytuacji, gdy formalnie organowi nie można postawić zarzutu niepodejmowania czynności w sprawie, jednakże nieefektywne wykonywanie tych czynności prowadzi w konsekwencji do braku możliwości realizacji przez stronę jej praw. Instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, tak jak skarga na bezczynność organu, ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola Sądu zmierza zatem do ustalenia, czy istotnie organ administracji publicznej postępowanie w sprawie prowadzi przewlekle i bezpodstawnie nie kończy go wydaniem aktu administracyjnego. W sprawie niniejszej jest bezsporne, że Prezydent W. wydał w dniu [...] czerwca 2013 r. postanowienie nr [..], którym zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie wniosku W. S. i M. C. z dnia [...] kwietnia 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do części gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] ozn. hip. [...], wchodzącej w skład działki ewidencyjnej nr [..] z obrębu [...]. Skarga z dnia 23 sierpnia 2013 r. na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta W. postępowania w sprawie wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego wniesiona została zatem po wydaniu przez organ aktu administracyjnego zawieszającego postępowanie. Skarga była więc niezasadna w momencie jej wniesienia. Stan bezczynności, czy zarzucanego przewlekłego prowadzenia postępowania nie istniał bowiem w momencie wniesienia do sądu administracyjnego skargi w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 102 k.p.a., w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Podkreślenia wymaga przy tym, że do chwili orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w niniejszej sprawie, postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2013 r. o zawieszeniu postępowania pozostawało w obrocie prawnym. Z odpisu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r., przedłożonego przez pełnomocnika organu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r., wynika, że SKO w W. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Nie uległ zatem zmianie stan sprawy. Skarga była niezasadna w momencie jej wniesienia i pozostała niezasadna na dzień orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W takim przypadku, Sąd nie ma podstaw do zobowiązania organu do wydania decyzji administracyjnej, jak żądał tego w skardze pełnomocnik skarżącego. Prawidłowość postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego i utrzymującego go w mocy postanowienia organu II instancji nie podlega natomiast kontroli Sądu w niniejszej sprawie. Nie może być zatem w tym postępowaniu poddana ocenie i kontroli Sądu zasadność zawieszenia postępowania administracyjnego. Postanowienie SKO w W., którym organ utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji może być przedmiotem kontroli Sądu w odrębnym postępowaniu. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.