IV SAB/Po 106/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi I. R. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody W. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. oddala skargę w przedmiocie bezczynności; 2. stwierdza przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę W. postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku I. R. z dnia (...) r. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej; 3. stwierdza, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. wymierza Wojewodzie W. grzywnę w kwocie (...) zł (...); 5. zasądza od Wojewody W. na rzecz skarżącego I.R. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu (...) r. I. R. zwrócił się do Wojewody W. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu (..) organ I instancji przesłał wniosek do zaopiniowania przez organy wskazane w art. 62 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, a dnia (...) r. poinformował wnioskodawcę o wszczęciu postępowania, oraz o terminie rozpatrzenia sprawy na dzień (...) r. W dniu (...) r. Wojewoda W. wystąpił do Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej z prośbą o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w miejscu aktualnego miejsca zamieszkania wnioskodawcy. Ponadto tego samego dnia wezwał stronę o osobiste stawienie się z małżonką M. R., po uprzednim telefonicznym ustaleniu konkretnej daty, w Oddziale ds. cudzoziemców Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w P. celem przesłuchania. Wezwano także o dostarczenie aktualnego odpisu aktu małżeństwa i pisemnego oświadczenia, z którego będzie wynikało, jakie były dokładne terminy pobytów wnioskodawcy na terytorium RP w okresie od (...) r. do dnia sporządzenia oświadczenia. Dnia (...) r. do akt sprawy załączono odpis skrócony aktu małżeństwa I. R., a następnie w dniu (...) r. oświadczenie z dnia (...) r., w którym, wnioskodawca stwierdził, że nie jest w stanie podać dokładnych terminów pobytu w Polsce i oświadczył, że nie opuszczał terytorium RP na stałe i w przyszłości nie ma takiego zamiaru. W dniu (...) r. organ otrzymał pismo Zastępcy Komendanta placówki Straży Granicznej w P.-Ł., do którego załączono sprawozdania z przeprowadzonego przez funkcjonariuszy Straży Granicznej wywiadu środowiskowego, z których wynika, że wnioskodawca nie został rozpoznany w miejscu zamieszkania. W dniu (...) r. do organu wpłynęła informacja komendy Wojewódzkiej Policji w P., że nie posiada informacji, aby pobyt cudzoziemca na terytorium RP mógł stanowić zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa porządku publicznego. W dniu (...) r. strona zapoznała się z aktami postępowania w siedzibie organu. Dnia (...) r. wnioskodawca wraz z małżonką zostali przesłuchani do protokołów. Do akt sprawy dołączono również między innymi wydruki ze skrzynki e-mailowej: (...) dotyczące aplikowania przez osobę podpisującą się danymi I.R. o pracę na terytorium RP oraz wypełniony przy użyciu komputera kwestionariusz osobowy dla osoby ubiegającej się o stanowisko adiunkta w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu G., bez daty wypełnienia i potwierdzenia nadania do ww. placówki. W dniu (...) r. organ ponownie wezwał wnioskodawcę o przedłożenie oświadczenia, w którym wskaże okresy pobytu na terytorium RP w ciągu ostatnich 6 miesięcy, a w przypadku niemożności dokładnego wskazania terminów pobytu określenie ich w przybliżonych okresach i wyjaśnienie celu dotychczasowych i przyszłych pobytów cudzoziemca w Polsce oraz podanie m.in. jak będzie się kształtował wymiar pobytu na terytorium Polski w najbliższej przyszłości i od czego jest on uzależniony. W piśmie poinformowano Stronę, że zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach sam fakt zawarcia związku małżeńskiego z obywatelką polską nie obliguje organu do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż strona jest obowiązana wykazać, że pozostawanie w związku małżeńskim uzasadnia zamieszkiwanie na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące. W dniu (...) r. pismo zostało doręczone stronie. W dniu (...) r. Wojewoda wydał postanowienie nr (...), w którym wyznaczył dodatkowy termin rozpatrzenia przedmiotowego wniosku na dzień (...) r, z uwagi na oczekiwanie na przedłożenie dokumentów, o które strona wezwana został pismem z dnia (...) r. Dnia (...) r. strona zwróciła się do Wojewody z wnioskiem o uwierzytelnienie kserokopii dokumentów, które posiada po wglądzie w akta sprawy w dniu (...) r. oraz wydania uwierzytelnionych kopii dokumentów, które zostaną wprowadzone w akta sprawy od dnia (...) r. do końca postępowania. W tym samym dniu, cudzoziemiec złożył także pismo zatytułowane "oświadczenie i uwagi do sprawy", w którym stwierdził, że nie jest w stanie podać konkretnych dat swojego pobytu w Polsce, a nie chce podawać jakiejkolwiek błędnej daty, aby nie zostać oskarżonym o podanie fałszywych informacji. Cudzoziemiec podkreśli!, iż jego wyjazdy związane są wyłącznie z pracą oraz odwiedzinami syna w czasie urlopu letniego i zimowego oraz, że nie opuszczał i nie zamierza opuścić terytorium RP na stałe. Strona wskazała także, że w piśmie z dnia 19 listopada 2012r. organ I instancji prosił już o przesłanie analogicznego oświadczenia w terminie 14 dni od otrzymania pisma oraz wskazywał, że w innym wypadku podanie zostanie rozpatrzone w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Strona podkreśliła, że pomimo przedłożenia żądanego oświadczenia organ I instancji nie dotrzymał terminu wskazanego w piśmie. W dniu (...) r, w organie I instancji pismo złożyła również żona wnioskodawcy, która stwierdziła, że podejrzewa Wojewodę o nieodpowiednie podejście do sprawy jej męża. W dniu (...) r. Wojewoda wezwał stronę, na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. o sprecyzowanie wniosku z dnia (...) r. poprzez wskazanie konkretnych dokumentów, których uwierzytelnione kopie chciałby uzyskać. W tym samym dniu organ wezwał teściową wnioskodawcy – J.K. do osobistego stawienia się, po uprzednim telefonicznym ustaleniu terminu, w celu przesłuchania jej w charakterze świadka w przedmiotowej sprawie. W dniu (...) r. ww. pismo zostało doręczone J. K. W dniu (...) r drogą elektroniczną, a w dniu (...) r. drogą listową wpłynęło do organu zażalenie na niezałatwienie w terminie określonym w art. 35 § 2 kpa wniosku o udzielenie zainteresowanemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Postanowieniem z dnia (...) r., nr (...) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał zażalenie za nieuzasadnione. Akta sprawy zostały zwrócone organowi I instancji w dniu (...) r. W dniu (...) r. Wojewoda W. wydał postanowienie, nr (...), w którym wyznaczył dodatkowy termin rozpatrzenia przedmiotowego wniosku na dzień (...) r. W tym dniu wezwał również J. K., do osobistego stawienia się w celu przesłuchania jej charakterze świadka w przedmiotowej sprawie. Dnia (...) r. ww. pismo zostało doręczone świadkowi. Dnia (...) r. do protokołu przesłuchano w charakterze świadka J.K. Pismem z dnia (...) r. organ poinformował wnioskodawcę o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, zgodnie z art. 10 § 1 K..p.a. Pismo odebrane zostało w miejscu zamieszkania strony w dniu (...) r. W związku z kontrolą wewnętrzną w zakresie terminowości prowadzenia postępowań i wydawania decyzji w sprawach cudzoziemców w zakresie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, pismem z dnia (...) r. Biuro Organizacyjno-Administracyjne Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w P. zwróciło się do Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców o przekazanie między innymi akt przedmiotowej sprawy. W dniu (...) r. akta zostały przekazane do Biura Organizacyjno-Administracyjnego WUW. Zwrot akt nastąpił dnia (...) r. W dniu (...) r. do Wojewody W. wpłynęła prośba organu II instancji o nadesłanie akt sprawy (...), w związku ze złożeniem przez stronę zażaleniem na niezałatwienie sprawy w wyznaczonym terminie. Akta sprawy zostały przesłane w dniu (...) r. Decyzją z dnia (...) r., nr (...) Wojewoda W. odmówił stronie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Decyzja została doręczona stronie (...) r. W dniu (...) r. do organu wpłynęło odwołanie strony, które przesłano do organu II instancji w dniu (...) r. Postępowanie odwoławcze jest w toku. Postanowieniem z dnia (...) r., nr (...) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców umorzył postępowanie zażaleniowe, wyjaśniając, że przedmiotem, zażalenia dotyczącego niezałatwienie sprawy w terminie może być tylko postępowanie administracyjne, które jest w toku. Organ II instancji uznał zatem, że w rozpatrywanej sprawie brak jest przedmiotu postępowania, ponieważ postępowanie I instancji, którego dotyczyło zażalenie zostało już zakończone wydaniem przez Wojewodę Wielkopolskiego decyzji, od której przysługuje stronie odwołanie. Pismem z dnia (...) r. I. R. wniósł skargę na przewlekłość i bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przewlekłe postępowanie i bezczynności miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa w związku z tym skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się prawie rok. Wniosek złożony został (...) r., a decyzja podjęta została dopiero (...) r., po interwencji Urzędu do Spraw Cudzoziemców w W. Kilkakrotnie zwracano się do skarżącego o udzielenie tej samej informacji dotyczącej wskazania okresów jego pobytu w ciągu ostatnich 6 miesięcy w Polsce, jaki cel ma pobyt teraźniejszy i przyszły oraz jak długo będzie przebywał na terenie Polski (wezwanie z (...) r. i z (...) r., na które udzielono odpowiedzi).Podczas przesłuchania (...) r. poproszono o dowody potwierdzające poszukiwanie pracy przez skarżącego. Dowody te nadesłał skarżący zaraz po przesłuchaniu, drogą elektroniczną. Opieszałe działanie organu, brak informacji o przedłużeniu sprawy, brak podjętej decyzji w wyznaczonym terminie tj. do (...) r. spowodowało wniesienie przez skarżącego zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Jednak organ II instancji postanowieniem z (...) r. uznał zażalenie za nieuzasadnione Pismem z dnia (...) r. skarżący ponownie wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W dniu (...) r. podjęta została decyzja w przedmiotowej sprawie (miesiąc po złożeniu zażalenia), natomiast akta do Urzędu do Spraw Cudzoziemców wysłano (...) r. Ze względu na zakończenie postępowania przez organ I instancji, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia umorzył postępowanie, gdyż stało się ono bezprzedmiotowe. W omawianym przypadku organ I instancji w oparciu o przepis art. 36 K.p.a. przedłużał terminy załatwienia sprawy, jednakże do dnia wydania decyzji tj. do (...) r., nie rozpoznał wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Dodatkowo błędy popełnione przez Wojewodę, a dotyczące nieprawidłowego wezwania J. K. – teściowej skarżącego na świadka spowodowały opóźnienie w zakończeniu postępowania. Ze względu na nieprawidłowe wezwanie świadka przesłuchano dopiero (...) r. , a więc 2,5 miesiąca od pierwszego wezwania. W czasie pomiędzy tymi wezwaniami organ nie wykonywał żadnych czynności. W tym wypadku w sposób oczywisty zachodzi przewlekłość i bezczynność postępowania. Rozpatrzenie przedmiotowego wniosku ma dla skarżącego podstawowe znaczenie z względu na chęć ustabilizowania życia małżeńskiego oraz podjęcie pracy w Polsce. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi wskazując na kolejność podjętych w sprawie działań, że podjęte czynności wykazywały konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania w sprawie, w związku czym zostały podejmowanie kolejne czynności, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga częściowo jest uzasadniona. W niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności i przewlekłości postępowania w przedmiocie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z tym stwierdzić należy, ze skarżący określił granice sprawy, która jest przedmiotem kontroli Sądu. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.) przewiduje wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Na podstawie przywołanego przepisu skarga ta przysługuje zatem tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3), oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 (zob. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r., OSK 247/04, ONSA WSA 2004, Nr 2, poz. 30). W przepisie art. 149 § 1 P.p.s.a. ustawodawca wyodrębnił dwie różne od siebie instytucje, a mianowicie skargę na bezczynność organu oraz na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania. Zauważyć trzeba, iż każda z nich ma inne zadanie, inny jest cel jego zastosowania i zakres ochrony, której strona może domagać się od sądu administracyjnego. Jakkolwiek nie można wykluczyć, ze strona w danym stanie faktycznym będzie zainteresowana i uprawniona do złożenia obu powyższych środków. Wprowadzenie do przepisów oraz postępowania przed sądami administracyjnymi wyżej wskazanych pojęć wymagało rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 maja 2012 r., sygn. II OSK 1031/12 (dostępny na stronie internetowej: http://orzczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, iż nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dodanie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagać będzie reinterpretacji pojęcia "bezczynności", poprzez ograniczenie jego rozumienia do niewydania decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Tak wyodrębniona skarga na przewlekłość postępowania, dotyczyć będzie sytuacji innych niż formalna bezczynność organu (niewydanie w terminie rozstrzygnięcia). Stwierdzenie przy tym, że w określonej dacie, a tą będzie data orzekania przez Sąd, można zakwalifikować postępowanie organu jako dotknięte przewlekłością jego prowadzenia, wymagać będzie gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania. W powołanym orzeczeniu NSA zwrócił ponadto uwagę, iż posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "jednocześnie" w zdaniu drugim art. 149 § 1 p.p.s.a. nie przesądza jeszcze, iż mamy do czynienia z koniunkcją przesłanek i możliwością orzekania merytorycznego jedynie, gdy istnieją podstawy do zobowiązania organu do działania. Są to przesłanki od siebie niezależne, stanowiące odrębne podstawy orzekania przez sąd administracyjny, uzależnione od stanu faktycznego danej sprawy. Nie oznacza to zatem sekwencyjności uzależnionych od siebie ustaleń procesowych, ale wyznacza kolejność (porządek) badania przez sąd administracyjny elementów stanu sprawy. Na takie rozumienie tego przepisu wskazuje leksykalne znaczenie słowa "jednocześnie", które zgodnie ze słownikowymi definicjami oznacza "w tym samym czasie, w tej samej chwili, współcześnie, zarazem, także, w równym stopniu" (Słownik języka polskiego. Tom I. Wydanie VII zmienione i poprawione. M. Szymczak (red. nauk.). Warszawa 1992, str. 832; a także Uniwersalny słownik język polskiego PWN. Tom I. S. Dubisz (red. nauk.). Warszawa 2008, str. 1283). Zdaniem NSA, o ile wydanie przez organ administracyjny na dzień orzekania przez Sąd żądanego rozstrzygnięcia sprawy czyni z natury rzeczy niemożliwym zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to Sądu z obowiązku zbadania, czy w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego, a następnie oceny, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważenia, czy zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny (art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a.). Sąd orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącego pojęcia "przewlekłego prowadzenia postępowania" oraz charakteru skargi na przewlekłego prowadzenia postępowania. Zaznaczyć należy również cel jakiemu służyć ma ta skarga. Nie odnosi się ona jedynie do żądania wydania aktu lub dokonania czynności, ale przede wszystkim stanowi postulat strony, by sąd administracyjny dokonał oceny prowadzonego lub przeprowadzonego postępowania pod względem jego sprawności, a więc tego, czy nie doszło w nim do nieuzasadnionego przedłużenia terminu załatwienia sprawy. Z tego też względu nie można było uznać, aby sam fakt wydania żądanej decyzji, stanowił takie zdarzenie w sprawie, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracyjny stała się bezprzedmiotowa, a tym samym, aby zaistniała podstawa do oddalenia skargi lub do umorzenia postępowania dotyczącego skargi na przewlekłość. Sąd mając na względzie powyższe uwagi dokonał kontroli prowadzonego przez Wojewodę Wielkopolskiego postępowania w sprawie wniosku skarżącego o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu ustalenia, czy postępowanie to było prowadzone w sposób przewlekły i to niezależnie od faktu, iż w dniu wniesienia skargi, a tym samym w dniu orzekania przez Sąd istniało już rozstrzygnięcie Wojewody w przedmiotowej sprawie - decyzja z dnia 21 sierpnia 2013 r. Fakt ten będzie miał natomiast znaczenie w zakresie skargi wniesionej na bezczynność Wojewody, która zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70). Z bezspornego w sprawie stanu faktycznego wynika, że skarżący w dniu (...) r. złożył wniosek o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast postanowieniem z dnia (...) r. Wojewoda (po raz drugi) wyznaczył dodatkowy termin załatwienia tego wniosku na dzień (...) r. i ostatecznie, po przekroczeniu tego terminu, w dniu (...) r. załatwił sprawę poprzez wydanie decyzji odmawiającej skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem, przed wniesieniem skargi, organ zakończył sprawę i wydał decyzję, a więc w tej sytuacji nie można przypisać organowi pozostawania w bezczynności. Z tego względu, Sąd uznając skargę w zakresie bezczynności organu za bezzasadną orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a. jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Natomiast w ocenie Sądu postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie nosiło znamiona przewlekłości. Jak już wskazano wyżej wniosek o zezwolenie na zamieszkanie na pobyt czasowy skarżący złożył w dniu (...) r., a decyzja wydana została dopiero (...) r., a więc 9 miesięcy później. W trakcie prowadzonego postępowania Wojewoda podejmował wszelkie czynności zgodnie z obowiązującymi przepisami do czasu wydania w dniu (...) r. pierwszego postanowienia wyznaczającego dodatkowy termin załatwienia sprawy na dzień (...) r. Do tego czasu nie można organowi zarzucić ani bezczynności ani przewlekłości w prowadzonym postępowaniu, co wynika z przedstawionego wyżej stanu faktycznego. Potem organ jeszcze raz postanowieniem z dnia (...) r. wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy na dzień (...) r. Zdaniem Sądu, Wojewoda już w pierwszym dodatkowo wyznaczonym terminie mógł przesłuchać świadka i skierować do skarżącego informację o możliwości zapoznania się z aktami sprawy W aktach sprawy znajduje się bowiem wezwanie J.K. w charakterze świadka z dnia (...) r. do osobistego stawiennictwa się w oddziale ds. Cudzoziemców, po uprzednim telefonicznym uzgodnieniu daty. Wezwanie świadek odebrał w dniu (...) r. Jednak z niewiadomych przyczyn nie doszło do przesłuchania świadka, do dnia (...) r. W tej sytuacji Wojewoda powinien dążyć do wyjaśnienia okoliczności zaniechania przez (...) uzgodnienia terminu jej przesłuchania, tym bardziej, że w dniu (...) r. skarżący złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W tym aspekcie działanie organu było nieudolne, co w końcu doprowadziło do wydania w dniu (...) r. kolejnego postanowienia wyznaczającego dodatkowy termin załatwienia sprawy na dzień (...) r. Po tym terminie organ jeszcze raz wezwał pismem z dnia (...) r. na świadka J. K., po czym ją przesłuchał w dniu (...) r. i w tym samym dniu sporządził pismo informujące skarżącego o możliwości zapoznania się, zgodnie z art. 10 K.p.a., ze zgromadzonym materiałem dowodowym (doręczono skarżącemu w dniu (...) r.). Po tym terminie organ nie podjął już żadnych czynności, które mogłyby w jakikolwiek sposób przyczynić się do sprawnego zakończenia przedmiotowego postępowania. Po dokonaniu powyższych czynności organ miał ku temu wszelkie podstawy, aby zakończyć postępowanie zgodnie z wyznaczonym w postanowieniu z dnia (...) r. terminem tj. (...) r. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałoby dlaczego organ nie podejmował dalszych kroków w sprawie i nie dążył do załatwienia sprawy, a więc tkwił w przewlekłości. Na niezałatwienie sprawy w dodatkowym terminie wyznaczonym przez Wojewodę nie mogło mieć wpływu przekazanie akt niniejszej sprawy do Biura Organizacyjno –Prawnego Urzędu Wojewódzkiego (pismo z (...) r.) w związku z prowadzoną kontrolą wewnętrzną w zakresie terminowości prowadzenia postępowań i wydawania decyzji w sprawach cudzoziemców, bowiem podjęcie kontroli było konsekwencją nieudolnego prowadzenia przez Wojewodę niniejszego postępowania. Również zażalenie wniesione przez skarżącego w dniu (...) r., na adres poczty elektronicznej organu I instancji i przekazanie akt sprawy organowi II instancji nie miało wpływu na niezałatwienie sprawy w terminie, ponieważ zażalenie to również było konsekwencją opieszałego zachowania organu administracji. Okresy, w których akta sprawy znajdowały się w dyspozycji innych organów były konsekwencją prowadzonego w sposób przewlekły postępowania i Wojewoda dostrzegając tę okoliczność powinien był – kierując się zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 K.p.a. – tym bardziej zmierzać do jak najszybszego jego zakończenia, a nie do odwlekania w czasie wydania rozstrzygnięcia. Wojewoda nie podejmując po 24 kwietnia 2013 r. jakichkolwiek niezbędnych czynności w sprawie naruszył obowiązek załatwienia sprawy w terminie dodatkowym, o którym mowa w art. 36 § 1 K.p.a. Z powyższego wynika, że słuszny okazał się zarzut skarżącego dotyczący przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę. Organ ten winny był przewlekłości postępowania wynikającej z niczym nie uzasadnionego opieszałego zachowania się organu po (...) r., które to przedłużyło w sposób nieuzasadniony rozpatrzenie sprawy. W ocenie Sądu postępowanie Wojewody niewątpliwie pozostaje w sprzeczności z zasadą szybkości wyrażoną w art. 12 K.p.a. Takie postępowanie podważa także wyrażoną w art. 8 K.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów Państwa. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a., że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem podstawowych zasad postępowania, zwłaszcza wynikających z art. 8, art. 9, art. 12, art. 35 i art. 36 K.p.a. W związku z tym Sąd, uwzględnił wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. miarkując jedynie jej wysokość do kwoty (...) zł. Orzeczona grzywna stanowi przed wszystkim sankcję za popełnione przez organ rażące naruszenie prawa, a jednocześnie ma charakter prewencyjny mający zapobiegać takim naruszeniom w przyszłości. Ustalając wysokość grzywny na tym poziomie Sąd miał również na względzie, iż przed wniesieniem skargi istniała już decyzja organu administracyjnego załatwiająca sprawę. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 i 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2,3 i 4 sentencji wyroku Z uwagi na to, że Sąd uwzględnił skargę w zakresie przewlekłości postępowania zasadnym było orzeczenie na podstawie art. 200 P.p.s.a. o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego jak w punkcie 5 sentencji wyroku.