VII SA/Wa 2430/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "kpa", nakazał O. i M. K. dokończenie rozbiórki dobudowanego przedsionka w segmencie A, budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej, w [...] przy ul. [...], wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 7 maja 2012 r. na wniosek S. K., zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej przebudowy poddasza nieużytkowego i rozbudowy o przedsionek, o wym. 1.10mx2,25 m, budynku mieszkalnego, w zabudowie szeregowej, segment A przy ul. [...], we wsi [...], gm. [...], stanowiącego współwłasność O. i M. K. W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 12 lipca 2012 r. stwierdzono, że O. i M.K. - współwłaściciele segmentu, bez wymaganego pozwolenia, samowolnie przebudowali nieużytkowe poddasze i rozbudowali segment o przedsionek, zabudowując istniejący ganek. W trakcie kontroli stwierdzono, że przedsionek został już prawie rozebrany. Pozostało do wykonania: zdjęcie posadzki na ganku i naprawienie ocieplenia ściany zewnętrznej. Z uwagi na fakt toczącego się równolegle postępowania dotyczącego stanu technicznego całego obiektu, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...] zostało zwieszone z urzędu ww. postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej przebudowy poddasza nieużytkowego i rozbudowy o przedsionek budynku mieszkalnego. Następnie postanowienie to zostało uchylone przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2012 r., Nr [...]. Ponownie rozpoznając sprawę organ powiatowy rozdzielił dotychczasowe postępowanie na dwa oddzielne - w sprawie samowolnej przebudowy poddasza nieużytkowego oraz w sprawie rozbudowy segmentu A o przedsionek o wymiarach 1,10 m x 2,25 m - z uwagi na fakt, że każde z nich wymaga zastosowania innej podstawy prawnej. Wyjaśniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że skoro przedsionek został już prawie rozebrany, co wynika z kontroli przeprowadzonej w dniu 12 lipca 2012 r., to w celu przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego zgodnego z prawem, konieczne jest dokończenie rozbiórki poprzez zdjęcie posadzki - terakoty na ganku i naprawienie ocieplenia ściany zewnętrznej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2013 r., Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji w sprawie samowolnie dobudowanego przedsionka w segmencie A budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej, zlokalizowanego na nieruchomości położonej przy ul. [...]w miejscowości [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że uzupełniające postępowanie dowodowe (postanowienie [...]WINB z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], oględziny organu I instancji przeprowadzone w dniu 19 sierpnia 2013 r. wraz z pismem z dnia 20 sierpnia 2013 r.) wykazało, iż po rozebranym przedsionku pozostała jedynie posadzka w ganku oraz na schodach. Ponadto ze zdjęć przesłanych przez S. K. przy piśmie z dnia 26 sierpnia 2013 r. wynika również, że przedsionek został rozebrany w całości, zaś pozostała jedynie podłoga z płytek, która różni się fakturą od całości podłogi przedsionka. Zdaniem organu II instancji w zaistniałym stanie faktycznym nakazanie inwestorom dokończenia rozbiórki przedsionka było niewłaściwe, zaś niniejsze postępowanie było bezprzedmiotowe już na etapie jego wszczęcia, ponieważ oględziny przeprowadzone w dniu 12 lipca 2012 r. oraz w dniu 19 sierpnia 2013 r. potwierdziły rozbiórkę samowolnie dobudowanego przedsionka. Co prawda po przedmiotowym obiekcie pozostała posadzka z płytek, jednak nie oznacza, że przedsionek nie został rozebrany, co dawałoby organom nadzoru budowlanego prawo do prowadzenia postępowania administracyjnego. Zwrócił organ uwagę, że zdjęcia załączone do akt sprawy - zarówno przez organ I instancji jak i skarżącego - potwierdzają, iż w tożsamej zabudowie w segmencie B w miejscu, gdzie inwestor (w segmencie A) dobudował przedsionek znajduje się ganek także wyłożony płytkami. W związku z powyższym nakazanie inwestorowi dokończenia rozbiórki przedsionka poprzez demontaż posadzki z płytek prowadziłby do pozostawienia przestrzeni podłogowej w ganku w segmencie A, która następnie będzie wymagała wyłożenia innym obiciem z płytki, gdyż taka posadzka pierwotnie istniała. Zatem w chwili obecnej nie istnieje obiekt budowlany w postaci przedsionka, który narusza granice nieruchomości. Za taki obiekt nie można uznać samej posadzki o innej aranżacji, niż pierwotnie zakładana. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. K., dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 2 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdy stan faktyczny ewidentnie wskazuje na istnienie niedokończonej rozbiórki przedmiotowej samowoli budowlanej; - art. 7 kpa, poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego na podstawie posiadanego materiału fotograficznego, który wskazuje na możliwość usunięcia dodatkowej warstwy płytek na ganku segmentu A oraz stwierdzenie, że zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez inwestora prawa własności są bezpodstawne, w sytuacji posiadania przez organ dokumentacji fotograficznej dostarczonej przez skarżącego i ukazującej zakres wejścia z zabudową na teren sąsiedniej posesji; - art. 77 § 1 kpa, poprzez pominięcie przy rozpatrywaniu sprawy, kwestii uszkodzonej izolacji termicznej ściany wskutek nielegalnych prac rozbiórkowych przedmiotowej samowoli budowlanej; -art. 107 § 3 kpa, poprzez nieujęcie w uzasadnieniu faktów dotyczących rozmiarów przedmiotowej samowoli budowlanej a w szczególności zakresu wejścia z zabudową na teren sąsiedniej działki; - art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r., ze względu na podwyższenie posadzki segmentu A powstałe w wyniku doklejenia kolejnej warstwy płytek i powodujące spływ wód opadowych na teren sąsiedniej nieruchomości. Zdaniem skarżącego w świetle przeprowadzonego postępowania dowodowego jak i postępowania dowodowego uzupełniającego należało jedynie uzupełnić decyzję o stwierdzony zakres wejścia z zabudową na teren sąsiedniej nieruchomości oraz zlecając przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego zgodnego z prawem, wyraźnie wskazać na potrzebę niezbędnych prac naprawczych również na sąsiadującej nieruchomości skarżącego. Te dodatkowe prace polegać miałyby na naprawieniu ocieplenia ściany w części budynku należącej do skarżącego jak również oczyszczenie pozostałości ściany działowej i posadzki oraz podsufitki ganku tejże nieruchomości. Skarżący podniósł, że pierwotna posadzka z płytek cały czas istnieje, natomiast inwestor nakleił kolejną, dodatkową warstwę płytek na istniejącą już posadzkę wykonaną również z płytek, a zatem nie doszło do jednie zmiany płytek, jak to uznał organ i w efekcie świadczy o niedokończonej rozbiórce. Ponadto pozostawiona dodatkowa warstwa płytek powodująca odpływ wody deszczowej na teren sąsiedniej posesji jest niezgodna z Prawem wodnym. W skardze zarzucono organowi odwoławczemu pominięcie kwestii uszkodzonej warstwy ocieplenia powstałej w wyniku wykonanej w trybie samowoli budowlanej ściany działowej na ganku przedmiotowego obiektu. W wyniku nielegalnej rozbiórki tej ścianki powstało uszkodzenie ocieplenia ściany zarówno w części A oraz części B budynku. Prace naprawcze powinny być wykonane w segmentach A i B w zakresie termoizolacji ściany i usunięcia wapiennych resztek nielegalnie wzniesionej na ganku ścianki działowej, pozostawionych w postaci śladów i przebarwień na płytkach posadzki oraz powierzchni podsufitki ganku w przedmiotowym obiekcie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Wskazać należy, że organ I -ej instancji na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1974 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2013.1949, dalej Prawo budowlane) nakazał O. i M. K. dokończenie rozbiórki dobudowanego przedsionka w segmencie A, budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej, w [...]przy ul. [...], wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W toku postępowania przed organem II ej instancji wyjaśniono, że już w chwili wszczęcia postępowania przedmiotowy przedsionek został rozebrany, a pozostała położona uprzednio posadzka z płytek. Organ II -ej instancji uznał, że w zaistniałej sytuacji brak jest podstaw do zastosowania trybu z art. 48 Prawa budowlanego, co czyni postępowanie przed organami nadzoru bezprzedmiotowym i umorzył postępowanie. Z rozstrzygnięciem organu II -ej instancji nie zgodził się S. K., wnosząc przeciwko niemu szereg zarzutów, a przede wszystkim podnosząc, iż w zaistniałej sytuacji na ganku istnieją dwie warstwy płytek podłogowych, które tworzą podwyższenie, co prowadzi do odpływu wody na sąsiednią posesję, naruszając zapisy ustawy Prawo wodne. Wskazał także, że nadal jest uszkodzona ściana termiczna na ganku budynków segmentu A i B. Organ w swojej decyzji wyjaśnił, iż demontaż posadzki, prowadziłby do pozostawienia przestrzeni podłogowej, która następnie będzie wymagała wyłożenia innym obiciem. Posadzka w tym miejscu na ganku pierwotnie istniała. W ocenie Sądu stanowisko organu jest prawidłowe. Ułożenia w przedsionku terakoty w miejscu już istniejącej nie może stanowić o istnieniu samowoli budowlanej. Z dołączonego materiału dowodowego (opis na dołączonych fotografiach) wynika, że płytki posadzki mają wysokość 0,015 m. Wskazany w skardze zarzut, naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. 2012,145 j.t.) poprzez ułożenie na posadzce przedsionka terakoty, jest bezpodstawny, albowiem przepis ten nie dotyczy zaistniałej sytuacji. Przepis art. 29 ust. 1 w/wym ustawy zabrania właścicielowi gruntu zmiany stanu wody na gruncie. Zmianą stanu wody na gruncie jest działanie, które powoduje zwiększenie lub zmniejszenie jej objętości na gruncie. Naruszeniem w/wym przepisu nie może być zmiana stanu wody, która znajdującej się na powierzchni budowli. Odnośnie zawartego w skardze zarzutu dotyczącego uszkodzenia warstwy ocieplenia budynku organ wyjaśnił, w odpowiedzi na skargę iż w sprawie toczy się postępowanie administracyjne w sprawie złego stanu technicznego budynku przed organami nadzoru budowlanego, a zatem kwestia ta jest przedmiotem odrębnego badania. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty Skarżącego dotyczące braku w zaskarżonej decyzji informacji dotyczącej "wejścia z zabudową na teren sąsiedniej posesji". Rację ma organ II-ej instancji, iż kwestie dotyczące naruszenia prawa własności nie mogą być przedmiotem oceny w sprawie dotyczącej samowoli budowlanej. Spory w zakresie naruszenia własności mogą być przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym. Brak jest także podstaw do wskazania przez organ - czego domaga się Skarżący - określenia w decyzji rozmiarów samowoli "również na etapie jej kompletnego istnienia, a nie ograniczanie się jedynie do zastanego w chwili obecnej stanu". Przepisy ustawy Prawo budowlanego takiego obowiązku na organ nie nakładają. Tym samym w ocenie Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia, iż organ w prowadzonym postępowaniu naruszył art. 138 § 1 pkt 2 kpa i zasady ogólne postępowania wyrażone w art. 7, 77 § 1, 107 § 3 kpa . Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.