III SA/Wr 715/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała, Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 maja 2012 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia w całości zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 774 (siedemset siedemdziesiąt cztery) złotych kosztów postępowania; III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia prawomocności wyroku. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej we W. – po rozpatrzeniu odwołania "A" sp. z o.o., z siedzibą w K. (zwanej dalej "spółką"), od decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. (nr [...]) cofającej w całości zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie Województwa D. (udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...]) – utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie w mocy, powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm., zwanej dalej w skrócie "o.p."). Organ ten wskazał, że w dniu [...] r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w L. przeprowadzili kontrolę w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, znajdujących się w punkcie gier ("B", [...]) objętym wspomnianym wcześniej zezwoleniem wydanym spółce przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. podczas której ustalili w drodze eksperymentu, że automat o niskich wygranych HOT SPOT (nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...]) nie spełnia warunków opisanych w art. 129 ust. 3 ustawy dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., zwanej dalej w skrócie "u.g.h."), gdyż wartość stawki za jedną grę wynosiła 10 zł, a więc przekraczała maksymalną, dopuszczalną jej wysokość. W zbiorze dowodów zgromadzonych przez organy celne znalazła się także opinia biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji R. R., który w odniesieniu do wspomnianego automatu stwierdził, że automat ten nie spełnia wymogów technicznych dla automatów do gier o niskich wygranych podlegających przepisom u.g.h., ponieważ umożliwiał zagranie za stawkę wyższą niż 0,50 zł za udział w jednej grze. Według opinii rzeczoznawcy, "łączna jednorazowa wartość wygranej w grze liczona jako suma wygranej bezpośredniej oraz pośredniej może przekroczyć równowartość 60. PLN". Ustalenia te pozwoliły Dyrektorowi Izby Celnej przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie okoliczności objęte hipotezą art. 138 ust. 3 u.g.h. i orzec o cofnięciu spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie Województwa D. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka zarzuciła kwestionowanej decyzji: I. W zakresie prawa europejskiego – w związku z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz zasadą bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego – naruszenie: 1) fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej zawartych w Traktacie o Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r. zwanym "Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej" (w skrócie "TFUE"), tj. przepisów: - art. 34 TFUE – czyli zakazu stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych i środków im równoważnych w obrocie towarowym między krajami Unii Europejskiej; - art. 49 TFUE – to jest zasady swobody przedsiębiorczości na obszarze Unii Europejskiej; - art. 56 TFUE – to jest zasady swobody świadczenia usług na obszarze Unii Europejskiej; 2) przepisów procedury, polegające w szczególności na wydaniu orzeczenia na podstawie aktu prawnego, który – w kontekście prawa Unii Europejskiej – powinien zostać uznany przez organ za nieobowiązujący i co powinno spowodować odmową jego zastosowania, a to przede wszystkim z uwagi na doniosłe uchybienia w procedurze prawotwórczej, brak realizacji obowiązku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej (art. 8 ust. 1 akapit pierwszy Dyrektywy Nr 98/34); II. W zakresie prawa krajowego – naruszenie: 1) art. 2 Konstytucji RP – zasady zaufania obywateli do państwa i przyzwoitej (prawidłowej) legislacji; 2) art. 31 ust. 3 w związku z art. 22 Konstytucji RP – zasady proporcjonalności w stosunku do ustawowego ograniczenia wolności gospodarczej; 3) art. 7 i art. 83 Konstytucji RP – zasady praworządności – poprzez zastosowanie przy orzekaniu art. 138 ust. 3 u.g.h., który to przepis rażąco narusza przywołane zasady konstytucyjne; 4) art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady ochrony zaufania obywatela do państwa, przyzwoitej (prawidłowej) legislacji – poprzez zastosowanie przy orzekaniu art. 129 ust. 3 u.g.h., który to przepis rażąco narusza przywołane zasady konstytucyjne; III. W pozostałym zakresie – naruszenie: 1) art. 138 ust. 3 u.g.h. – poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na przyjęciu, że działalność na podstawie obowiązujących przepisów prawa może prowadzić do pozbawienia skarżącej uprawnień do takiej działalności; 2) art. 138 ust. 3 u.g.h. w zw. z art. 23b ust. 1 u.g.h. – poprzez przyjęcie, że dopuszczalna jest weryfikacja statusu urządzenia do gier o niskich wygranych z pominięciem opinii wydanej przez jednostkę badającą, o której mowa w art. 23f u.g.h., chociaż jednostka ta ma status podmiotu sprawującego władztwo administracyjne i opiniowanie automatu; 3) art. 129 ust. 3 u.g.h. w zw. z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie nieuprawnionej wykładni zawartych w tym przepisie terminów specjalistycznych, chociaż ich wyjaśnienie wymaga wiedzy fachowej (według spółki znajdującą w aktach opinię biegłego sądowego należy zdyskredytować z uwagi na oczywisty brak wiedzy fachowej w tym zakresie); 4) art. 188 Ordynacji podatkowej – poprzez brak rozpoznania wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę w odwołaniu w celu wykazania okoliczności istotnych w sprawie, przeciwnych tezom głoszonym przez organ celny; 5) art. 122, art. 180, art. 190 i art. 198 Ordynacji podatkowej – poprzez uznanie za dowód w sprawie protokołów kontroli przeprowadzonej z naruszeniem art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej, przy bezzasadności przeprowadzenia eksperymentów stanowiących źródło wątpliwej jakości ustaleń faktycznych wykorzystanych w sprawie; 6) art. 122, art. 180, art. 190, art. 191 i art. 198 Ordynacji podatkowej – poprzez uznanie za opinię biegłego w rozumieniu tych przepisów opracowania sporządzonego na potrzeby innego postępowania, a przy tym niespełniającego nawet minimalnych wymogów prawidłowej opinii biegłego według przepisów o postępowaniu podatkowym. Skarżąca spółka wniosła ponadto o wystąpienie do: 1. Trybunału Konstytucyjnego z pytaniami prawnymi: a) co do zgodności art. 138 ust. 3 u.g.h. z: - z art. 2 Konstytucji RP, a w szczególności z wywiedzionymi z niego zasadami ochrony zaufania obywatela do państwa i przyzwoitej (prawidłowej) legislacji, - z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 22 Konstytucji RP, ze stanowioną w nim zasadą proporcjonalności w stosunku do ustawowego ograniczenia wolności gospodarczej, - z art. 7 i art. 83 Konstytucji RP w zw. z art. 22 Konstytucji RP, a w szczególności z wywiedzioną z nich zasadą praworządności, b) co do zgodności art. 129 ust. 3 u.g.h. z art. 2 Konstytucji RP, a w szczególności z wywiedzionymi z niego zasadami ochrony zaufania obywatela do państwa i przyzwoitej (prawidłowej) legislacji, a w ich konsekwencji z zasadą dookreśloności przepisów prawa. 2) Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym, którego zakres obejmie następujące kwestie: - czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L 98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy, należy taki przepis ustawowy, który nakazuje cofanie w całości wydawanych zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych w przypadku stwierdzenia jakiegokolwiek, nawet pojedynczego, nieprawidłowego działania urządzenia do gier, przy czym zastosowanie takiej dotkliwej represji nie wymaga przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego przyczyny stwierdzonej nieprawidłowości, gdyż przepis ów wprowadza zasadę represji totalnej, a więc stosowanej także za zdarzenia, za które strona odpowiedzialności nie ponosi oraz które są od niej całkowicie niezależne, w tym także za błędy i nieprawidłowości obciążające władzę publiczną. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Oceniając decyzję administracyjną według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd administracyjny bada, czy przy wydaniu indywidualnego aktu z zakresu administracji publicznej organy zachowały reguły proceduralne i czy niewadliwie zastosowały normy prawa materialnego odnoszące się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). II. Po pierwsze, istotną dla dalszych rozważań kwestią staje się relacja między zastosowanym przez organy celne art. 138 ust. 3 u.g.h. oraz art. 59 u.g.h. Odnosząc się do tak ujętego problemu, należy przede wszystkim spojrzeć na miejsce obu regulacji w u.g.h. i ocenić charakter tych unormowań, co w konsekwencji powinno umożliwić rozgraniczenie zakresów stosowania spornych przepisów. Unormowanie zawarte w art. 59 u.g.h., określające zamknięty katalog przyczyn obligujących właściwy organ do cofnięcia koncesji lub zezwolenia w całości lub części, znalazło się w rozdziale 5. u.g.h., zatytułowanym "Koncesje, zezwolenia i zgłoszenia" [przed nowelizacją u.g.h. dokonaną w art. 1 pkt 15 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. (Dz. U. Nr 134, poz. 779), która weszła w życie z dniem 26 maja 2011 r., tytuł ten brzmiał "Koncesje i zezwolenia"]. Tymczasem art. 138 ust. 3 u.g.h. został pomieszczony wśród "Przepisów przejściowych i dostosowujących" (rozdział 12). Z ulokowania art. 59 u.g.h. w zbiorze ogólnych zasad dotyczących "koncesji, zezwoleń i zgłoszeń" można byłoby wnioskować, że przepis ten ma zastosowanie do cofania – funkcjonujących w obrocie prawnym – koncesji i zezwoleń objętych zakresem przedmiotowym u.g.h. Aby jednak potwierdzić poprawność takiego rozumowania względem zezwoleń wydanych przed dniem [...] r. (początek obowiązywania u.g.h.), trzeba odwołać się do regulacji międzyczasowych. W zbiorze unormowań intertemporalnych znalazł się art. 138 ust. 3 u.g.h., o czym przesądza nie tylko jego ustawowe miejsce w grupie "przepisów przejściowych i dostosowujących", ale przede wszystkim treść art. 138 i powiązanego z nim art. 129 u.g.h. Odnosząc się do działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem [...] r., ustawodawca postanowił, że działalność ta prowadzona jest do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń według przepisów dotychczasowych, o ile u.g.h nie stanowi inaczej (art. 129 ust. 1 u.g.h.). Jeśli zaś chodzi o postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wszczęte i niezakończone przed [...] r., to – stosownie do dyspozycji art. 129 ust. 2 u.g.h. – podlegają one umorzeniu. Nie bez znaczenia dla dalszych wywodów pozostaje również fakt, że to właśnie w przepisie przejściowym (a nie w regulacjach dotyczących zasad funkcjonowania gier hazardowych) ustawodawca postanowił – odmiennie aniżeli w art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) – że przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł (art. 129 ust. 1 u.g.h.). Do zezwoleń wydanych przed dniem 1 stycznia 2010 r. (art. 129 ust. 1 u.g.h.) nawiązuje wprost art. 138 u.g.h., stanowiąc w ust. 1, że zezwolenia te nie mogą być przedłużane, i zobowiązując organ, który był właściwy do udzielenia zezwolenia przed 1 stycznia 2010 r., do cofnięcia zezwolenia w razie stwierdzenia, że "automat o niskich wygranych umożliwia grę o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3" u.s.g. Nie jest więc przypadkiem, że to właśnie w przepisie przejściowym, jakim jest art. 138 ust. 3 u.g.h. (podobnie jak wcześniejsze ustępy tego artykułu i art. 129 u.g.h.), ustawodawca przewidział szczególny przypadek cofnięcia – udzielonego przed 1 grudnia 2010 r. – zezwolenia, określając przesłanki wydania decyzji w tym zakresie. Trzeba przy tym zauważyć, że przypadek umożliwienia przez automat gry "o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3" u.g.h. daje się ująć w zakresie "rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia" (art. 59 pkt 2 u.g.h.), to jednak szczególny tryb wydawania decyzji cofającej zezwolenie wydane przed 1 stycznia 2010 r. z powodu umożliwienia przez automat gry "o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3" u.g.h., wyłącza stosowanie art. 59 u.g.h., jako przepisu ogólnego, względem szczególnej regulacji zawartej w art. 138 ust. 3 u.g.h. Zastosowanie wprost art. 59 u.g.h. do badanego przypadku byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby nie istniał przepis szczególny (tj. art. 138 ust. 3 u.g.h.) obejmujący swym zakresem cofanie zezwolenia wydanego przed 1 stycznia 2010 r. wskutek stwierdzonego przekroczenia wartości jednorazowej wygranej lub maksymalnej stawki za udział w jednej grze (art. 129 ust. 3 u.g.h.). Tymczasem w zakresie zestawionych unormowań aktualna pozostaje zasada lex specialis derogat legi generali. III. Po drugie, należy zauważyć, że do ujętego w art. 138 ust. 3 u.g.h., trybu cofania zezwoleń wydanych przed 1 stycznia 2010 r. nie przewidziano szczególnych środków dowodowych, które miałyby służyć wyłącznie (z wykluczeniem innych dowodów) ustalaniu (stwierdzaniu), czy automat o niskich wygranych "umożliwia grę o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3" u.g.h. Skoro jednak do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej (chyba że u.g.h. stanowi inaczej), uprawniony jest wniosek, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.), w tym opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, a także materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 181 o.p.). Zbiór środków dowodowych stosowanych przez organy celne uzupełniła ustawa z dnia 20 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), dopuszczając w art. 32 ust. 1 pkt 13 możliwość "przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu". Dopiero ustawa z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 779) ograniczyła wachlarz środków służących wykazaniu, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w u.g.h., dodając do znowelizowanego aktu art. 23a-23f, które weszły w życie z dniem 14 lipca 2011 r. Od tej daty, na pisemne żądanie naczelnika urzędu celnego, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie jest obowiązany poddać automat lub urządzenie badaniu sprawdzającemu (art. 23a ust. 1 u.g.h), przy czym badanie sprawdzające przeprowadza, na zlecenie naczelnika urzędu celnego, jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, w terminie nie dłuższym niż 60 dni od dnia otrzymania zlecenia (art. 23a ust. 3 u.g.h.). Zredukowanie w postępowaniu sprawdzającym środków dowodowych wyłącznie do weryfikacji funkcjonowania automatu przez jednostkę upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier odnosi się niewątpliwie do postępowań prowadzonych pod rządem nowych uregulowań, powinno zatem znaleźć zastosowanie do rozważanego przypadku, jako że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zakończyło się decyzją ostateczną w dniu [...] r. Prawidłowość takiego wnioskowania potwierdza art. 14 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, według którego do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie noweli (14 lipca 2011 r.) stosuje się przepisy u.g.h., w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. IV. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie organy celne prowadzące postępowanie o cofnięcie zezwolenia na urządzenie gier na automatach o niskich wygranych nie miały w zbiorze dowodów opinii z badania sprawdzającego jednostki upoważnionej do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (art. 23b u.g.h.), dysponując tylko protokołem z eksperymentu przeprowadzonego na spornym automacie i opinią biegłego sądowego dotyczącą tego automatu, przeto – wobec braku szczególnego dowodu umożliwiającego cofnięcie zezwolenia na urządzanie gier o niskich wygranych w postaci badania automatu przez upoważnioną jednostkę – doszło do uchybienia regule proceduralnej ujętej w art. 122 i art. 180 § 1 w zw. z art. 181 o.p., a w konsekwencji do wydania zaskarżonej decyzji bez dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli więc organy celne – na podstawie zebranych dowodów – powzięły wątpliwość co do prawidłowości funkcjonowania kontrolowanego automatu do gier o niskich wygranych, powinny rozważyć zasadność zbadania takiego urządzenia przez jednostkę upoważnioną przez Ministra Finansów (art. 23b u.g.h.). V. Wobec dostrzeżonych uchybień proceduralnych i ewentualnego przeprowadzenia ponownego postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na urządzenie gier o niskich wygranych, odnoszenie się przez Sąd do pozostałych zarzutów skargi, bez merytorycznego stanowiska organu, byłoby co najmniej przedwczesne. VI. W kwestii zgłoszonych przez spółkę wniosków o zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym i do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym, należy zauważyć, że przewidziana w art. 193 Konstytucji RP możliwość przedstawienia przez sąd Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnie sprawy toczącej się przed sądem, jest uprawnieniem należącym do kompetencji sądu. Podobnie rzecz się ma z pytaniami prawnymi kierowanymi do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W rozpoznawanym przypadku powodem uchylenia zaskarżonej decyzji stało się naruszenie przepisów proceduralnych, i dopóki organy – po ewentualnym przeprowadzeniu dowodu z opinii jednostki badającej – nie wypowiedzą się merytorycznie w sprawie, niecelowe według Sądu byłoby występowanie z sugerowanymi przez stronę skarżącą pytaniami. VII. Skoro wszczęte skargą spółki postępowanie sądowe pozwoliło stwierdzić naruszenie przez organy celne przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało – stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. – orzec jak w punkcie I. sentencji wyroku. Podstawę przyznania kosztów postępowania (pkt II sentencji) stanowił art. 200 oraz art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. O niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do dnia prawomocności wyroku (pkt III sentencji) orzeczono według dyspozycji art. 152 p.p.s.a.