VII SA/Wa 1581/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu skargę oddala Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...], Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, ze zm.), zw. dalej p.r.d., odmówił na wniosek Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu samochodowego marki: [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...]. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. zezwolenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji może zostać udzielone jedynie jednostkom, których pojazdy, proponowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym, będą używane w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Zgodnie z dotychczasową linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy to stałego i bezpośredniego wykorzystywania pojazdów, nie zaś w hipotetycznych sytuacjach, które mogą wystąpić w nieokreślonej przyszłości. W ocenie Ministra wykonywanie zadań wnioskodawcy nie jest związane z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. A zatem obowiązki nałożone na Inspekcję Weterynaryjną, wynikające art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, nie dają podstaw do stwierdzenia, że wnioskowany pojazd używany jest stale i bezpośrednio w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, co jest warunkiem niezbędnym do uzyskania zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdów w ruchu drogowym. Odnośnie natomiast argumentu strony, że Inspekcja Weterynaryjna zbliżona jest do instytucji Policji, Minister stwierdził, że powyższe nie oznacza konieczności posiadania przez Inspekcję Weterynaryjną pojazdu uprzywilejowanego w ruchu drogowym. Ponadto pojazdy Policji korzystają z uprzywilejowania w ruchu drogowym na mocy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ponadto w ocenie organu, przesłanką do uprzywilejowania w ruchu drogowym w przedmiotowej sprawie nie może być specyficzne położenie [...]. Jedyną przesłanką do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdu na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. jest używanie pojazdu w związku z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Nie bez znaczenia jest również i to, że ograniczenie liczby pojazdów korzystających z uprzywilejowania w ruchu drogowym, ma wpływ na bezpieczeństwo pozostałych uczestników tego ruchu. Poruszanie się bowiem pojazdu uprzywilejowanego w warunkach stale natężającego się ruchu drogowego powoduje dodatkową dezorganizację i zagrożenie bezpieczeństwa innych uczestników ruchu. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...], Ministrer Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podsatwie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu ww. wniosku, utzrymał w mocy właśna decyzję Nr [...]. W uzasadnieniu, powołując się na treść art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., wskazał, że nie mieści się jednak w pojęciu interesu strony orzekanie w sposób sprzeczny z przepisami prawa. Powyższe ma szczególne znaczenie wobec treści art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. Zdaniem organu, w rozpatrywanej sprawie w przedstawionym przez stronę stanie faktycznym brak jest przesłanek do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdu. Celem przeprowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie było ustalenie, czy pojazd proponowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym uczestniczy w akcjach związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym po likliwej analizie całości materiału dowodowego Minister nie stwierdził przesłanek do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdu. W ocenie organu, dopuszczalność wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdu uwarunkowana jest istnieniem okoliczności określonych w art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d., tj. ustaleniem, że wnioskowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Jeśli nie jest używany w tym celu, decyzja musi być negatywna. W przedmiotowej sprawie nie znaleziono podstaw do uznania, że proponowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazd używany jest stale i bezpośrednio w związku z ratowaniem życia i zdrowia. Tym samym w ocenie organu nie stwierdzono przesłanek z art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. Ponadto wyjaśnił, że granice uznania administracyjnego, jakie zostały wyznaczone w tego rodzaju sprawach przepisem art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. oraz przepisem ogólnym art. 7 k.p.a., to znaczy interesem wnioskodawcy i interesem społecznym, nie zostały przez organ przekroczone, a kwestionowana decyzja nie nosi cech dowolności. Zgodnie z wymogami zawartymi w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. organ wskazał na przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję i swoje stanowisko uzasadnił. W ocenie organu, materiał dowodowy zebrany w sprawie, został rozpatrzony na tle obowiązującego prawa tj. art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. z uwzględnieniem wypracowanej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaś samo postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone bez naruszenia przepisów k.p.a. Nie znajduje uzasadnienia również zarzut skarżącego odnośnie naruszenia przez organ art. 10 § 1 k.p.a., bowiem przed wydaniem decyzji organ powinien umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, a w niniejszej sprawie innych dowodów, niż te przedstawione przez skarżącego nie zgromadzono. Ponadto zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, iż uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, iż skarżący jako organ administracji państwowej posiada specjalistyczną wiedzę z zakresu postępowania administracyjnego. Podsumowując, Minister stwierdził, iż do realizacji zadań nałożonych na Inspekcję Weterynaryjną nie jest konieczne korzystanie z pojazdu uprzywilejowanego w ruchu drogowym. Inspekcja Weterynaryjna nie jest instytucją powołaną do ratowania życia lub zdrowia ludzkiego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postepowania wg norm przepisanych. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. art. 7, 8, 10, 11, 12 § 1, 76, 77 § 1, 80, 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 1 pkt. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, ze zm.) błędne uznanie, że skarżący nie spełnia wymogów określonych tym przepisem. W ocenie skarżącego w zaskarżonej decyzji organ administracji dopuścił się szeregu uchybień proceduralnych, rażąco naruszających przepisy k.p.a. W szczególności w skardze wyminiono następujące naruszenia prawa, tj. art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. - naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego - organ nie tylko nie zebrał sam żadnego materiału dowodowego, ale nawet nie wskazał jakich okoliczności wnioskodawva winien udowodnić; art. 8 k.p.a., tj. naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa; art. 10 § 1 k.p.a., tj. naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, w szczególności poprzez niezawiadomienie strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem sprawy; art. 11 k.p.a. ze wzgledu na brak w decyzji jasnych i jednoznacznych kryteriów uzasadniających (a właściwie wykluczających) uznanie, że wnioskodawca nie spełnia wymogów określonych w przepisie art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w niniejszej sprawie organ prawidłowo odmówił zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu samochodowego Powiatowego Inspektoratu Weterynaryjnego w [...]. Ponadto wbrew twierdzeniom strony skarżącej postępowanie administracyjne nie zostało przeprowadzone z naruszeniem prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. W głównej mierze o kształcie postępowania dowodowego w niniejszej sprawie zadecydowała konieczność dokonana przez organ admnistracyjny wykładni art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d., który to przepis na zasadzie wyjątku stanowi podstawę do udzielania zezwoleń na uprzywilejowanie pojazdów w ruchu drogowym. To w zasadzie dyspozycja tego przepisu decyduje o sposobie przeprowadzenia postępowania dowodowego, w którym wnioskodawca winien wykazać, że objęty wnioskiem pojazd inspekcji weterynaryjnej ma związek z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Z uwagi zatem na okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności ustalenia wymagało, czy służba weterynaryjna posiada kompetencje związane z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Jak trafnie wskazał Minister z przepisów prawa nie można wyprowadzić takiego wniosku. Z art. 3 ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej jednoznacznie wynika, że służba ta nie jest powołania do ratowania życia lub zdrowia ludzkiego, bowiem inspekcja realizuje zadania z zakresu ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego. Zgodnie z treścią przepisu art. 53 ust. 1 pkt 1-11 pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy: 1) jednostek ochrony przeciwpożarowej; 2) pogotowia ratunkowego; 3) Policji; 4) jednostki ratownictwa chemicznego; 5) Straży Granicznej; 6) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego; 7) Agencji Wywiadu; 8) Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej; 9) Służby Więziennej;10) Biura Ochrony Rządu; 10a) kontroli skarbowej; 10b) Służby Celnej; 11) Inspekcji Transportu Drogowego. Natomiast zgodnie z pkt 12 powołanego przepisu pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być również pojazd samochodowy jednostki niewymienionej w pkt 1-11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego - na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Powołany wyżej przepis stanowi o wyjątkach od ogólnych zasad poruszania się po drogach publicznych i wyraża intencję ustawodawcy do ograniczenia ilości pojazdów uprzywilejowanych poruszających się po drogach. Potwierdza to przeniesienie uprawnień do wydawania zezwoleń na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów samochodowych na naczelny organ administracji państwowej. Treść cytowanego wyżej przepisu art. 53 ust. 1 pkt 12 wskazuje, że zezwolenia są wydawane przez Ministra w ramach uznania administracyjnego przy spełnieniu przesłanek zawartych w tym przepisie, a więc, jeżeli pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Należy zatem przyjąć, że omawiany przepis, będący podstawą rozstrzygnięcia, uzasadnia wydanie zezwolenia na używanie pojazdów jako uprzywilejowanych w przypadkach bezpośrednich faktycznych działań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, a nie w przypadkach działań mogących hipotetycznie wystąpić w bliżej nieokreślonej przyszłości, tym bardziej, że zadania inspekcji weterynaryjnej nie polegają na podjęciu działań w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Zadania inspekcji weterynaryjnej nie są zatem związane z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego choć ich pośrednim celem jest zapewnienie ochrony zdrowia publicznego. Jednak osiągnięcie celu jaki stawia art. 3 ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej nie stanowi przesłanki, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 12 p.r.d., ponieważ tylko w związku z ochroną zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego inspekcja weterynaryjna ma osiągnąć cel zapisany w ustawie. Odnosząc się do zarzutu skargi wskazania wymaga, że nie można w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy zarzucić organowi naruszenia przepisów postępowania dotyczących postępowania dowodowego, ponieważ w trakcie postępowania to wyłączenie strona skarżąca składała pisma w sprawie. Niewykonanie obowiązku umożliwienia stronie wypowiedzenia się co zebranych dowodów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji (art. 10 ust. 1 k.p.a.) nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ niepoinformowanie strony o zebraniu materiału dowodowego nie wiązało się z negatywnymi dla strony skutkami, tj. brakiem zaznajomienia się z materiałem dowodowym, który został w sprawie dostarczony przez stronę. Jeśli zatem wniosek, wraz uzasadnieniem swojego stanowiska, oraz dokumentacją przemawiających złożyła strona skarżąca, brak było podstaw faktycznych do wzywania strony w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Ubocznie wskazania wymaga, że dołączone do skargi, a więc już na etapie postępowania sądowego dowody nie były przedstawione przez stronę w postępowaniu administracyjnym, chociaż możliwe to było w postępowaniu odwoławczym. Dlatego organ nie mógł wypowiedzieć się co do tych dowodów, a Sąd, nie prowadząc postępowania dowodowego, może poddać wymienione dokumenty ocenie jedynie jako dodatkowy materiał dowodowy, który w ocenie Sądu potwierdza stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, a nie skarżącego. W szczególności z przedstawionych Sądowi pragmatyk wynika, że w przypadku zagrożenia epidemiologicznego czynności służb weterynaryjnych wykonywane są łącznie z organami policji, które dysponują pojazdami uprzywilejowanymi gotowymi do użycia w razie potrzeby. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.