I OSK 717/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wiesław Morys, Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania, po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 1072/13 w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 1072/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Wnioskiem z [...] czerwca 2013 r. B. M., zwana dalej: "skarżącą" lub "wnioskodawczynią", zwróciła się do Wójta Gminy G. o przyznanie zasiłku celowego na sfinansowanie kosztów związanych z pokryciem dachu budynku mieszkalnego położonego w K. – S. Wójt Gminy G. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., udzielił wnioskodawczyni jednorazowej pomocy w postaci zasiłku celowego w wysokości 100 zł na częściowe dofinansowanie kosztów związanych z remontem dachu. Organ ustalił, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, uzyskując dochód w kwocie 529 zł - stanowiący zasiłek stały. Uzasadniając wysokość przyznanej kwoty organ wskazał na konieczność uwzględnienia nie tylko potrzeb wnioskującego o pomoc, lecz także możliwości finansowych konkretnego ośrodka pomocy społecznej. Zwrócił uwagę na występujące w art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182), sformułowanie "drobny remont", jako jeden z celów, na realizację którego może zostać przyznany zasiłek. W odniesieniu do tego Wójt Gminy G. wskazał, że kompleksową wymianę poszycia dachowego trudno zaliczyć do wskazanej wyżej kategorii. Jednocześnie podkreślił, że w budynku, którego dotyczy sprawa mieszkają także były konkubent wnioskodawczyni wraz z ich córką, prowadzący odrębne gospodarstwo domowe. Organ zgodził się, że przeciekający dach niewątpliwie wymaga naprawy, jednak koszt remontu obciąża zarówno jego właściciela, jak też mieszkające w obiekcie osoby. Za bezzasadne uznał więc żądanie sfinansowania ze środków publicznych całego kosztu przedmiotowego remontu. Wójt zwrócił także uwagę na fakt systematycznego korzystania przez wnioskodawczynię z innych form pomocy społecznej tj. zasiłków celowych i pomocy w formie żywności z Banku Żywności. W odwołaniu od tej decyzji, skarżąca zakwestionowała wysokość przyznanego jej świadczenia. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej: "k.p.a.". Kolegium uznało, że Wójt Gminy G. prawidłowo, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przyjął, że z uwagi na inne formy pomocy, jakie wnioskodawczyni otrzymuje, jak też ze względu na zapotrzebowanie innych wnioskodawców jest w stanie przyznać jedynie kwotę w wysokości określonej decyzją. Organ odwoławczy podkreślił, że środki finansowe organu I instancji są ograniczone, a ponadto działania organu nie mogą prowadzić do przejęcia pełnej odpowiedzialności za utrzymanie wnioskodawczyni. Nie mieszka ona bowiem sama, zaś pozostałe osoby także obciąża obowiązek ponoszenia kosztów remontu. Kolegium podkreśliło, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zasiłku celowego ma uznaniowy charakter zarówno w zakresie przyznania świadczenia, jak też w części odnoszącej się do jego wysokości. Nawet zatem jeśli niezbędna potrzeba bytowa wymagająca zaspokojenia występuje i znajdzie to potwierdzenie w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, to zasiłek celowy może, lecz nie musi zostać przyznany. Udzielając świadczeń z pomocy społecznej organ kieruje się zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnia potrzeby osób korzystających z pomocy, jeśli odpowiadają one celom i możliwościom pomocy społecznej. Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że przyznając stronie pomoc w kwocie 100 zł Wójt Gminy G. nie przekroczył granic uznania administracyjnego. W skardze złożonej przez B. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, stwierdziła ona, że przyznana jej kwota zasiłku jest "niewystarczająca, śmieszna i zarazem krzywdząca". Podkreśliła, że nie posiada żadnego majątku, zaś jedynym jej dochodem jest otrzymywany ze środków z pomocy społecznej zasiłek stały w kwocie 529 zł, z którego "dokłada się" do utrzymania córki. Zaznaczyła, że jest chora, co wiąże się z dodatkowymi kosztami. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę poczynił następujące ustalenia i rozważania: Materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 182, ze zm.), zwanej dalej: "u.p.s.". Zgodnie z tym przepisem zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. W szczególności – w myśl art. 39 ust. 2 – zasiłek taki może być przyznany na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. W przypadku skarżącej spełnione zostało kryterium dochodowe, gdyż jej dochód jako osoby samotnie gospodarującej jest mniejszy od kwoty 542 zł, określonej w art. 8 ust.1 pkt 2 u.p.s., w zw. z § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823). Umożliwiło to przyznanie skarżącej wnioskowanego świadczenia ze środków pomocy społecznej. Z akt sprawy wynika, że skarżąca jest stałą beneficjentką pomocy społecznej. Oprócz zasiłku stałego, który stanowi jedyne źródło jej dochodu, regularnie korzysta z różnego rodzaju świadczeń. Rozumiejąc trudną sytuację materialną skarżącej, Sąd I instancji podzielił pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., że nie może ona domagać się zaspokojenia wszystkich swoich potrzeb. Ponadto konieczność naprawy dachu obciąża przede wszystkim właściciela budynku, którym, nie jest skarżąca. Może ona co prawda partycypować w kosztach remontu, jednakże w ramach swoich, a nie pomocy społecznej możliwości. Z tych przyczyn Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwaną dalej: "p.p.s.a.", skargę oddalił. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, jak też zasądzenia na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów pomocy prawnej, które nie zostały opłacone ani w całości, ani w części – według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, a mianowicie: - art. 3 ust. 1, 3 i 4 w zw. z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., poprzez uznanie, iż zasiłek w kwocie 100 zł na remont dachu zaspokaja niezbędne potrzeby bytowe skarżącej, w sytuacji gdy kwota ta nie jest w żadnym wypadku odpowiednia do okoliczności i warunków, w jakich żyje skarżąca, a tym samym nie umożliwia jej życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i nie uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, podczas gdy decyzje te zostały wydane z naruszeniem reguł postępowania dowodowego, polegającym na nie podjęciu przez organy administracji wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz na zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, - art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez lakoniczne i wybiórcze odniesienie się do stanu sprawy, oparcie się na niepełnych ustaleniach organu pierwszej i drugiej instancji, a także niewystarczające wyjaśnienie, dlaczego Sąd uznał, że granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w nawiązaniu do zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1, 3 i 4 w zw. z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., podniesiono, że przyznana kwota zasiłku celowego ma charakter symboliczny i nie zaspokaja niezbędnych potrzeb życiowych skarżącej oraz uniemożliwia życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, wskazując, iż zgodnie z art. 3 ust. 3 u.p.s., rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., wskazano, że Sąd błędnie ocenił sytuację mieszkaniową, zdrowotną, a tym samym życiową skarżącej, opierając się na wybiórczym przedstawieniu i zebraniu materiału dowodowego przez organy administracji. Wytknięto, że organ nie dokonał dogłębnej analizy sytuacji mieszkaniowej i życiowej skarżącej, a jest ona osobą schorowaną i niepełnosprawną, nieposiadającą środków finansowych na remont dachu. Wywodzono, że nawet uwzględniając okoliczność, iż nie jest ona jedyną mieszkanką domu, to przyznana przez organ pierwszej instancji kwota 100 zł na choćby częściową partycypację w remoncie dachu, nie może zostać uznana za wystarczającą. Twierdzono, że przyznanie skarżącej tak niskiej kwoty na dokonanie niezbędnej naprawy przeciekającego dachu, bez podania motywów takiej decyzji, przekracza zasadę swobody uznania administracyjnego, przeradzając się w dowolność przy wydawaniu decyzji. Wywodzono, że do obowiązku organu należało dokonanie klasyfikacji potrzeb zgłaszanych przez beneficjentów, ustalenie priorytetów i odpowiednie zróżnicowanie rozmiaru przyznawanych świadczeń, czego nie dokonano, z należyta rozwagą. Zarzucono, że organ odwoławczy, wbrew ciążącemu na nim w tym zakresie obowiązkowi nie sprawdził, czy faktycznie organ pierwszej instancji nie dysponował środkami finansowymi w wysokości pozwalającej na przyznanie skarżącej zasiłku celowego w wyższej kwocie, jak również nie zbadał, czy wysokość zasiłku odpowiada niezbędnym potrzebom skarżącej, której zniszczony dach uniemożliwia życie w warunkach odpowiadających godności człowieka - czym naruszył art. 3 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Ponadto zarzucono Sądowi I instancji, że jedynie lakoniczne i wybiórczo odniósł się do stanu sprawy, albowiem nie odnosi się do stanu faktycznego sprawy, lecz oparł się na niepełnych ustaleniach organu pierwszej i drugiej instancji i nie wyjaśnił, dlaczego uznał, iż granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej. Kluczowe zagadnienie, które wystąpiło w rozpoznawanej sprawie sprowadzało się do prawidłowej wykładni prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 2 u.p.s., poprzez rozstrzygnięcie podstawowej dla przedmiotowej sprawy kwestii, czy wniosek skarżącej był, co do zasady usprawiedliwiony. Jak wynika z przepisu art. 3 ust. 1, 3 i 4 u.p.s., pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1),. rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3), a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4). Z kolei z przepisu art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., wynika, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (art. 39 ust. 1), zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2). Katalog wskazany powyżej nie stanowi oczywiście katalogu zamkniętego, enumeratywnego. Powyższe oznacza, że organ administracyjny rozpatrujący sprawę każdorazowo musi kierować się zasadą, że zasiłek może zostać przyznany jedynie w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej osoby, która się o niego ubiega i spełnia kryteria udzielania pomocy społecznej, a nie osoby trzeciej, w tym wypadku właściciela budynku, w którym mieszka skarżąca. Przedmiotem wniosku o udzielenie pomocy był zasiłek celowy na sfinansowanie kosztów związanych z pokryciem dachu budynku mieszkalnego, w którym mieszka skarżąca. Jakkolwiek zgłoszona przez stronę potrzeba mieści się w zakresie świadczeń objętych przepisem art. 39 ust. 2 u.p.s., to jednak nie oznacza to, że skarżącej służy prawo do otrzymania wnioskowanej przez nią pomocy. Należy bowiem wziąć pod uwagę okoliczność, że pomoc społeczna finansowana jest ze środków publicznych pochodzących od podatników, a zatem obowiązek udzielania świadczeń z pomocy społecznej winien obejmować nie wszystkich obywateli, a jedynie tych, którzy takiej pomocy rzeczywiście potrzebują (W. Łączkowski, "Etyczne aspekty finansowania potrzeb socjalnych ze środków publicznych", RPEiS 1/04/9). W sytuacji więc zgłoszenia przez skarżącą potrzeby naprawy dachu, należało rozważyć, czy rzeczywiście podjęcie jego reperacji obciąża skarżącą, a więc czy ciąży na niej taki obowiązek. Jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie, skarżąca nie jest właścicielem budynku, w którym zamieszkuje, a więc nie obciąża jej powyższy obowiązek. Koszty związane z przeprowadzeniem remontu dachu obciążają właściciela budynku, a jego lokatorzy, w tym skarżąca, obciążani są comiesięcznym czynszem, w ramach którego uwzględniony jest nie tylko zysk właściciela budynku, lecz również niezbędne koszty, które ponosi wskutek jego eksploatacji. W tych warunkach organy nie były obowiązane udzielić stronie pomocy w ramach dochodzonego przez nią zasiłku celowego. Jakkolwiek więc doszło do naruszenia norm przepisu art. 39 ust. 2 u.p.s., poprzez jego niezasadne zastosowanie w odniesieniu do skarżącej, w sytuacji braku do tego przesłanek, to jednak należało uznać, że zaskarżony wyrok pomimo częściowo wadliwego uzasadnienia - w zakresie uznania zasadności przyznania stronie zasiłku celowego - nie narusza prawa, gdyż oddalenie skargi w powyższych warunkach, odpowiadało prawu. Zgodnie bowiem z art. 134 § 2 p.p.s.a., sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności, co w sprawie nie miało miejsca. Dlatego też oddalając skargę, powyższy przepis nie został przez Sąd I instancji naruszony. Co się tyczy natomiast zarzutów naruszenia przepisów postępowania, to należało stwierdzić, że nie były one zasadne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., należy wskazać, że wysuwając zarzut wybiórczej oceny materiału dowodowego oraz niedokonania dogłębnej analizy sytuacji mieszkaniowej i życiowej skarżącej, nie wskazano jakie konkretnie fakty nie zostały ustalone i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć to uchybienie. Tymczasem materiał dowodowy odnoszący się do sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącej został wyczerpująco zebrany a ustaleń faktycznych w sprawie dokonano zgodnie z wymogami art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. Przede wszystkim zauważyć należy, że ustalenia organu zostały oparte na dowodzie, który w sprawach z zakresu pomocy społecznej ma szczególne znaczenie, tj. na wywiadzie środowiskowym. W myśl art. 106 ust. 4 u.p.s., decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowanego oraz decyzji w sprawach cudzoziemców, o których mowa w art. 5a, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Jak zaś stanowi art. 107 ust. 1 tej ustawy, rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się u osób i rodzin korzystających lub ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej w celu ustalenia ich sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej oraz u osób, o których mowa w art. 103. Ustalenie to następuje na podstawie dokumentów i oświadczeń wymienionych w art. 107 ust. 5 b u.p.s. W niniejszej sprawie dowód ten został przeprowadzony, a całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doprowadził do ustalenia istotnej dla sprawy okoliczności, co do faktu, że skarżąca nie jest właścicielem domu, w którym zamieszkuje, co jak już wskazano wyżej, stanowiło okoliczność przesądzającą o braku możliwości przyznania jej dochodzonego świadczenia. Wadliwie dokonana przez organy materialnoprawna ocena zasadności wniosku strony nie wchodzi jednak w zakres omawianego zarzutu procesowego. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. należy zauważyć, że wysuwając zarzut lakonicznego i wybiórczego odniesienia się do stanu sprawy oraz oparcia się na niepełnych ustaleniach organu pierwszej i drugiej instancji, podobnie jak to miało miejsce w przypadku zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., nie wskazano jakie konkretnie ustalenia faktyczne zostały pominięte w przyjętym stanie faktycznym i jaki miało to wpływ na wynik sprawy, a wskazanie takie winno było zostać poczynione, skoro wskazane wyżej wytyki wchodziły w zakres zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa składniki jakie winno posiadać uzasadnienie wyroku tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W niniejszej sprawie wszystkie te elementy, które są niezbędne, uzasadnienie wyroku zawiera: zarówno część historyczną, w której podano wszystkie istotne okoliczności sprawy jak i merytoryczne stanowisko Sądu, które wskazuje z jakich przyczyn Sąd oddalił skargę. Wskazany wyżej przepis stanowi przede wszystkim o konstrukcji uzasadnienia. Należy więc ocenić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w tym przepisie, przez co nie narusza wskazanych w omawianym zarzucie norm k.p.a. Merytoryczna natomiast ocena treści uzasadnienia wyroku, nie może być kwestionowana w ramach naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako niemającą usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a.