II SA/Kr 1712/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2014 r. przy udziale Prokuratora Rejonowego [...] w Krakowie sprawy ze skargi Zjednoczonej Spółdzielni "[...]" z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 22 lipca 2011 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: umorzyć postępowanie sądowe Prezydent Miasta decyzją z dnia 16 lutego 2011 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), na wniosek "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn: "Budowa budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wbudowaną stacją trafo i instalacjami wewnętrznymi (kanalizacji, wody, elektroenergetycznymi, c.o., wentylacji mechanicznej, klimatyzacji oraz słaboprądowymi) na dz. nr [...] obręb [...] wraz z niezbędnymi przyłączami infrastruktury technicznej (kanalizacyjnym, wodociągowym c.o., elektroenergetycznym) na części działek nr [...], [...] [...] obręb [...], kompleksowym zagospodarowaniem terenu inwestycji (dojazdem, parkingami zewnętrznymi, chodnikami, zielenią i małą architekturą), przebudową kolidującej z budową infrastruktury (sieci nietechnicznych, elektroenergetycznych sn i nn, c.o. przyłączy: teletechnicznego, kanalizacji, oraz chodników i zatok postojowych) na działce nr [...], [...], [...] obręb [...] i budową zjazdu z ul. S. na dz. nr [...] i [...] obręb [...] oraz dodatkowo z rozbiórką kolidujących z inwestycją obiektów: chodników, parkingu z portiernią, kiosku handlowego oraz nieczynnych instalacji i przyłączy: gazu, kanalizacji i c.o., na działce nr [...] obręb [...]; przy ul. S. w K.". W uzasadnieniu organ I instancji podał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta o ustaleniu warunków zabudowy Nr [...] z dnia 17 września 2008 r. znak: [...] wydanej na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K., przeniesionej na rzecz wnioskodawcy decyzją Nr [...] z dnia 17 września 2010r. znak: [...]. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ww. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz z wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant (a także sprawdzający) do projektu budowlanego dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W dalszej części uzasadnienia organ ustosunkował się do zastrzeżeń wniesionych przez strony w toku postępowania. Odwołania od wyżej opisanej decyzji wnieśli: Zjednoczona Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w K. oraz M. G., H. i Z. M., K. i J. C., M. S., J. i M. B., M. i P. U., A. W. i E. K.. Zjednoczona Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" zarzuciła naruszenie praw stron postępowania poprzez skrócenie terminów wyznaczonych przez organ na zapoznanie się, analizę i zgłoszenie uwag i zastrzeżeń, co w przypadku np. J. S. doprowadziło niemal do całkowitego uniemożliwia mu czynnego udziału w postępowaniu. Ograniczenie stronom terminu do zapoznania się z aktami było spowodowane – jak wskazał organ I instancji – koniecznością zachowania terminu do rozpoznania sprawy określonego w art. 35 ustawy prawo budowlane, mimo, że w tym czasie inwestor był trzykrotnie wzywany do uzupełnienia złożonego wniosku i zakreślonych terminów do wykonania postanowień nie powinno wliczać się do biegu terminów określonych w powyższych przepisie. Strona odwołująca się wskazała również, że inwestor był dwukrotnie wzywany do wyjaśnień i uzupełnień w zakresie zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, podczas gdy przepis art. 35 ust 3 ustawy prawo budowlane nie daje organowi takiej możliwości. Zdaniem strony odwołującej się, planowana inwestycja nie zawiera odpowiedniej ilości miejsc parkingowych i zapewnienia inwestora na temat budowy miejsc parkingowych na sąsiednich działkach nie powinny być brane pod uwagę, skoro nie są one objęte pozwoleniem na budowę. Określona w zaskarżonej decyzji obligatoryjna liczba miejsc parkingowych (70) powoduje niezgodność projektu z decyzją o warunkach zabudowy oraz § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Strona odwołująca się zakwestionowała również sporządzoną przez inwestora analizę przesłaniania, wskazując, że jest ona nierzetelna, jak również bezpodstawnie przyjęto, że działka znajduje się w obszarze zabudowy śródmiejskiej. Nadto realizacja obsługi komunikacyjnej od strony ul. [...] poprzez jeden projektowy zjazd nie uwzględnia ochrony warunków zamieszkania w budynku nr [...] przy ul. [...]. Realizacja inwestycji spowoduje obniżenie wartości mieszkań, zmniejszenie możliwości ich przewietrzania i naświetlenia, zwiększenia natężenia hałasu i spalin na skutek wybudowania budynku wielorodzinnego i wjazdu na parking (do podziemnego garażu), pogorszenia widoku. Nadto inwestor nie przedłożył analizy oddziaływania drgań, hałasu i spalin na okoliczne budynki, w aktach brakuje również analizy zasięgu leja depresji przy konieczności odwodnienia wykopów. Zwrócono uwagę również na niewystarczającą ochronę rosnących na działce drzew, jak również sprzeczności w zakresie zachowania przez inwestora określonej w decyzji o warunkach zabudowy powierzchni biologicznie czynnej, wskazując, że wymagane 25 % w projekcie zagospodarowania terenu jest trawnikiem, natomiast w ofercie handlowej uwidocznione jest jako teren komunikacji. Wreszcie wątpliwości strony odwołującej się budzi także spełnienie wymogów ochrony przeciwpożarowej. Pozostali odwołujący się tj. M. G., H. i Z. M., K. i J. C., M. S., J. i M. B., M. i P. U., A. W. i E. K. wskazali na takie ujemne skutki realizacji planowanej inwestycji jak: obniżenie wartości mieszkań, zmniejszenie możliwości ich przewietrzania i naświetlenia, zwiększenia natężenia hałasu i spalin, pogorszenia widoku, braku dodatkowych obostrzeń w celu zachowania bezpieczeństwa sąsiednich budynków, w tym również w zakresie ochrony ppoż., zakłócenia układu urbanistycznego przez zwiększenie ruchu komunikacyjnego, jak również likwidacji dotychczasowych terenów zielonych w związku z projektowaną inwestycją. Wojewoda decyzją z dnia 22 lipca 2011 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany zawiera stosowne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Do projektu budowlanego załączono informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz oświadczenie o prawidłowości wykonania i sprawdzeniu projektu budowlanego. Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Projekt zagospodarowania terenu stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kopii aktualnej mapy sytuacyjno - wysokościowej dla celów projektowych, przyjętej do zasobów geodezyjnych. W projekcie budowlanym określona została druga kategoria geotechniczna obiektu, przy prostych warunkach gruntowych (wg proj. budowlanego — cz. konstrukcyjna). Wykonane zostało opracowanie geologiczno-inżynierskie przyjęte bez zastrzeżeń przez Prezydenta Miasta Krakowa co zostało potwierdzone pismem z dnia 30 listopada 2010 r. Projekt budowlany uzgodniony został bez zastrzeżeń przez rzeczoznawców do spraw: sanitarno-higienicznych oraz bezpieczeństwa i higieny pracy, a także zabezpieczeń przeciwpożarowych. Do projektu budowlanego zostały dołączone: oświadczenie dotyczące możliwości przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji z dnia 30 września 2010 r. oraz warunki przyłączenia z dnia 20 stycznia 2011 r., warunki Zakładu Energetycznego [...] wydane kolejno w dniach 3, 15 i 22 września 2010 r., w zakresie wykonania przyłączenia obiektu do sieci energii elektrycznej oraz przebudowy istniejącej sieci w terenie, warunki przyłączenia obiektu do miejskiej sieci ciepłowniczej MPEC z dnia 18 października 2010 r. oraz opinia w sprawie przebudowy sieci cieplnej z dnia 17 listopada 2010 r., a także warunki z dnia 29 września 2010 r. dotyczące przyłączenia obiektu do sieci telekomunikacyjnej TP. Załączona została opinia Prezydenta Miasta ([...]), w której stwierdzono bezkolizyjność sieci uzbrojenia terenu i innych obiektów budowlanych z już istniejącymi i projektowanymi innymi przewodami i urządzeniami, oświadczenia i uzgodnienia Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., dotyczące połączenia działki objętej inwestycją z drogą publiczną ul. S., oraz zjazdu w celach ppoż. z ul. W.. Zjazd do budynku planowanego na działce nr [...] zaprojektowany został z działki nr [...] (ul. [...]) obręb [...]. Organ wskazał, że lokalizacja i gabaryty projektowanej inwestycji zostały określone w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Argumenty odnoszące się do zapisów ww. decyzji, nie mogą być przedmiotem niniejszego postępowania. W ocenie organu odwoławczego, projektowana lokalizacja budynku nie wykracza poza linię zabudowy wyznaczoną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, jako nieprzekraczalna od strony ulic: [...] oraz W. (tj. na przedłużeniu elewacji frontowych budynków zlokalizowanych przy tych ulicach). W projekcie budowlanym spełnione zostały warunki dotyczące wskaźnika powierzchni zabudowy (powierzchnia zabudowy obejmuje 1274,0 m2 powierzchni terenu działki nr [...] - 2318,0 m2, zatem nie przekracza wymogu do 55 % powierzchni terenu, określonego powierzchnią tej działki) oraz wymaganej powierzchni biologicznie czynnej o wielkości nie mniejszej niż 25 % (350,4 m2 powierzchni terenu działki nr [...] wraz z połową powierzchni dachów "zielonych" tj. 480 m stanowi powierzchnię biologicznie czynną - razem powierzchnia biologicznie czynna wynosi 590,4 m" tj. 25,4 % pow. terenu). Spełniony został wymóg zrealizowania wymaganej ilości miejsc postojowych dla samochodów, zaprojektowano miejsca postojowe w garażach w ilości wystarczającej dla zamierzonej funkcji budynku (oświadczenie projektanta) oraz na parkingach zewnętrznych (zgodnie z ustaleniami i umowami zawartymi pomiędzy inwestorem a Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]" w zakresie zapewnienia wymaganych miejsc postojowych w związku z likwidowanymi miejscami postojowymi na działce nr [...]). Kwestia spełnienia ww. warunków dotyczących wskazań decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] w zakresie miejsc postojowych po uzyskaniu wyjaśnienia zapisów tej decyzji, postanowieniem Prezydenta Miasta z dnia 18 stycznia 2011 r. znak: [...] została dodatkowo przeanalizowana i nie budzi zastrzeżeń organu odwoławczego. Ponadto Wojewoda wskazał, że w związku ze zmianą lokalizacji zjazdu z ul. S. na działkę [...] istniejące na terenie projektowanego zjazdu miejsca postojowe ulegną przesunięciu na miejsce dotychczasowego zjazdu. Projektowany budynek posiada dwie kondygnacje podziemne z usytuowanymi w nich garażami oraz 11 kondygnacji nadziemnych w części wyższej budynku i 2 kondygnacje nadziemne w części niższej. Na parterze i I piętrze budynku zaprojektowano pomieszczenia usługowo-biurowe, na wyższych kondygnacjach zaprojektowano mieszkania. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 33,43 m i jest zgodna z określoną w wymaganiach decyzji o WZ wg punktu I. 1 d., "do 33,50 m". Dachy budynku zaprojektowane zostały jako płaskie. Szerokość elewacji frontowej wynosi 50,06 m i jest zgodna z określoną w wymaganiach decyzji o WZ wg punktu I. 1 c., "do 56 m od ul. S.". Budynek objęty projektem został usytuowany na działce nr [...], w następujących odległościach od granic działek sąsiednich: od 7,09 m do 10,64 m do granicy działki nr [...] (oddzielającej teren inwestycji od działki nr [...]) od strony południowej, 6,72 m do granicy działki nr [...] od strony zachodniej; oraz w następujących odległościach od istniejących budynków sąsiednich: część niższa budynku 12,84 m do ściany budynku nr [...] na działce nr [...], od 12,16 m do 13,255 m do ściany budynku nr [...] na działce nr [...], część wyższa budynku, od 13,34 m do 16,755 m do ściany budynku nr [...] na działce nr [...]. Organ II instancji wskazał, że odległości te są zgodne z wymogami przepisów § 12 i § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy podał, że w toku swojego postępowania organ I instancji stwierdził, że projektowany obiekt znajduje się w obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który stanowi część faktycznego centrum miasta, co wynika również z ustaleń Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa i w związku z tym obowiązują parametry, które zgodnie z § 13 i § 60 ww. rozporządzenia wymagane są dla zabudowy śródmiejskiej. Ustalenia odnoszące się do charakteru zabudowy zawarto w pismach organu I instancji z dnia 16 listopada 2010 r. (pismo do pełnomocnika inwestora w sprawie wystąpienia o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych) oraz z dnia 28 stycznia 2011r. (pismo o odmowie uznania za stronę postępowania w sprawie ww. inwestycji). Do akt sprawy załączona została "Analiza nasłonecznienia i przesłaniania" oraz dodatkowy rysunek nazwany "Analiza przesłaniania okien mieszkań istniejącej zabudowy", z których wynika, że nie następuje ograniczenie naturalnego oświetlenia budynku skarżących ponad normę. Nadto organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu administracyjnym brały udział ustalone przez organ strony postępowania, które były informowane o wszelkich czynnościach organu, jak również którym umożliwiono końcowe zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym. Organ odwołał się do treści art. 12 § 1 kpa oraz art. 35 ust. 6 ustawy prawo budowlane. Podniósł, że także ewentualne "obniżenie wartości nieruchomości skarżących" w wyniku zrealizowania przedmiotowej inwestycji nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie pozwolenia na budowę ww. inwestycji, gdyż organ zobowiązany jest do badania projektu pod katem spełnienia warunków określonych w art. 35 ww. ustawy. Również argumenty dotyczące wzrostu liczby mieszkańców oraz szczególnego (ponadnormatywnego) generowania ruchu i hałasu, zwiększenia ilości spalin, braku przewietrzania nie może mieć wpływu na treść orzeczenia. Budynek mieszkalny wielorodzinny nie jest zaliczany do obiektów generujących hałas, drgania czy zanieczyszczenie powietrza. Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Możliwość lokalizacji budynku w tym miejscu, z uwzględnieniem generowania ruchu samochodowego, przewietrzania itp. była analizowana przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Odnosząc się zarzutów wskazujących na zagrożenie bezpieczeństwa sąsiednich budynków w wyniku realizowania ww. inwestycji, powiązanego z posadowieniem i podpiwniczeniem projektowanego obiektu w bliskości budynków skarżących, organ II instancji wyjaśnił, iż odnoszą się one do etapu procesu inwestycyjnego, które następują po uzyskaniu przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Kontrola prawidłowości wydanej decyzji w postępowaniu odwoławczym odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa. W związku z projektowanym posadowieniem budynku przewidziano w projekcie budowlanym "wykonanie zabezpieczenia wykopu przy użyciu pogrążonych ścian szczelinowych rozpieranych rozporami", uwzględniono tym samym konieczność zabezpieczenia zarówno terenu sąsiedniego (ulicy), istniejących budynków wielokondygnacyjnych jak i wykopu. Ściany szczelinowe zaprojektowane zostały do głębokości -12,18 m. Zatwierdzony projekt budowlany w części konstrukcyjnej zawiera opracowanie i rozwiązania dotyczące zarówno ścian szczelinowych, jak i ścian fundamentowych budynku, opracowanie to w części konstrukcyjnej wykonane zostało z uwzględnieniem wyników opracowania geologiczno-inżynierskiego. W projekcie budowlanym określony został sposób prowadzenia robót budowlanych, w tym robót ziemnych. Zawiera on również informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, z określeniem kolejności robót budowlanych i zabezpieczających. Do projektu budowlanego załączono oświadczenie o poprawności wykonania i sprawdzeniu projektu budowlanego. Zgodnie z art. 20 ustawy Prawo budowlane pełna odpowiedzialność za projekt budowlany i zawarte w nim rozwiązania spoczywa na projektancie. Decyzja ustalająca warunki zabudowy przedmiotowej inwestycji określiła przeznaczenie terenu także pod względem ochrony zieleni. Przedmiotowa inwestycja została uzgodniona w zakresie ochrony środowiska pod kątem istniejącej na terenie zieleni, z orzeczeniem możliwości usunięcia określonych gatunków drzew a także warunkiem wykonania nasadzeń nowych, innych gatunków drzew ozdobnych (decyzja znak: [...] - karta 7,8 akt sprawy). Inwestor uzyskał zgodę na likwidację określonych gatunków i określoną ilość drzew i krzewów Wreszcie organ II instancji podniósł że w toku postępowania odwoławczego wniesiono dodatkowe zastrzeżenie dotyczące zawartego w projekcie budowlanym uzgodnienia w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych poddające w wątpliwość dokonane uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń ppoż. Zdaniem Zjednoczonej Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" "uzgodnieniem został objęty jedynie wysoki budynek mieszkalno-usługowy", a projektowana infrastruktura drogowa winna zapewnić odpowiednie warunki działań ratowniczo-gaśniczych również dla sąsiednich budynków mieszkalnych i użyteczności publicznej (przy ul. S.) tworzących ścisłą zabudowę śródmiejską. Argument ten – w ocenie organu - nie znajduje uzasadnienia, bowiem projektowany budynek wielorodzinny mieszkalno-usługowy z podziemnym garażem ma zapewnioną drogę pożarową wprost z ulicy S. i ulicy W.. Ponadto w związku z projektowaną inwestycją nie następuje uniemożliwienie dojazdu samochodów ppoż. do budynków skarżących. Natomiast projektowana droga wewnętrzna stanowi zarówno dojazd do garażu podziemnego po południowej części działki nr [...] zapewniając tym samym dodatkowy (obecnie nie istniejący) dojazd ppoż. od strony północnej budynku przy ul. S. jak i po zachodniej części działki nr [...] zapewniając tym samym dojazd ppoż. od strony budynku przy ul. S.. Brak jest jakiegokolwiek dowodu istnienia obecnie w tym terenie drogi pożarowej, która ulegałaby likwidacji w związku z realizacją inwestycji. Projekt zagospodarowania terenu został uzgodniony bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Brak jest podstaw prawnych do wystąpienia organu odwoławczego o uzyskanie opinii Komendy Straży Pożarnej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody wniosła Zjednoczona Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzuciła naruszenie: - art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane poprzez niewyczerpujące zebranie i zbadanie sprawy przez organy I i II instancji oraz błędne uznanie, że w sprawie zaistniały wszystkie przesłanki określone w przepisach do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę; - art. 35 ust. 1 pkt 8 ustawy prawo budowlane poprzez zaliczenie terminów określonych w postanowieniach dotyczących konieczności uzupełnienia przez inwestora braków w projekcie budowlanym i usunięcia błędów do 65-dniowego terminu na rozpatrzenie sprawy, którego bieg przyjęto od dnia złożenia wniosku, w wyniku czego strony zostały pozbawione możliwości należytego zbadania projektu budowlanego oraz materiałów zgromadzonych w toku postępowania; - art. 7, art. 11 i art. 77 kpa poprzez niewyczerpujące zebranie i zbadanie materiału dowodowego w sprawie, niewyczerpujące wyjaśnienia stronom przesłanek rozstrzygnięcia; - art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez niezawieszenie postępowania odwoławczego mimo wniosku strony, do czasu rozstrzygnięcia przez SKO zagadnienia wstępnego tj. prawidłowości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia. W uzasadnieniu strona skarżąca powtórzyła argumentację przedstawioną w odwołaniu. Dodatkowo podniosła, że postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Bezzasadnie również, w ocenie strony skarżącej, organ II instancji odmówił uzupełnienia postępowania dowodowego o uzyskanie opinii Komendy Straży Pożarnej w zakresie nie pogorszenia warunków bezpieczeństwa przeciwpożarowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 26 kwietnia 2012 r. Zjednoczona Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w K. zawarła oświadczenie o cofnięciu skargi na powyższą decyzję. W piśmie z dnia 8 maja 2012 r. uczestniczka A. W. podała, że mieszkańcy domu przy ul. S. zostali poinformowani o zamiarze cofnięcia skargi przez Spółdzielnię pismem z 30 kwietnia 2012 r., w którym zarzucono mieszkańcom podjęcie "pod szyldem Spółdzielni" zmierzających do uzyskania korzyści materialnych negocjacji z inwestorem. W piśmie stwierdzono, że takie działania mieszkańców skłoniły Spółdzielnie do zawarcia z inwestorem porozumienia, zgodnie z którym Spółdzielnia wycofa się z wszystkich postępowań sądowych i sądowoadministracyjnych, a inwestor zwróci Spółdzielni wydatki na obsługę prawną w kwocie 100.000 zł. A. W. wniosła o uznanie wniosku o cofnięcie skargi za niedopuszczalny, ponieważ zmierza do obejścia prawa i spowodowałby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. Uczestniczka wskazała, że strona skarżąca od początku postępowania działała w interesie i zgodnie z wolą mieszkańców bloku przy ul. S., a wolę dalszego prowadzenia postępowania sądowego Prezes Spółdzielni potwierdził na spotkaniu z mieszkańcami w dniu 25 kwietnia 2012 r. Wobec takiego stanowiska Spółdzielni osoby dysponujące odrębną własnością lokali w tym budynku nie zdecydowały się na złożenie odrębnych skarg do sądu administracyjnego uznając, że byłoby to niepotrzebna niedogodnością dla sądu, skoro wszyscy reprezentować mają wspólne stanowisko. Wskazała też uczestniczka na potrzebę wymaga dokładnego zbadania porozumienia zawartego przez Spółdzielnie z inwestorem. W ocenie uczestniczki, zaskarżona decyzja jest również dotknięta wadą nieważności, gdyż została wydana z rażącym naruszeniem prawa nie precyzując na czym naruszenie to polega. Na rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. złożono pismo zawierające "protest mieszkańców" budynku przy ul. S. Nr [...] w K. na wycofanie skargi przez stronę skarżącą, podpisany przez kilkanaście osób. Postanowieniem z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1500/11 Wojewódzki sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe. Sąd stwierdził, że nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi określone w art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W skardze kasacyjnej od tego postanowienia A. W. zarzuciła naruszenie art. 60 p.p.s.a. oraz art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wskutek czego błędnie uznano, że skarga została skutecznie cofnięta i postępowanie sądowe należało umorzyć, oraz naruszenie art. 163 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. poprzez brak uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób odpowiadający wymogom prawa, w szczególności poprzez brak powołania argumentacji uzasadniającej, dlaczego cofnięcie skargi w ocenie Sądu nie zmierza do obejścia prawa, co skutkuje niemożliwością pełnego poznania przez skarżącą kasacyjnie motywów rozstrzygnięcia oraz oceny ich poprawności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że organ I instancji odmówił jednej ze stron udziału w sprawie i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz złożenia swoich zastrzeżeń do niego. Dodatkowo podniesiono, że cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa, ponieważ inwestor oraz Spółdzielnia zawarli umowę cywilną, w której wyręczyli Sąd w ocenie legalności decyzji. Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej postanowieniem z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. II OSK 2701/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. postanowienie uznając za uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd I instancji przepisu art. 163 § 1 ppsa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie skarżonego orzeczenia nie zawiera wszystkich, wymaganych w/w przepisem elementów. Sąd administracyjny ma obowiązek szczegółowo uzasadnić swoje stanowisko, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie podziela argumentów stron postępowania. Nie wystarczy przy tym proste stwierdzenie, że cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa. Za takim stwierdzeniem musi iść szczegółowo analiza całej sprawy oraz odniesienie się do zarzutów stron postępowania. W przedmiotowej sprawie w piśmie z dnia 8 maja 2012 r. wskazano, że cofnięcie to zmierza do obejścia prawa ponosząc szereg zarzutów, w stosunku do których sąd I instancji się nie ustosunkował. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Stosownie do przepisu art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie sformułował poglądu prawnego, wskazał jedynie na wady uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji polegające na nieustosunkowaniu się do zarzutów uczestniczki podnoszonych, w szczególności podniesionych w piśmie z dnia 8 maja 2012 r. Ponownie rozpoznając sprawę zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał samodzielnej oceny okoliczności sprawy w kontekście regulowanych przepisem art. 60 ppsa negatywnych przesłanek skuteczności cofnięcia skargi, w szczególności zaś dotyczącej "obejścia prawa". To bowiem, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności, jest niewątpliwe. Podnosząc zarzut w piśmie z dnia 8 maja 2012 r. zarzut rażącego naruszenia uczestniczka nie wskazała nawet, na czym takie naruszenie miałoby polegać i której normy prawnej miałoby dotyczyć. Przyjętego zaś przez Sąd I instancji ustalenia o braku przesłanek z art. 156 kpa uczestniczka nie kwestionowała w skardze kasacyjnej od postanowienia o umorzeniu postępowania. W pierwszej kolejności wskazać należy, że oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi jest dla sądu wiążące. Związanie sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd I instancji. Jedynie w przypadku, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd obowiązany jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Wówczas to, w sposób niebudzący wątpliwości, winny zostać wykazane przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady związania w tej kwestii stanowiskiem skarżącego i w konsekwencji rozpoznania skargi wbrew jego woli, wyrażonej w złożonym oświadczeniu (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2007 r. I OSK 3/07). W razie zatem cofnięcia skargi sąd zobowiązany jest zbadać także jego dopuszczalność, ale celem tego badania nie tyle jest wykazanie, że nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności, lecz ewentualne wykazanie, że takie przesłanki zachodzą. Wobec faktu, że to skarżący jest dysponentem skargi, stwierdzenie niedopuszczalności jej cofnięcia nie może opierać się na domniemaniu stosownej przesłanki, lecz musi być wynikiem niewątpliwego jej istnienia. Wtedy, gdy przeszkodą w uznaniu cofnięcia za skuteczne jest nieważność zaskarżonej do Sądu decyzji, warunki przeprowadzenia analizy, o której mowa, są klarowne. Sąd administracyjny bowiem, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ppsa, stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa, lub w innych przepisach. O ile więc zaskarżona decyzja dotknięta jest jedną z wad "nieważnościowych", sąd zobowiązany jest do wydania wyroku uwzględniającego skargę bez względu na to, czy skarga została cofnięta. Sprawa przedstawia się odmiennie w wypadku, gdy o niedopuszczalności cofnięcia skargi ma decydować skutek, jaki cofnięcie to ma wywołać. Stwierdzenie, że cofnięcie "zmierza do obejścia prawa" nie może być wynikiem li tylko ustalenia, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 ppsa. Nie można bowiem zakładać, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wtedy, kiedy skarga – po jej merytorycznym rozpoznaniu -ulegałaby oddaleniu. Takiemu założeniu sprzeciwia się nie tylko brzmienie przepisu art. 60 ppsa ( w którym wszak nie ma mowy o jakiejkolwiek, lecz tylko kwalifikowanej wadliwości decyzji), ale i sens instytucji prawa procesowego, jaką jest cofnięcie skargi. Posługując się tą instytucją, skarżący podejmuje decyzję o wyłączeniu sprawy sądowoadministracyjnej od pełnego, merytorycznego jej rozpoznania przez Sąd, pozostawiając Sądowi jedynie możliwość oceny decyzji pod kątem jej nieważności, oraz oceny skutku cofnięcia w kontekście ominięcia prawa. Powyższy pogląd wynika także z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2006 r. II OSK 71/06. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny nie zaakceptował oceny Sądu I instancji co do tego, że opisane uchybienia organów mają charakter rażącego naruszenia prawa, ale jednocześnie nie wskazał na konieczność poddania ich analizie pod kątem skutków cofnięcia skargi i, kasując wyrok Sądu I instancji, umorzył postępowanie sądowe. Uznał zatem, że uchybienia mogące stanowić podstawę uchylenia decyzji przez Sąd nie mogą same w sobie przesądzać o skutku cofnięcia skargi w postaci ominięcia prawa. Wedle T. Wosia cofnięcie skargi zmierza do ominięcia prawa wtedy, kiedy zamiarem skarżącego jest "osiągniecie takiego stanu stosunków administracyjnych z organami administracji publicznej, które nie mogą zostać zaakceptowane z punktu widzenia wymagań zgodności z prawem, a jednocześnie osiągnięcie takiego stanu bez cofnięcia skargi nie byłoby możliwe" (Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – LexisNexis). Cofnięcie skargi ma więc prowadzić do ułożenia niedających się zaakceptować relacji w sferze stosunków administracyjnych, a taki efekt cofnięcia musi być niewątpliwie i oczywiście wykazany. Podnoszone przez uczestniczkę okoliczności towarzyszące cofnięciu skargi nie mogą być traktowane jako przeszkoda w umorzeniu postępowania. Wewnętrzne nieporozumienia pomiędzy członkami Spółdzielni Mieszkaniowej a jej członkami nie mają wpływu na stosunki administracyjne pomiędzy organem administracji a stroną. Uczestniczka, rezygnując z wniesienia skargi do sądu administracyjnego, sama zdecydowała o tym, że jedynym inicjatorem postępowania sądowego będzie Spółdzielnia i tylko Spółdzielni będą służyły uprawnienia przypisane stronie skarżącej. To, że cofnięcie skargi nie było zgodne z ewentualnym wcześniejszym, wewnętrznym porozumieniem pomiędzy stronami, nie czyni cofnięcia niedopuszczalnym. Dlatego też, wobec skutecznego cofnięcia skargi, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie sądowe należało umorzyć.