II SA/Kr 1453/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2014 r. sprawy ze skargi H. L. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 sierpnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego H. L. G. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 16 sierpnia 2013 r. znak [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 81 ust 1 i 82 ust 3 ustawy z 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (t jedn Dz U 2010 r. Nr 243, poz 1623 ze zm) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (t jedn Dz U 2013 r., póz 267), utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Prezydenta Miasta 9 maja 2013 r., znak [...], o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczących budowy nowego ogrodzenia oraz remontu i przebudowy istniejącego ogrodzenia przy ul. U. w K., na działce nr [...] obr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. H. G. dokonał w dniu 26 kwietnia 2013 r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie nowego ogrodzenia oraz remontu i przebudowy istniejącego ogrodzenia przy ul. U. w K., na działce nr [...] obr [...]. W dniu 9 maja 2013 r. Prezydent Miasta wydał decyzję Nr [...], znak [...], o wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania wyżej wskazanych robót budowlanych. W uzasadnieniu organ wskazał, ze do zgłoszenia nie dołączono uzgodnienia z zarządcą drogi ani szkiców i rysunków zgłaszanego ogrodzenia. W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor podniósł, ze organ l instancji nie wezwał go do uzupełnienia braków zgłoszenia, co skutkuje krzywdzącym dla inwestora pogwałceniem przepisów postępowania. W uzasadnieniu H. G. podniósł, ze wymóg uzyskania uzgodnienia z zarządcą drogi dotyczy tylko takiej zmiany zagospodarowania terenu przylegającego do pasa drogowego, która rodzi możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą, a zatem nie dotyczy budowy ogrodzenia. Ponadto, w ocenie odwołującego się, organ l instancji zobowiązany był do nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia szkiców i rysunków w trybie procesowym, czego nie uczynił, ich brak czyniąc od razu jedną z przesłanek uzasadniających wniesienie sprzeciwu Niezastosowanie przez organ przepisów art. 64 § 2 K p a oraz art. 30 ust 2 zd 3 stanowiło, zdaniem inwestora, rażące naruszenie prawa Zaskarżoną w sprawie decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. Organ odwoławczy wskazał, ze zgodnie z art. 43 ust 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t jedn. Dz U 2013 r, póz 260) obiekty budowlane powinny być usytuowane w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej, w terenie zabudowanym. Tymczasem zgłaszana w przedmiotowej sprawie inwestycja jest usytuowana w odległości mniejszej niż wskazana w art. 43 ust 1 ustawy o drogach publicznych. Uznając zasadność zarzutu odwołania, dotyczącego naruszenia procedury postępowania przez organ l instancji, poprzez odstąpienie od nałożenia na Inwestora obowiązku uzupełnienia dokumentacji zgłoszenia, organ odwoławczy zwrócił się do pełnomocnika inwestora pismem z 14 czerwca 2013 r, o przedłożenie m m uzgodnienia przedmiotowej inwestycji z zarządcą ulicy U. Pomimo deklarowanego przedłożenia powyższego dokumentu inwestor nie załączył do akt sprawy koniecznego uzgodnienia. Między innymi brak przedłożenia przez inwestora wymaganego uzgodnienia z zarządcą drogi, stanowił podstawę wniesienia sprzeciwu przez organ l instancji. W tej kwestii stanowisko tutejszego organu pozostaje zbieżne ze stanowiskiem organu l instancji. Wobec wskazanej niekompletności zgłoszenia i nieuzupełnienia jej przez inwestora w postępowaniu odwoławczym, naruszenie przez organ l instancji procedury określonej w art. 30 ust 2 ustawy Prawo budowlane, w opinii tutejszego organu, nie stanowi wady postępowania kwalifikującej skarżoną decyzję do uchylenia, ponieważ zaniechanie przez organ l instancji nałożenia na inwestora obowiązku uzupełnienia dokumentacji, w zaistniałej sytuacji jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie H. G. wniósł o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji, podnosząc zarzuty naruszenia następujących przepisów prawa. - art. 43 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych w związku z art. 3 pkt 11 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku ustawy Prawo budowlane w drodze przyjęcia, iż będące przedmiotem zgłoszenia ogrodzenie stanowi obiekt budowlany, podczas gdy stanowi ono niewątpliwie urządzenie budowlane, które nie podlega reglamentacji powołanego przepisu ustawy o drogach publicznych, - art. 43 ust 2 w związku z art. 38 ust 3 zd 2 ustawy o drogach publicznych wobec nieuwzględnienia okoliczności, iż nawet gdyby na podstawie pierwszego z tych przepisów zgoda zarządcy byłaby wymagana, to niezajęcie przez zarządcę drogi stanowiska w terminie 14 (czternastu) dni od daty wystąpienia przez skarżącego o taką zgodę uznaje się jako wyrażenie zgody, a okoliczność ta była organowi II instancji znana i wykluczała tę podstawę wydania zaskarżonej decyzji, naruszenie art. 107 § 1 zd 1 i § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pominięcie należytego uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji oraz podania w jej uzasadnieniu prawnym wyjaśnienia podstaw prawnych jej podjęcia z przytoczeniem przepisów prawa, w szczególności brak wskazania przyczyn odmowy zastosowania art. 38 ust 3 ustawy o drogach publicznych, naruszenie art. 30 ust 2 zd 2 i 3 oraz ust 6 ustawy Prawo Budowlane w związku z art. 35 ust 3 ustawy o drogach publicznych oraz art. 106 § 1 Kpa w zakresie rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji o sprzeciwie, jak również naruszenie art. 15 K p a przez orzeczenie merytoryczne w II instancji w warunkach pozbawiających skarżącego prawa do dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, naruszenie art. 6 - 12 i art. 97 § 1 pkt 4 Kpa poprzez prowadzenie postępowania z uchybieniem przepisom prawa, z nieuwzględnieniem słusznego interesu skarżącego, w sposób zaskakujący skarżącego i podważający zaufanie do władzy publicznej, brak informacji o możliwości uniknięcia przeszkód korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia oraz sprzecznie z regułami ekonomii postępowania, w tym jego zawieszania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 29 listopada 2013 r skarżący wniósł o dopuszczenie dowodów z dokumentów w postaci decyzji Prezydenta Miasta - Dyrektora ZIKIT o odmowie wyrażenia zgody na lokalizację projektowanego ogrodzenia oraz uchylającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t jedn Dz U 2012 r, póz 270 ze zm., dalej w skrócie P p s a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz U Nr 153, poz 1269 ze zm.), stanowiący, ze jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne - w myśl art. 134 § 1 P p s a rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu. Z brzmienia art. 145 § 1 Ppsa wynika natomiast, ze w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego ze zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody [...], który utrzymał w mocy decyzję organu l instancji o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania budowy nowego oraz remontu i przebudowy istniejącego ogrodzenia. Zasadniczym motywem rozstrzygnięć organów administracji obu instancji był brak uzgodnienia wskazanych robót z zarządcą drogi gminnej, przy której położona była nieruchomość objęta zgłoszeniem. Zgodnie z art. 30 ust 1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (t jedn Dz. U 2010 r. Nf 243, póz 1623 ze zm., dalej w skrócie "p b"), zgłoszenia właściwemu organowi wymaga m in, z zastrzeżeniem art. 29 ust 3, budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Ponadto, w art. 30 ust 2 zdanie pierwsze p b , ustawodawca określił wymogi, które winno spełniać zgłoszenie, tj określenie rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych oraz terminu ich rozpoczęcia. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji, o czym stanowi art. 30 ust 2 m fme ustawy Prawo budowlane. W okolicznościach kontrolowanej sprawy, organ l instancji wniósł sprzeciw -podtrzymany w efekcie odwołania przez organ odwoławczy - od zgłoszenia przez skarżącego budowy i remontu ogrodzenia od drogi gminnej, argumentując go brakiem stosownych szkiców i rysunków oraz uzgodnienia tego zamierzenia z zarządcą drogi w związku z usytuowaniem ogrodzenia w odległości bliższej niż dopuszczalna. W pierwszej kolejności wskazać należy, ze organ l instancji dopuścił się obrazy przepisu art. 30 ust 2 m fine Prawa budowlanego przez wniesienie decyzją sprzeciwu od zgłoszenia bez wcześniejszego nałożenia na inwestora obowiązku uzupełnienia zgłoszenia Jeżeli w ocenie organu zachodziła w sprawie konieczność uzupełnienia braków w postaci szkiców i rysunków, winien on był w drodze postanowienia zobowiązać inwestora do uzupełnienia tego braku. Sytuacja, w której organ bezpośrednio po wpłynięciu zgłoszenia i analizie zgromadzonej dokumentacji, w konsekwencji której ujawnione zostały braki, wydaje decyzję o wniesieniu sprzeciwu stanowi nie tylko naruszenie istotnych uprawnień procesowych strony, ale także jest sprzeczne z wyrażonym w art. 77 K p a obowiązkiem organu zebrania całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Niezależnie wszak od powyższego wskazać należy, ze w sprawie doszło także do naruszenia przepisów prawa materialnego, polegającego na bezzasadnym żądaniu organów obu instancji uzgodnienia zgłoszonego zamierzenia z zarządcą drogi. Z przepisu art. 43 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r o drogach publicznych (t jedn. Dz. U 2013 r, póz 260 ze zm. ) wynika, ze obiekty budowlane przy drodze gminnej powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni wynoszącej co najmniej 6 metrów. Wprawdzie w sprawie bezspornym jest, ze odległość projektowanego przez inwestora ogrodzenia od krawędzi jezdni jest mniejsza niż określona w ww przepisie, niemniej organy administracji obu instancji błędnie uznały ogrodzenie za obiekt budowlany, którego sytuowanie podlega uregulowaniu Zgodnie z art. 3 pkt 1 p b , obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi albo budowla stanowiąca całość techniczno-uzytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo obiekt małej architektury W świetle art. 3 pkt 3 p b (definicja ustawowa budowli) oraz art 3 pkt 4 p b (definicja obiektu małej architektury), nie sposób uznać, aby ogrodzenie było obiektem budowlanym, tym bardziej, ze w art. 3 pkt 9 p b zostało ono wymienione jako urządzenie budowlane (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 1999 r., sygn akt IV SA 1129/97). Skoro zatem ogrodzenie nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, nie mogą stosować się do niego przepisy art. 43 ust 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, dotyczące uprzedniej zgody zarządcy drogi na usytuowanie obiektu budowlanego w odległości bliższej w stosunku do drogi niż określona w ustawie. Organy administracji dopuściły się więc naruszenia prawa, uzasadniając w niniejszej sprawie wniesienie sprzeciwu od zgłoszenia budowy ogrodzenia oraz podtrzymując ten sprzeciw w sytuacji, gdy uzyskanie zgody zarządcy drogi nie było w ogóle potrzebne. Z tego względu, Sąd zobowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt l sentencji wyroku. O kosztach orzekł Sąd na podstawie art. 200 P p s a, w myśl którego w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw W myśl art. 205 § 1 P p s a, do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, zatem orzeczono o zasądzeniu na rzecz skarżącego kwotę uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.