II SA/Gl 1308/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska- Banacka, Protokolant Izabela Maj- Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wykonania określonych robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...]; 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Pismem z dnia 14 marca 2012r. M. i D. W.-B. oraz W. i S. B. zwrócili się do PINB w K. o wszczęcie postępowania w sprawie obiektu budowlanego, użytkowanego nielegalnie jako warsztat mechaniki samochodowej, położonego w K. przy ul. [...], na działce nr 1. Do ww. wniosku został dołączony wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP, z której wynika, że przeważająca działalność gospodarcza polega na konserwacji i naprawie pojazdów samochodowych oraz decyzja nr [...] z dnia [...] r., wydana przez Prezydenta Miasta K., odmawiająca określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku jednorodzinnego z garażem, na budynek jednorodzinny z warsztatem mechaniki pojazdowej z jednym stanowiskiem pracy przy ul. [...] w K. W dniu 27 marca 2012r. organ powiatowy przeprowadził oględziny ww. budynku i stwierdził, że na parterze budynku funkcjonuje warsztat samochodowy. W dniu 28 marca 2012r. R. L. przedłożył zaświadczenie UM w K. z dnia [...] r., znak: [...] o przyjęciu bez wyrażenia sprzeciwu zgłoszenia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego, polegających na montażu podnośnika dwukolumnowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego z funkcji garażowej, na stację auto diagnostyki komputerowej i podwozi w budynku przy ul. [...]. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], znak: [...] w K. na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, na budynek mieszkalny jednorodzinny z warsztatem mechaniki pojazdowej, z jednym stanowiskiem pracy, znajdującym się przy ul. [...] w K.. W uzasadnieniu ww. postanowienia organ wskazał, że inwestor dokonał zgłoszenia robót budowlanych w ww. budynku oraz zmianę sposobu jego użytkowania, które zostało przyjęte bez sprzeciwu przez Prezydenta Miasta K. Ponadto organ stwierdził, że skarżącym nie przysługuje interes prawny w omawianej sprawie, ponieważ nieruchomość skarżących nie sąsiaduje z nieruchomością, na której znajduje się przedmiotowy warsztat, bowiem obie nieruchomości oddziela ulica [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli M. i D. W.-B. oraz W. i S. B.. WINB postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W wyniku wniesienia skargi WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 stycznia 2013r. sygn. akt II SA/G1 853/12 uchylił zaskarżone postanowienie WINB oraz poprzedzające je postanowienie organu powiatowego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji winien wszcząć postępowanie w przedmiotowej sprawie. W ramach tego postępowania winien dokonać pełnych ustaleń faktycznych, dotyczących zgodności sposobu użytkowania obiektu budowlanego posadowionego na działce nr 1 z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego oraz zgodności aktualnego sposobu użytkowania obiektu z dokonanym przez właściciela tej działki zgłoszeniem zmiany sposobu jego użytkowania. Następnie w oparciu o ustalenia dotyczące oddziaływania prowadzonej na przedmiotowej działce działalności, organ ten rozważy także posiadanie przez skarżących interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Powyższy wyrok został zaskarżony w drodze skargi kasacyjnej do NSA przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Pismem z dnia 29 listopada 2012r. PINB w K. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie stanu niezgodnego z prawem, polegającym na wykonywaniu robót budowlanych w budynku przy ul. [...] w K. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. W dniu 17 grudnia 2012r. organ powiatowy przeprowadził oględziny w budynku przy ul. [...] w K., w toku których ustalił, że w ramach dokonanego zgłoszenia wykonano montaż podnośnika dwukolumnowego, natomiast pomieszczenie gospodarcze przekształcono na zaplecze socjalne. Jednocześnie z oświadczenia R. L. wynikało, że nie posiada on uprawnień do badania technicznego pojazdów samochodowych, jednakże posiada uprawnienia do diagnostyki komputerowej oraz że dokonuje wyłącznie diagnostyki komputerowej i wizualnej stanu technicznego pojazdu. Ponadto R. L. oświadczył, że kieruje samochody do naprawy do współpracującego z nim zakładu znajdującego się w K. W dniu 18 grudnia 2012r. R. L. przedłożył oświadczenia R. B. oraz J. J., z których wynikało, że naprawiają oni w swoich warsztatach samochody, uprzednio zdiagnozowane u R. L. PINB w K. decyzją z dnia [...] r., znak: [...], nr [...], umorzył postępowanie administracyjne w sprawie stanu niezgodnego z prawem, polegającym na wykonaniu robót budowlanych w budynku przy ul. [...] w K., w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Powyższa decyzja została zaskarżona w drodze odwołania przez Prokuratora Okręgowego w K., który zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) w zw. z ust. 6 pkt d rozdziału VII Uchwały Rady Miasta K. z dnia [...]r. nr [...]w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowych dzielnic miasta K. (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...]r. Nr [...], poz. [...]), w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r. poz. 1137) oraz w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). W toku postępowania odwoławczego, w dniu 25 marca 2013r. WINB przeprowadził dowód z przesłuchania świadka M. B., który oświadczył, że wszystkie roboty wykonywane na terenie działki R. L. znajdującej się przy ul. [...] w K., oddziaływują na nieruchomość świadka, tj. na nieruchomość przy ul. [...] w K., dotyczy to zarówno prac wykonywanych przy drzwiach otwartych, jak i zamkniętych przedmiotowego budynku, z uwagi na fakt, iż samochody muszą wjechać i wyjechać z przedmiotowego obiektu budowlanego, nadto zdarza się, że samochody znajdują się na zewnątrz budynki z włączonymi silnikami. W ocenie świadka roboty wykonywane wewnątrz przedmiotowego obiektu polegają zarówno na ocenie stanu technicznego aut, jak i na ich naprawie. Zdaniem świadka wykonywane roboty w spornym obiekcie powodują hałas, spaliny i emisje ropopochodnych substancji, które oddziaływają na jego nieruchomość. Przesłuchano także D. W.-B., która oświadczyła, że hałas przede wszystkim powoduje wjazd i wyjazd samochodów oraz roboty wykonywane w przedmiotowym obiekcie, gdy wykonywane są przy otwartych drzwiach. Ponadto przesłuchano R. B. oraz J. J., którzy oświadczyli, że współpracują z R. L., ale nie ma między nimi żadnej formalnej umowy o współpracy i polega ona na tym, że R. L. sprawdza stan techniczny pojazdów mechanicznych, a następnie są one naprawiane w ich warsztatach, przy czym ma to miejsce raz, dwa razy w miesiącu. Ponadto organ ustalił, że świadek J. prowadzi warsztat, w którym zajmuje się blacharstwem i lakiernictwem, ale również mechaniką ogólną Zdaniem świadków, roboty wykonywane w przedmiotowym warsztacie nie powodują żadnych emisji, ani hałasów. Ewentualne uciążliwości związane z robotami wykonywanymi w spornym garażu, nie przekraczają normalnego użytkowania samochodów. Przesłuchano także w charakterze strony R. L., który oświadczył, że w obiekcie wykonuje wyłącznie wizualną diagnostykę samochodów osobowych do 3,5 t. i nie są wykonywane żadne prace remontowe, ani naprawcze. Przeciętnie sprawdza 3 auta tygodniowo, a następnie kieruje je do warsztatów z którymi współpracuje. Według oświadczenia R. L. prace wykonywane są tylko w zakładzie, nie powodują one żadnych emisji, a samochody nie czekają na ul. [...], ani [...], gdyż klienci umawiają się na konkretne godziny. W dniu 15 kwietnia 2013r. WINB przeprowadził oględziny w przedmiotowym budynku, sporządził dokumentację fotograficzną oraz dokonał pomiarów, co uwidoczniono na sporządzonym do protokołu szkicu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w przedmiotowej sprawie organ nadzoru budowlanego nie jest związany wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 25 stycznia 2013r. sygn. akt II SA/G1 853/12, gdyż wyrok ten wskutek wniesienia skargi kasacyjnej nie stał się prawomocny. Zatem w omawianej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 153 p.p.s.a., jednakże organ nadzoru budowlanego czuje się związany wskazaniami co do dalszego toku postępowania zawartymi w uzasadnieniu ww. wyroku. Zdaniem WINB M. B. oraz D. W.-B. nie są w analizowanej sprawie stronami, bowiem działka na której znajduje się budynek, którego dotyczy postępowanie, nie graniczy z działką skarżących (obie nieruchomości oddziela ulica [...]). Jednocześnie organ stwierdził, że sporny obiekt w żaden sposób nie wpływa na interes prawny skarżących, gdyż nie oddziaływuje on na działkę skarżących i tym samym nie powoduje on u nich powstania żadnych praw, czy też obowiązków. Co więcej, jak wynika z pomiarów oraz dokumentacji fotograficznej, wykonanej podczas oględzin, przedmiotowy budynek jest oddalony od budynku M. B. oraz D. W.-B. o około 20m , co w związku z charakterem wykonywanych w nim robót związanych z diagnostyką samochodową, w żaden sposób nie oddziaływuje na ich działkę. Organ odmówił wiarygodności zeznaniom świadków: M. B. oraz D. W.-B., z uwagi na to, że świadkowie ci nigdy nie byli w spornym obiekcie budowlanym, ani nie widzieli bezpośrednio na czym polegają roboty wykonywane w tym obiekcie. Nadto ich zeznania nie korespondują z pozostałym materiałem dowodowym. Zdaniem organu odwołujący się mają jedynie interes faktyczny, natomiast nie mają interesu prawnego, tym samym nie mają legitymacji procesowej do bycia stroną w omawianym postępowaniu. W dalszej kolejności WINB wskazał, że na podstawie zebranych w sprawie dowodów ocenił, iż R. L. użytkuje sporny obiekt budowlany zgodnie ze zgłoszeniem zmiany sposobu użytkowania. Mianowicie inwestor w spornym obiekcie zajmuje się wyłącznie diagnostyką komputerową i wizualną samochodów osobowych, co potwierdza znajdujące się w obiekcie wyposażenie - brak urządzeń i maszyn warsztatowych oraz zeznania świadków - R. B. oraz J. J., którzy byli w spornym obiekcie budowlanym i widzieli na czym polegają roboty wykonywane przez R. L. Po drugie, jak wynika z ww. zeznań oraz oświadczenia R. L. naprawa samochodów ma miejsce w warsztatach, z którymi współpracuje. Ponadto organ stwierdził, że po dokonaniu ponownej analizy rozdz. VII ust. 6 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] r., obowiązującego przy ul. [...] w K., zgłoszona zmiana sposobu użytkowania części parteru budynku mieszkalnego na przedmiotową stację autodiagnostyki, jest zgodna z postanowieniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mianowicie ww. przepis miejscowego planu zagospodarowania terenu, zakazuje lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu obowiązujących przepisów szczególnych. Z kolei zgodnie z § 3 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu, inne niż wymienione w pkt 17-19 i 46, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów. Zdaniem WINB przedmiotowa stacja autodiagnostyki komputerowej i podwozi nie stanowi stacji obsługi środków transportu w rozumieniu § 3 pkt 76 ww. rozporządzenia, bowiem stacja ta zajmuje się wyłącznie diagnostyką środków transportu i można ją zakwalifikować do stacji kontroli pojazdów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 marca 2006r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz. U. 2006, Nr 40 poz. 275). Co więcej, przepis zawarty w rozdz. VII ust. 6 pkt 3a dopuszcza lokalizację wolnostojących obiektów usługowych umożliwiających realizację nieuciążliwych przedsięwzięć komercyjnych spełniających nakazy i zakazy wymienione w pkt 1 i 2 niniejszego ustępu oraz w rozdz. II ust. 3. Wobec powyższego można uznać, że przedmiotowa auto diagnostyka stanowi nieuciążliwe przedsięwzięcie komercyjne , którego realizacja była zgodna z ww. miejscowym planem zagospodarowania terenu. W tej sytuacji, zdaniem organu brak było podstaw do podjęcia czynności legalizacyjnych, czy naprawczych, bowiem inwestor dokonał legalnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego. Skargę na decyzję WINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł Prokurator Okręgowy w K. zarzucając: - naruszenie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 76 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z ust. 6 pkt d) rozdziału VII Uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowych dzielnic miasta K., w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym oraz w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, poprzez utrzymanie w mocy decyzji PINB w K. umarzającej postępowanie, jako bezprzedmiotowe, w sytuacji, gdy roboty budowlane wykonane przez R. L. przy ul. [...] w K. w sposób istotny odbiegają od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Podnosząc powyższy zarzut, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. W uzasadnieniu skargi prokurator wskazał, że wprawdzie stacja kontroli pojazdów nie należy do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to jednak nie sposób zakwalifikować działalności R. L., jako "prowadzenie stacji kontroli pojazdów". W ocenie skarżącego, aby dookreślić pojęcie "stacja kontroli pojazdów" należy odwołać się do treści przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. W ustawie tej, w art. 83 ust. 1, wskazano, że badania techniczne pojazdów prowadzone są w podstawowych i okręgowych stacjach kontroli pojazdów, przy czym zgodnie z treścią art. 83 ust. 2 w/w ustawy, działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Podstawowym celem działalności stacji kontroli pojazdów nie jest wykrywanie w pojazdach usterek ( czyli działalność, którą jakoby prowadzi R. L. ), lecz stwierdzanie, czy uprawnione jest dopuszczenie pojazdów do ruchu drogowego. Dokonywanie zaś autodiagnostyki, czyli tego, co stanowi działalność prowadzoną przez R. L., polega na rozpoznawaniu stanu technicznego pojazdu bez demontażu lub tylko z demontażem częściowym z wykorzystaniem specjalnej aparatury techniczno-pomiarowej i metod badań diagnostycznych. Ponadto skarżący wskazał, że stację kontroli pojazdów może prowadzić wyłącznie przedsiębiorca spełniający wymagania wynikające z art. 83 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a prowadzona przez niego stacja kontroli pojazdów musi spełniać wszystkie wymogi wynikające z Rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z 10 lutego 2006r. W dalszej kolejności prokurator wskazał, że autodiagnostyka komputerowa prowadzona przez R. L. nie spełnia żadnego z wymagań jakie określone zostały w w/w przepisach dla stacji kontroli pojazdów, jak również sam R. L. nie jest nawet diagnostą i nie zatrudnia żadnego diagnosty. Ponadto w rejestrze REGON województwa [...] figuruje "A", rodzaj działalności: "Konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli". Nie wpisano więc do rejestru stacji kontroli pojazdów. Odnosząc się do zgodności inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego prokurator wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego południowych dzielnic miasta K. ,a konkretnie rozdział VII planu dotyczącym dzielnicy [...], ustęp 6 pkt 1d -dla terenów oznaczonych na rysunku planu Symbolem MM - ustalono zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zrozumieniu obowiązujących przepisów szczególnych ( także garaży dla samochodów ciężarowych i autobusów ). Z kolei w myśl § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zalicza się "stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu, inne niż wymienione w pkt 17-19 i 46, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów" . W tej sytuacji prowadzona przez R. L. działalność pozostaje w sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał swoje stanowisko i argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniósł o oddalenie skargi. W toku postępowania sądowego strony wnosiły i wywodziły jak w treści skargi oraz odpowiedzi na skargę, natomiast pełnomocnik uczestnika postępowania R. L. wniósł o oddalenie skargi przyłączając się do argumentacji organu administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności wskazać należy, że spór w niniejszej sprawie dotyczy definicji pojęcia "stacja kontroli pojazdów". W ocenie organów obu instancji prowadzona przez R. L. stacja autodiagnostyki komputerowej mieści się w pojęciu stacji kontroli pojazdów, natomiast zdaniem prokuratora przedmiotowa stacja jest stacją obsługi środków transportu w rozumieniu § 3 ust.1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Sądu, wprawdzie przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak również przepisy wykonawcze do tej ustawy, nie zawierają definicji stacji kontroli pojazdów, to jednak z treści art. 83 ustawy wynika, że stacje kontroli pojazdów dzielą się na podstawowe i okręgowe w zależności od zakresu badań technicznych które są w nich wykonywane, przy czym prowadzenie stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz. U. z 2013r., poz. 672 z późn. zm.) i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Nadto stację kontroli pojazdów może prowadzić tylko przedsiębiorca, który spełnia określone w tym przepisie wymagania, między innymi: posiada wyposażenie kontrolno-pomiarowe oraz warunki lokalowe gwarantujące wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów, zgodnie ze szczegółowymi warunkami przeprowadzania tych badań, posiada poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań, wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów oraz zatrudnia uprawnionych diagnostów. Natomiast z treści rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów ( Dz. U. Nr 40, poz.275) wynika, że stacja kontroli pojazdów powinna być oznaczona na zewnątrz w ściśle określony sposób, posiadać stanowisko kontrolne oraz stanowisko zewnętrzne, miejsca parkingowe, wjazd wykonany z kostki bitumicznej, betonowej lub klinkierowej o długości co najmniej trzech metrów. Nadto stanowisko kontrolne powinno składać się z ławy pomiarowej, powierzchni roboczej, pomocniczej, wyposażenia kontrolno-pomiarowego oraz wyposażenia technologicznego. Wskazane rozporządzenie reguluje również szczegółowo wymiary poszczególnych części składowych stacji oraz wymienia wyposażenie stanowiska kontrolnego. Niewątpliwie rację ma skarżący prokurator, że stacja diagnostyczna prowadzona przez R. L. nie spełnia tych wymagań, tym samym nie można jej przyznać statusu stacji kontroli pojazdów. Również sam R. L. nie posiada uprawnień diagnosty i nie zatrudnia osoby posiadającej takie uprawnienia, a jego stacja nie została wpisana do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Zatem prowadzona przez R. L. stacja autodiagnostyki komputerowej stanowi stację obsługi środków transportu w rozumieniu § 3 ust.1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do zarzutu naruszenia ust.6 pkt1 d rozdziału VII Uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowych dzielnic miasta K. wskazać należy, że dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem MM - ustalono zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu obowiązujących przepisów szczególnych. Natomiast zgodnie z art.173 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz.1227 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej decyzji, do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 60 niniejszej ustawy, za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Zatem należy przyjąć, że umieszczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, obejmuje zarówno zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze jak i potencjalnie oddziaływać na środowisko. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze treść § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a więc objętych zakazem lokalizacji w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zalicza się: "stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu, inne niż wymienione w pkt 17-19 i 46, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów", należy przyjąć, że prowadzona przez R. L. działalność pozostaje w sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy również wskazać, że prowadzenie robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie wiąże się dla inwestora z pewnym ryzykiem, nakłada bowiem na niego w znacznym zakresie obowiązek zweryfikowania robót pod względem ich dopuszczalności i zgodności z prawem. Prowadzenie robót w oparciu o zgłoszenie, wobec którego nie wniesiono skutecznie sprzeciwu, nie uniemożliwia organowi nadzoru budowlanego wszczęcia i prowadzenia postępowania w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, który przewiduje ingerencję organów nadzoru budowlanego w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i 49 b ust. 1 tej ustawy, polegających na prowadzeniu robót w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach. Przepisy, o jakich mowa w tym artykule, nie są określone przedmiotowo, nie budzi jednak wątpliwości fakt, że należą do nich także przepisy prawa miejscowego istotne dla realizacji inwestycji budowlanych, a zatem w szczególności plan miejscowy. Zgodnie bowiem z art.87 ust.2 Konstytucji RP, akt prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, na obszarze działania organów, które go ustanowiły. W badanym przypadku ta kwestia ma znaczenie podstawowe, albowiem właśnie uznanie inwestycji za sprzeczną z planem miejscowym, stanowiło podstawę faktyczną wydanego rozstrzygnięcia. Argumenty podane przez prokuratora pierwotnie w uzasadnieniu odwołania, a następnie skargi były wystarczające do zaakceptowania stanowiska, że realizacja robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego, polegających na montażu podnośnika dwukolumnowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego z funkcji garażowej na stację auto diagnostyki komputerowej i podwozi w budynku przy ul. [...]. w K., narusza przepisy prawa miejscowego, co uzasadniało wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, nakazującej przywrócenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy obu instancji dokonały błędnej wykładni § 3 ust.1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji, w której PINB w K. bezpodstawnie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, a rozpoznający odwołanie od tej decyzji WINB utrzymał błędne rozstrzygnięcie w mocy, naruszając w ten sposób dyspozycję art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd orzekł jak w treści wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz.270 z późn. zm.). O wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy.