II GSK 1814/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 27 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Wr 100/12 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 100/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. K. (dalej: strona, skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: GITD) z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej uchylił zaskarżoną decyzję; określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. W dniu [...] marca 2008 r. Inspektorzy Inspekcji Transportu przeprowadzili kontrolę w siedzibie przedsiębiorstwa skarżącej. Zakres kontroli obejmował okres od dnia [...] marca 2007 r. do dnia [...] marca 2008 r. W związku z ustaleniami poczynionymi w trakcie kontroli, zawiadomiono skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania. Następnie D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ( w skrócie: DWITD) wydawał kolejno decyzje nakładające na stronę karę pieniężną w wysokości 30.000 zł, które po rozpoznaniu odwołania przez GITD były uchylane w całości i przekazywano sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji W toku dalszego postępowania, decyzją z dnia [...].10.2011 r., nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 30.000 zł. Podstawę nałożenia kary pieniężnej stanowiły naruszenia przepisów dotyczących transportu drogowego, określone w załączniku do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 207 r., Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej: "u.t.d."), tj.: lp. 11.4.2, lp. 10.3. lit. a i b; lp. 10.2 lit. a i b; lp. 10.4 lit. a i b; lp. 11.2 pkt 2. Na powyższą decyzję strona również wniosła odwołanie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym, nakładając na skarżącą kary pieniężne za stwierdzone naruszenia. W dalszej części uzasadnienia, organ odwoławczy podniósł, że nie zgadza się zarzutem naruszeniu art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm, dalej: "k.p.a."), bowiem zaskarżona decyzja zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a. Organ I instancji pouczył stronę o przysługujących jej prawach oraz w uzasadnieniu decyzji odniósł się do zaistniałego stanu faktycznego. Tym samym DWITD prowadził postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli. Tym bardziej nie naruszył fundamentalnej zasady działania organu administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa, o którym mowa w art. 2 Konstytucji RP. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, w związku z czym nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji art. 6 k.p.a., czy też art. 7 Konstytucji RP. Organ I instancji dokonując oceny stanu faktycznego przedmiotowej sprawie, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Kary przewidziane w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany a nie uznaniowy charakter. Organ odwoławczy wskazał również, że w sprawie nie ma zastosowania treść art. 93 ust. 7 u.t.d., gdyż okoliczności sprawy i dowody zgromadzone w sprawie jednoznacznie nie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanych naruszeń były okolicznościami, które przedsiębiorca powinien był przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. W skardze na powyższą decyzję, K. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako rażącej naruszającej prawo oraz zasądzenie od GITD zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. powołanym wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od GITD na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Sąd I instancji po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie przez organy okoliczności faktycznych oraz obowiązujących w czasie podejmowania zaskarżonego aktu przepisów prawnych, stwierdził, że istnieje konieczność zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu I instancji w niniejszej sprawie GITD nie odniósł się do podnoszonych przez stronę zarzutów. W sprawie - w odwołaniu, a także późnej w skardze - skarżąca podniosła określonej treści zarzuty, w tym kwestionowała wartość dowodową przeprowadzonych w sprawie dowodów i wskazała na nieprawidłowości w zakresie zebranego materiału dowodowego i jego oceny przy ustalaniu stanów faktycznych co do wskazanych naruszeń przepisów o transporcie drogowym, będących podstawą wymierzenia kary pieniężnej. Podniosła brak przeprowadzenia koniecznej, pogłębionej analizy zebranego materiału dowodowego, w celu ustalenia prawidłowych stanów faktycznych dla poszczególnych naruszeń, wskazując na następujące nieprawidłowości: - opisując naruszenie przekroczenia jazdy bez przerwy w dniu [...].06.2007 r. organ stwierdził, że kierowca prowadził pojazd od godziny 8.50 do 17.05. Natomiast w protokole kontroli i poprzedzających decyzjach ustalony był inny stan faktyczny 9.50 - 17.05, - stwierdzając w dniu [...].09.2007 r. naruszenie skrócenia odpoczynku organ wskazał, że odbierany był od godz. 15.30 do 20.50, gdy w protokole i decyzjach poprzedzających ta norma miała być naruszona w godzinach od 0.25 do 3.50, - w dniu [...].09.2007 r. jest wskazany okres prowadzenia pojazdu od godziny 14.40 do 10.25, gdy w poprzedzających decyzjach ten okres był od godziny 22.50 do 15.10 w dniu [...].09.2007 r. Ponadto podczas trwania prowadzenia pojazdu kierowca odpoczywał, co nie jest możliwe do ustalenia bez wskazania konkretnych okresów jazdy pojazdu, - ustalając okres odpoczynku w dniu [...].10.2007 r. organ wskazał cztero - dniowy okres jazdy. Gdy w każdym z tych dni kierowca prowadził pojazd średnio ok. 5 godzin i 10 minut, nie zrozumiały jest zarzut przekroczeń dopuszczalnej normy dziennej, - organ określając okres jazdy w dniu [...].09.2007 r. stwierdził, że kierowca prowadził pojazd do godziny 00.25 w dniu [...].09 2007 r., gdy o godzinie 1.20 w dniu [...].09.2007 r. kierowca rozpoczął odpoczynek dzienny, - analizując dzień [...].09.2007 r. organ stwierdził, że prawidłowy odpoczynek kierowca rozpoczynał o godzinie 15.50, gdy w protokole ta godzina to 4.05, - organ stwierdził, że w dniu[...].10.2007 r. kierowca odbierał odpoczynek w okresie od 15.20 w dniu [...].10.2007 r. do godziny 20.00 w tym dniu, gdy w protokole i decyzjach poprzedzających jest okres: od 15.20 w dniu [...].09 do 20.00 w dniu [...].10.2007 r., - opisano skrócenie odpoczynku w dniu [...].09.2007 r. od godziny 0.00 do 4.45, natomiast w poprzednim stanie faktycznym w protokole i decyzjach poprzedzających jest inny: od 24.00 do 4.45 w dniu [...].09.2007 r., - opisując naruszenie skrócenia odpoczynku w dniu [...].11.2007 r. organ wskazał, że kierowca odbiera odpoczynek w okresie od 17.00 do 22.15 w dniu [...].11.2007 r., gdy w protokole i poprzedzających decyzjach stwierdził, że ten odpoczynek odbierany był od godziny 16.30 do 21.30, - odnośnie skrócenia odpoczynku w dniu [...] 11.2007 r. organ stwierdził, że kierowca rozpoczynał odpoczynek o godzinie 15,20 w dniu [...].11.2007 r. W protokole i poprzedzających decyzjach ten okres organ wskazuje jako godzina 2.00 w dniu 19.11 do godziny 5.50 w dniu [...].11.2007 r., - opisując przedłużenie jazdy w dniach [...].11.2007 r. organ stwierdził, że kierowca prowadził pojazd od 11.15 w dniu [...].11.2007 r. do 00.15 w dniu [...].11.2007 r., wcześniej twierdził, że kierowca zakończył prawidłowy odpoczynek o godzinie 15.20 w dniu [...].11.2007 r. Nie wiadomo z czego wynika sumowanie jazdy do godziny 00.15 dnia [...].11.2007 r., - organ stwierdzając -niezgodnie z twierdzeniem strony - iż odpoczynek trwał od godziny 9.48 do 16.40 w dniu [...].10.2007 r., wskazał, że o godzinie 12.00 w tym dniu odpoczynek został przerwany krótkim podjazdem, nie wyjaśniając tej okoliczności w drodze przesłuchania kierowcy, - opisując naruszenie zapisywanej za długo wykresówki w dniu [...].10.2007 r. organ stwierdził, że wykresówka była nieczytelna, nie wyjaśnił jednak na czym to polegało i czy to przekroczenie zafałszowało inne aktywności udokumentowane przez tachograf, - opisując korektę naruszenia - skrócenia odpoczynku w dniu 28/29.10.2007 r. organ przyznał racje stronie i zmienił stan faktyczny, ale nie zgodził się, że kierowca rozpoczął odpoczynek o godzinie 1.37 w dniu [...].10.2007 r. Stwierdził, że kierowca wkłada tarczę o godzinie 21.55 w dniu [...].10.2007 r. i wyciąga ją o godzinie 21.30 w dniu [...].10.2007 r., nie wskazując dowodów na potwierdzenie tego, - określając okresy rozliczeniowe przy analizie odpoczynków organ nieprawidłowo wskazuje okresy wykraczające poza 24 godziny. Wskazuje m.in., że kierowca rozpoczął okres prowadzenia po zakończeniu prawidłowego odpoczynku o godzinie 10.50 w dniu [...].09.2007 r. a zakończył o godzinie 01.00 w dniu [...].09.2007 r. Sąd stwierdził, że w zaskarżonej decyzji brakuje odniesienia się do tych naruszeń. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy odniósł się do powyższych wskazanych przez skarżącą wątpliwości w zakresie ustaleń stanu faktycznego sprawy. Sąd uznał jednak, że niezależnie od zakresu tej dopowiedzi, odpowiedź na skargę nie może być traktowana jako uzupełnienie uzasadnienia decyzji. Odpowiedź na skargę nie może zastąpić uzasadnienia decyzji, a podniesione dopiero w niej okoliczności, które powinny być zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji pozbawiają stronę możliwości ustosunkowania się do nich w toku postępowania administracyjnego. Wskazane uchybienia jakich dopuścił się GITD, uniemożliwiły Sądowi dokonanie merytorycznej oceny zarzutów skargi, albowiem ocena taka byłaby równoznaczna z zastąpieniem przez sąd jurysdykcji zastrzeżonej organom administracyjnym, których działanie sąd administracyjny jedynie kontroluje pod względem zgodności z prawem. Sąd I instancji wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy, w szczególności w wydanym rozstrzygnięciu powinien szczegółowo odnieść się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżąca. Od powyższego wyroku Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ administracji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i nie odniósł się do zarzutów podnoszonych przez stronę w odwołaniu, co w ocenie Sądu mogło mieć wpływ na treść decyzji, a także mylnym uznaniu przez Sąd I instancji, że organ administracji nie przeprowadził w decyzji wywodów na okoliczności mające znaczenie w sprawie, podczas gdy: -stan faktyczny sprawy został ustalony należycie, w sposób pozwalający na jednoznaczne stwierdzenie, iż doszło do naruszenia przywołanych przepisów prawa materialnego, czemu organ odwoławczy dał wyraz w zaskarżonej decyzji, która zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne w sposób logiczny i wyczerpujący oraz wyjaśniający w sposób dostateczny motywy zapadłego rozstrzygnięcia; -organ odwoławczy dokonał ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, odnosząc się przy tym w uzasadnieniu swojej decyzji do zarzutów i argumentacji podnoszonej przez stronę w odwołaniu, w związku z czym rozstrzygnięcie organu II instancji poddawało się kontroli merytorycznej Sądu. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się, najogólniej rzecz ujmując, do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej nie są trafne. Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna oparta na tej podstawie może być uwzględniona jedynie wtedy, gdy uchybienie wojewódzkiego sądu administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie w omawianym przepisie słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi związek przyczynowy. Skarga kasacyjna dotyczy wyroku Sądu I instancji wydanego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi inne, niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brzmienie przywołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. W związku z tym obowiązkiem sądu uwzględniającego skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jest nie tylko wskazanie przepisu czy przepisów postępowania, którym organ administracji publicznej uchybił i wyjaśnienie na czym to uchybienie polegało, ale również wykazanie prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń prawa procesowego na wynik sprawy administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji, uwzględniając skargę powołał u podstaw orzeczenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i wskazał jako naruszone przepisy art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślenia przy tym wymaga, że WSA uznał, że nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na jej wynik, zwłaszcza w kontekście zarzutów odwołania skarżącej od decyzji DWITD z dnia [...] października 2011 r., ponowionych w skardze do WSA we W. Sąd I instancji zauważył, że skarżąca kwestionowała wartość dowodową przeprowadzonych dowodów, wskazała na nieprawidłowości w zakresie zebranego materiału dowodowego i jego oceny przy ustalaniu stanów faktycznych co do naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym przez nią kwestionowanych, polegającej na braku przeprowadzenia koniecznej, pogłębionej analizy tego materiału. Jednocześnie skarżąca przytoczyła szereg uchybień organów orzekających w ustalaniu stanów faktycznych. Sąd I instancji przytoczył uchybienia wskazane przez skarżącą i prawidłowo stwierdził, że zarzuty skarżącej mogły być istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i organ powinien się do nich odnieść w ramach oceny materiału dowodowego w uzasadnieniu decyzji. Samo przedstawienie poczynionych przez organ ustaleń, w wielu wypadkach kwestionowanych przez skarżącą, nie spełniało wymogu z art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., skoro nie zawierało stanowiska co do argumentów odwołania. Za spełniające wymogi z zarzuconych przez WSA naruszeń przepisów dotyczących ustalania stanu faktycznego (art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.) oraz elementów uzasadnienia faktycznego decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.) nie można uznać ogólnikowych stwierdzeń GITD zawartych w omawianej decyzji, odwołujących się do treści tych przepisów i rozumienia ich treści bez odniesienia się do okoliczności rozstrzyganej sprawy. Przepisy art. 7, 77 i 80 k.p.a. nakazują, aby organy podejmowały wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i opierały się na całokształcie materiału dowodowego. Opis tych czynności i ocena zebranego materiału dowodowego powinny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, w myśl art. 107 § 3 k.p.a. Organ ze szczególną starannością powinien poczynić ustalenia faktyczne, wskazać fakty, które uznał za udowodnione i na podstawie jakich dowodów, podać dowody, którym odmówił wiarygodności i z jakich powodów, poddając w tych ustaleniach ocenie zarzuty skarżącej. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji do wyczerpującego zredagowania uzasadnienia zobowiązywał organ art. 11 k.p.a. Omawianą zasadę organ narusza w szczególności wówczas, gdy "w ogóle nie ustosunkowuje się do twierdzeń, które strona uważa za istotne dla sposobu załatwienia sprawy. U strony bowiem może pojawić się przeświadczenie o tym, że organ lekceważy jej twierdzenia, załatwia sprawy bez uwzględnienia całokształtu ich okoliczności, jest stronniczy i niesprawiedliwy" (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 sierpnia 1984 r., sygn. akt II SA 742/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 67, A. Wróbel. Komentarz do art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex 2013). Prawidłowość stanowiska Sądu I instancji co do rozumienia obowiązków GITD w ustalaniu i ocenie stanu faktycznego, a następnie przy sporządzaniu uzasadnienia rozstrzygnięcia wynikała także z faktu, iż podstawowym dokumentem stwierdzającym wyniki kontroli i dającym podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego był, zgodnie z art. 74, 75 i 89 ust. 5 u.t.d. (według brzmienia z daty kontroli), protokół kontroli (k. – 1 - 201 akt adm.). Protokół ten został podpisany przez skarżącą bez zastrzeżeń, co wskazywałoby, że kontrolowana zaakceptowała ustalenia kontroli. Jednakże dokument ten, przynajmniej w części został podważony przez GITD w decyzji z dnia [...] marca 2009 r., co okresu objętego kontrolą (jako początek wskazano [...] marca 2007 r. zamiast [...] marca 2007 r.), upoważnień kontrolerów co do okresu działalności przedsiębiorcy podlegającego kontroli), ustaleń w nim poczynionych co do stwierdzonych naruszeń (s. 4 – tej decyzji), a także w decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. - co do kompletności zabezpieczonego materiału dowodowego (brakowało kopii rewersów kilkudziesięciu wykresówek, istotnych przy badaniu czasu pracy kierowców, s. 7 tej decyzji), co skutkowało nałożeniem na organ I instancji obowiązku przeprowadzenia dodatkowego postępowania (DWITD nie uzyskał brakujących dokumentów, gdyż skarżąca pismem z dnia [...] lutego 2010 r., k. – 380, oświadczyła, że z uwagi na upływ czasu zniszczyła te wykresówki). Istotne jest, że GITD powyższe uchybienia zauważał sam w postępowaniach odwoławczych. Odwołania skarżącej od decyzji DWITD, za wyjątkiem ostatniego - z dnia [...] listopada 2011 r. bowiem były bardzo lakoniczne, nie podnoszące uchybień następnie dostrzeżonych przez GITD. Wyjątkiem były zarzuty, co do umieszczenia w trzech pierwszych decyzjach DWITD naruszeń dotyczących kierowcy J.P., który nigdy nie był zatrudniony w firmie skarżącej i mimo że organ I instancji dokonywał sprostowania jednej decyzji, to w następnych ten błąd powielał. Niezależnie od powyższych uchybień, obowiązek GITD dbałości o wywiązanie się z powinności nałożonych art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. wynikał z faktu, że w omawianej sprawie zostało wydanych 10 decyzji (pięć przez DWITD w dniach: [...] lipca 2008 r., [...] lipca 2009 r., [...] kwietnia 2010 r., [...] maja 2011 r. oraz [...] października 2011 r. i pięć - przez GITD w dniach: [...] marca 2009 r., [...] stycznia 2010 r., [...] listopada 2010 r., [...] czerwca 2011 r. oraz [...] grudnia 2011 r.). W odniesieniu do rozstrzygnięć GITD istotnym było, że te z dat: [...] marca 2009 r., [...] stycznia 2010 r., [...] listopada 2010 r. i [...] czerwca 2011 r. były decyzjami kasacyjnymi, zarzucającymi organowi I instancji nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania wyjaśniającego i nieprawidłowe uzasadnienia jego rozstrzygnięć. Jednocześnie, w późniejszych etapach postępowania, nie było jednoznacznie określone czy braki w postępowaniu wyjaśniającym oznaczały nadal niepełny materiał dowodowy czy też brak kompleksowej oceny zebranego materiału dowodowego. Ponadto GITD tylko wymieniał przykładowe uchybienia organu I instancji, nie rozważając w późniejszym etapie, czy wobec niewykonywania przez DWITD jego zaleceń w pełni, nie można było rozstrzygnąć merytorycznie omawianej sprawy w postępowaniu odwoławczym, zwłaszcza że od dnia [...] kwietnia 2011 r. (wówczas weszła w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opubl. Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 z późn. zm., nadająca nowe brzmienie art. 138 § 2 k.p.a.) podstawy rozstrzygnięcia kasacyjnego w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. uległy dalszemu zawężeniu, a na organ odwoławczy nałożono obowiązek wskazania okoliczności, które należało wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy, co było szczególnie istotne, przy czterokrotnym uchylaniu decyzji DWITD i przekazywaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Błędy przez organ I instancji były powielane (chociażby co do oceny naruszeń związanych z czasem pracy kierowców, czy co do nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, dokładnego określenia okresów rozliczeniowych), o czym świadczą uzasadnienia decyzji kasacyjnych GITD. Jednocześnie należy zauważyć, że w trakcie prowadzonych postępowań organ I instancji nie przeprowadzał dodatkowego postępowania dowodowego, opierając się na protokole kontroli i materiale zabezpieczonym podczas kontroli firmy skarżącej. W takiej sytuacji, gdy GITD decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję DWITD z dnia [...] października 2011 r., jakoby po wnikliwym rozpatrzeniu odwołania skarżącej (przedstawiającego wiele i bardzo szczegółowych zarzutów), powinien był tym bardziej odnieść się, nie tylko do zarzutów skarżącej, ale i dokonać rekapitulacji dotychczasowych rozstrzygnięć wydanych w omawianej sprawie, szczególnie, że wcześniej wykazywał DWITD powielanie błędów procesowych, a jednocześnie wskazywał temu organowi i nowe uchybienia. Zresztą GITD w zaskarżonej decyzji także nie uchronił się od błędów w stanie faktycznym, jego zdaniem ustalonym rzetelnie, np. choćby co do daty początkowej okresu działalności objętego kontrolą (znowu błąd, bo wskazano 1 marca 2007 r.), okresu prowadzenia pojazdu i okresu odpoczynku K. K. w okresie [...] września 2007r. (które się według tej decyzji nakładały) czy rozpoczęcia prowadzenia pojazdu w dniu [...] listopada 2007 r. o godz. 11:05 i zakończenia prowadzenia pojazdu także w dniu [...] listopada 2007 r. o godz. 00:15, długości okresu rozliczeniowego (dla K.K. przyjęto okres [...] listopada 2007 r. godz. 10:55 – [...] listopada 2007 r., godz. 18:45). Sąd I instancji wydając wyrok uchylający zaskarżoną decyzję GITD także odwoływał się do wcześniejszych decyzji kasacyjnych tego organu, w których miał podkreślać, że czynione ustalenia stanu faktycznego co do wszystkich naruszeń przedsiębiorcy nie powinny budzić wątpliwości. Zdaniem Sądu kasacyjnego WSA wskazał prawidłowo uchybienia postępowania administracyjnego i ich wagę dla rozstrzygnięcia i że mieściły się w podstawie powołanego wyroku – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosowanie do art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.