II OZ 806/14

Dnia 13 sierpnia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2884/13 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2013 r. znak [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2884/13, odmówił skarżącej A. B. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie wymeldowania skarżącej z pobytu stałego z budynku nr [...] przy ul. L. w C. W uzasadnieniu postanowienie Sąd I instancji, wskazując na regulacje z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) podał, że przedmiotowy wniosek dotyczy decyzji o wymeldowaniu, a więc orzeczenia, które stwierdza jedynie stan faktyczny i posiada charakter ewidencyjny. Decyzja o wymeldowaniu nie ogranicza prawa do przebywania w lokalu, ani też nie powoduje utraty prawa własności, czy współwłasności do lokalu. Nie ma ona charakteru nieodwracalnego. Ponadto, zdaniem Sądu I instancji powołane we wniosku okoliczności wskazujące na utrudnienia w życiu codziennym związane z wykonaniem decyzji o wymeldowaniu, dotyczące braku miejsca zameldowania, nie przesądzają o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu przedmiotowego przepisu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. B. reprezentowana przez adwokata, zaskarżając je w całości. Postanowieniu Sądu I instancji zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. polegające na uznaniu, że wymeldowanie z pobytu stałego w następstwie, którego dowód osobisty stracił ważność nie wypełnia znamion przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonalności decyzji. Podano, że wykonanie zaskarżonej decyzji powoduje po stronie skarżącej wiele trudności w codziennym życiu, jak np. to, że skarżąca nie może realizować umów na wynajem sprzętu rehabilitacyjnego, pobierać gotówki z banku, odbierać dziecka z przedszkola. W oparciu o powyższy zarzut wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie postanowienia Sądu I instancji celem ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu obciąża wnioskodawcę i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Ocena czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwe jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał w niniejszej sprawie prawidłowej oceny przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Podkreślić należy, że celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli zaskarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie jednak trzeba mieć na względzie przedmiot decyzji objętej wnioskiem, o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie wniosek ten dotyczy decyzji o wymeldowaniu, a więc orzeczenia, które - jak zaznaczył Sąd I instancji - stwierdza jedynie pewien stan faktyczny, zatem posiada jedynie charakter ewidencyjny. Nie ma ona charakteru nieodwracalnego. Zaś powołane we wniosku okoliczności wskazujące na utrudnienia w życiu codziennym nie przesądzają o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu przedmiotowego przepisu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.