II SA/Bd 1526/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2014r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz K. H. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Starosta I., na podstawie art. 10 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30 poz. 1515 ze zm.) odmówił K. H. zwrotu zatrzymanego prawa jazdy w zakresie kategorii [...],[...]. Organ wyjaśnił, że K. H. posiadał prawo jazdy kategorii A,B,C,B+E,C+E,T nr 08839/04//0407 wydane przez Starostę I. w dniu [...] listopada 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., sygn. akt [...] Prokuratura Rejonowa w I. poinformowała Starostę I. o zatrzymaniu K. H. prawa jazdy kat. A,B,C,B+E,C+E,T. Dnia [...] maja 2013 r. do organu wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w I. z dnia [...] kwietnia 2013 r., o sygn. akt [...], którym orzeczono wobec K. H. zakaz prowadzenia samochodów osobowych na okres 3 lat. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. cofnięto ww. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B na okres 3 lat, tj. od dnia [...] listopada 2012 r. do [...] listopada 2015 r. włącznie, zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w I.. Organ wskazał, ze zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, osoba wobec której sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów kategorii B, nie może ubiegać się o wydanie uprawnienia w zakresie kategorii C, C+E w czasie obowiązywania orzeczonego zakazu. Wobec K. H. taki zakaz został orzeczony w wyroku Sądu Rejonowego w I., jednocześnie decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. cofnięto mu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B na okres 3 lat, tj. od dnia [...] listopada 2012 r. do [...] listopada 2015 r. W odwołaniu K. H. o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i zwrot zatrzymanego prawa jazdy w zakresie kategorii C, C+E. Zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 oraz 3 ustawy o kierujących pojazdami poprzez niewłaściwe zastosowanie ich wykładni rozszerzającej w stosunku do osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii C, C+E, podczas gdy przepisy te winny mieć zastosowanie wyłącznie wobec osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy po raz pierwszy, Zarzucił również organowi naruszenie przepisów postępowania przez wkroczenie organu administracyjnego w kompetencje sądu karnego i wydanie przez niego decyzji administracyjnej naruszającej praworządność oraz słuszny interes skarżącego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2012 r. poz. 1005) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 12 ust 1 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami, prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdu – w okresie i w zakresie obowiązywania tego zakazu oraz w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy – w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji. Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także do osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy m.in kategorii C, C+E w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B. W ocenie Kolegium, K. H. nie można wydać prawa jazdy kategorii C, C+E ponieważ w stosunku go niego obowiązuje zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie kategorii B. Zdaniem Kolegium należy wskazać również przepis § 9 ust. 3 pkt 7 ww. rozporządzenia, który brzmi "3. Wniosek, prawo jazdy lub pozwolenie wypełnia się w przypadku określonym w ust. 1 pkt 5, w następujący sposób, pkt 7 stanowi, że należy we wniosku wpisać datę wydania prawa jazdy - data wytworzenia dokumentu" oraz ust. 6 pkt 4 "6. Prawo jazdy w przypadkach, o których mowa w § 8, wydaje się odpowiednio w zakresie kategorii objętych pozytywnym wynikiem egzaminu państwowego oraz kategorii posiadanych w dotychczasowym prawie jazdy i nieobjętych zakresem tego egzaminu". Jak wskazało SKO ze znajdującego się w aktach sprawy wyroku Sądu Rejonowego w I. z dnia [...] kwietnia 2013 r., którym na podstawie art. 42 § 2 K.k. orzeczono wobec K. H. środek karny w postaci zakazu prowadzenia samochodów osobowych na okres 3 lat. Jednocześnie w ustawie o kierujących pojazdami jednoznacznie w art. 12 ust. 1 pkt 2 określono, że prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Dotyczy to, zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt 3 osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii: B+E, C+E, C+E, Dl+E lub D+E w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B, co w ocenie Kolegium ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem K. H. posiadał prawo jazdy kat. A, B, C, BE, CE. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy K. H. wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji, orzeczenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego tj. art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 oraz 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami poprzez niewłaściwe zastosowanie ich wykładni rozszerzającej w stosunku do osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii C, C+E podczas gdy przepisy te winny mieć zastosowanie wyłącznie wobec osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy po raz pierwszy, 2. przepisów postępowania poprzez wkroczenie organu administracyjnego w kompetencje sądu karnego i wydanie przez niego decyzji administracyjnej naruszającej praworządność oraz słuszny interes skarżącego. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że organ dokonując wykładni przepisów ustawy o kierujących pojazdami nie uwzględnił przy tym innych norm prawno karnych odnoszących się do tego problemu. W jego opinii wykładnia art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy przeprowadzona przez organ godzi w cel i funkcje ustawy, a także sprzeciwia się intencjom ustawodawcy. Wskazał, że ustawa o kierujących pojazdami nie zawiera przepisów przejściowych regulujących sytuację prawną osób, które nabyły uprawnienia do kierowania pojazdami określonych kategorii i którym uprawnienia te zostałyby zatrzymane jeszcze na podstawie regulacji ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem skarżącego uznać należy, iż z zakresu podmiotowego stosowania tych przepisów winny być wyłączone osoby posiadające już uprawnienia do kierowania pojazdami którego zakaz sądowy nie dotyczy. Założeniem nowej regulacji prawnej było bez wątpienia zapobieganie sytuacjom, w których skazani pozbawienia mocą wyroku prawa prowadzenia pojazdów określonej kategorii nie uzyskiwali w czasie obowiązywania orzeczonego środka karnego uprawnień pozwalających im na poruszanie się innymi środkami mechanicznymi. Ku takiej interpretacji i wykładni spornych przepisów, w opinii skarżącego, skłania się również analiza całego tekstu ustawy. Jak wynika bowiem z art. 104 a contrario ustawodawca wprowadza odmienne wymagania, które winny spełniać osoby ubiegające się o wydanie prawa jazdy w zależności od tego czy występują o wydanie tego dokumentu po raz pierwszy czy też czynią to po cofnięciu im uprzednio posiadanych uprawnień. Zapisy art. 12 ustawy o kierujących pojazdami, winny być interpretowane w odniesieniu do innych norm prawnych regulujących kwestię tego problemu zwłaszcza przepisów kodeksu karnego czy też kodeksu karnego wykonawczego. W świetle tychże regulacji, zwłaszcza art. 42 k.k., jedynym organem władnym do orzeczenia środka karnego w postacie zakazu prowadzenia pojazdów, a także ustalającym zakres przedmiotowy jego obowiązywania jest wyłącznie sąd karny. Organ administracyjny posiada jedynie kompetencje do wykonania tego rozstrzygnięcia albowiem, stosownie do treści art. 103 ust. 1 pkt. 4 ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 182 § 2 kkw, w drodze decyzji administracyjnej zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do prowadzenia pojazdów w zakresie orzeczonym środkiem karnym jak również nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. W odpowiedzi na skargę SKO w B. wniosło o oddalenie skargi, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn.zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty I. z dnia [...] sierpnia 2013 r., która odmówiono K.H. zwrotu zatrzymanego prawa jazdy w zakresie kategorii C, C+E. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że postanowieniem Prokuratury Rejonowej w I., sygn. akt. [...] z dnia [...] grudnia 2012r. zatrzymano K.H. prawo jazdy kat. A, B, C, B+E C+E, T nr [...] odebrane w dniu [...] listopada 2012 r. z powodu podejrzenia ww. o popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 kodeksu karnego. Wyrokiem Sądu Rejonowego w I. z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt [...], na podstawie art. 42 § 2 k.k., orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia samochodów osobowych na okres 3 lat. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2013r. nr [...] Starosta I. cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B na okres 3 lat, tj. od dnia [...] listopada 2012 r. do [...]listopada 2015 r. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2013 r. skarżący zwrócił się do Starostwa Powiatowego w I. o wydanie prawa jazdy kategorii C i C+E. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011 r. Nr 30 poz. 151) zwane dalej jako "ustawą". W myśl art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy, prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Stosownie do art. 12 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy, przytoczony przepis stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B. Organy orzekające uznały, że aktualnie obowiązujące przepisy wykluczają możliwość zwrotu w niniejszej sprawie prawa jazdy kategorii C i C+E w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B. Przepisy ustawy o kierujących pojazdami weszły w życie z dniem 19 stycznia 2013 r., zastępując uchylone tą ustawą stosowne przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.). Przepisy ustawy o kierujących pojazdami nie zawierają przepisów przejściowych, które odnosiłyby się do sytuacji osób, które nabyły uprawnienia do kierowania pojazdami określonych kategorii pod rządami poprzednich regulacji prawnych, a okres, na jaki został orzeczony środek karny, rozpoczął bieg pod rządami ustawy o kierujących pojazdami. Wobec braku przepisów przejściowych przyjąć trzeba, że do sytuacji takich osób zastosowanie mają nowe regulacje. Sąd Rejonowy w I. wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt [...], na podstawie art. 42 § 2 k.k., orzekł K. H. zakaz prowadzenia samochodów osobowych na okres 3 lat mimo, że skarżący posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, B, C, B+E C+E, T, co wynika z jego prawa jazdy nr [...]. W ocenie Sądu, organ niezasadnie przyjął, że skarżący jest osobą, o której mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy, czyli osobą ubiegającą się o wydanie dokumentu prawa jazdy kategorii C i C+E, ponieważ posiada już prawo jazdy w tym zakresie, skoro Sąd Rejonowy orzekł o zakazie prowadzenia samochodów osobowych, a więc nie objął swoim orzeczeniem uprawnia kategorii C i C+E. W związku z tym skarżący powinien otrzymać prawo jazdy tej kategorii z powrotem. W przeciwnym razie prawomocny wyrok Sądu Rejonowego byłby w istocie niewykonalny. Organ administracji nie może dowolnie po złożeniu wniosku badać przesłanek i oceniać sytuacji, skoro dokument odnoszący się do kat. C, C+E został już wcześniej wydany, a żaden organ nie pozbawił wnioskodawcy nabytych wcześniej uprawnień w tej części. Jak słusznie wskazano w skardze dokonując interpretacji powołanych przepisów nowej ustawy należy mieć na względzie całość regulacji, a nie tylko poszczególne jej przepisy. Z faktu, że ustawodawca nie określił, iż art. 12 nie stosuje się do osób już posiadających uprawnienia do kierowania pojazdami, nie można wywodzić, że ustawodawca nie stosuje rozróżnienia odnośnie wymogów, jakie muszą spełnić osoby ubiegające się o prawo jazdy, które stosowne uprawnienia utraciły lub ich wcześniej nie posiadały, od wymogów określonych dla osób uprawnienia takie posiadających. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy, starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jednakże stosownie do art. 103 ust. 4 ustawy, przytoczonego przepisu nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3 (gdy podstawą cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami było ponowne przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie 5 lat od dnia wydania skierowania na kurs reedukacyjny, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a) oraz popełnienie w okresie próbnym trzech wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji lub jednego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji). W tych przypadkach, zgodnie z art. 104 ustawy, osoba, w stosunku do której została wydana decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, może uzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami po ponownym spełnieniu wszystkich wymagań stawianych osobom po raz pierwszy ubiegającym się o uprawnienie do kierowania pojazdem. Zatem ustawodawca rozróżnia wymagania określone w stosunku do osób ubiegających się o prawo jazdy po raz pierwszy, od osób, które takie uprawnienie już posiadają. Ponadto skoro z art. 104 a contrario wynika, że wymogi określone dla osób po raz pierwszy ubiegających się o uprawnienie do kierowania pojazdami nie mają zastosowania do osób, którym uprawnienia do kierowania pojazdami zostały cofnięte w związku z orzeczeniem zakazu ich prowadzenia przez sąd karny, to tym bardziej nie mają zastosowania do tych osób - w zakresie uprawnień, które nie zostały im cofnięte. Wskazać także należy, że to sąd karny, zależnie od okoliczności konkretnej sprawy, decyduje o zakresie orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów. Stosownie bowiem do art. 42 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), orzeczony przez sąd jako środek karny zakaz prowadzenia pojazdów może obejmować zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju, wszelkich pojazdów lub wszelkich pojazdów mechanicznych. Zgodnie też z art. 182 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.), w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Stosownie zaś do art. 182 § 2 k.k.w., organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Z przytoczonym art. 182 § 2 k.k.w. koresponduje obecnie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, w świetle których starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Z powołanych przepisów wynika zatem, że to sąd karny – a nie organ administracji – orzeka o zakazie prowadzenia pojazdów, ustalając jednocześnie jakiego rodzaju pojazdów zakaz dotyczy i dopiero to orzeczenie sądu karnego stanowi podstawę do cofnięcia uprawnień do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie przez właściwy organ. Zatem organ administracji nie może rozszerzać zakazu orzeczonego przez sąd karny na uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie szerszym, niż to orzeczono w wyroku sądu karnego. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że uregulowania zawarte w art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy winno być stosowane jedynie do osób, które ubiegają się dopiero o wydanie prawa jazdy określonych w nim kategorii i nigdy nie ich nie posiadały, a wobec których orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmujący uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B. Wolą ustawodawcy było niewątpliwie to, że wydanie takiego prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D prowadziłby do tego, że po orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów objętych kategorią B stałby się czysto iluzoryczny, natomiast odmienna jest sytuacja, kiedy to sąd powszechny wprost wskaże, iż zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych dotyczy jedynie określonej ich rodzaju. Reasumując, stwierdzić trzeba, że prawidłowa wykładnia art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami prowadzi do stwierdzenia, iż w przypadku zastosowania przez sąd powszechny art. 42 § 2 k.k. i orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych jedynie określonego rodzaju, organ administracji publicznej jest zobowiązany wydać (zwrócić) osobie, wobec której orzeczono taki zakaz, prawo jazdy (dokument potwierdzający posiadanie uprawnień) kategorii, której ten zakaz nie obejmuje, jeżeli je ona posiadała. Odmienna interpretacja analizowanego przepisu prowadziłaby do niewykonalności takich wyroków sądu powszechnego. Gdyby wolą ustawodawcy było uniemożliwienie takim osobom zwrotu prawa jazdy w tym zakresie, wówczas dokonałby on stosownych zmian w kodeksie karnym, czego nie uczynił uchwalając ustawę o kierujących pojazdami. Tożsame stanowisko wyrażone zostało m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 815/13, z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt sygn. akt II SA/Bd 1178/13, wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 1526/13. W związku z tym stwierdzić należy, że organy administracji publicznej orzekające w przedmiotowej sprawie dokonały nieprawidłowej wykładni art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami i poprzez odmowę wydania prawa jazdy pozbawiły skarżącego uprawnienia do prowadzenia pojazdów, nie objętych zakazem orzeczonym przez sąd powszechny. Wskazania co do dalszego prowadzenia postępowania wprost wynikają z uzasadnienia niniejszego wyroku. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ww. ustawy. O kosztach Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 i art. 205 P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 461), zasądzając na rzecz skarżącego zwrot poniesionych kosztów postępowania wysokości 457 zł (200 zł wpis od skargi, 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa, 240 zł opłata za czynności adwokackie) .