I OZ 302/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 915/13 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 915/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił J. K. przywrócenia terminu do złożenia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący choruje przewlekle na wiele schorzeń, jednakże tylko choroba nagła stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. Nawet najpoważniejsza choroba o charakterze przewlekłym, o ile strona ma obiektywne możliwości podjęcia czynności w postępowaniu, nie może być powodem dla uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe uchybienie terminu było niezawinione. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zwrócił uwagę, że z karty leczenia szpitalnego wynika, że skarżący był hospitalizowany w okresie od dnia 19 do 24 września 2013 r., a zatem już po upływie terminu do wniesienia skargi, ten bowiem upłynął z dniem 8 lipca 2013 r. Nie można również uznać, że pobyt skarżącego w szpitalu w 2012 r. (kilkudniowy pobyt w marcu 2012 r. i jednodniowy pobyt w sierpniu 2012 r.) oraz w okresie od dnia 16 stycznia do 6 lutego 2013 r. miał wpływ na niezawinione przez skarżącego uchybienie terminu do wniesienia skargi, który rozpoczął swój bieg w dniu 8 czerwca 2013 r., a przyczyna uchybienia terminu istniała aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu (do grudnia 2013 r.). Zdaniem Sądu I instancji trudno uzasadnić tak długie zwlekanie przez skarżącego ze złożeniem skargi, tym bardziej, że stan zdrowia umożliwiał skarżącemu na pobyt na turnusie rehabilitacyjnym w okresie od dnia 3 sierpnia do 17 sierpnia 2013 r., na co wskazuje przedłożona przez skarżącego faktura. W świetle powyższego niezłożenie skargi w terminie jest, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wynikiem niezachowania należytej staranności procesowej przez skarżącego, jakiej można wymagać od przeciętnego uczestnika postępowania znajdującego się w jego sytuacji procesowej. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. K., wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wnoszący zażalenie wskazał, że dołączył do skargi wszystkie dokumenty a Sąd błędnie ocenił stan faktyczny sprawy. Ponadto wnoszący zażalenie wskazał, że jego wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został rozpoznany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu, przy czym ciężar uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy spoczywa na wnioskodawcy (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił w przekonujący sposób, iż uchybienie terminu do złożenia skargi nastąpiło bez jego winy. Sam fakt choroby nie jest bowiem okolicznością usprawiedliwiającą uchybienie wiążącego stronę terminu. Przesłanką do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej może być choroba, jednakże musi mieć ona charakter niespodziewany, uniemożliwiający stronie w sposób obiektywny podjęcie określonych czynności w postępowaniu sądowym. Z dołączonych do akt sprawy kart informacyjnych leczenia szpitalnego wynika, że J. K. przebywał w Zespole Opieki Zdrowotnej w O. w dniach od 20 maca 2012 r. do 23 marca 2012 r. oraz od dnia 19 września 2013 r. do 24 września 2013 r., Szpitalu Rehabilitacyjno-Reumatologicznym w P. od dnia 16 stycznia 2013 r. do 6 lutego 2013 r. oraz w Wojskowym Szpitalu Klinicznym w W. w dniu 9 sierpnia 2012 r. Dokumenty te, a także zaświadczenia lekarskie, istotnie wskazują że skarżący cierpi na wiele schorzeń, jednakże nie wynika z nich, że choroby skarżącego były nagłe lub tego rodzaju by obiektywnie mogły stanowić przeszkodę w złożeniu skargi na postanowienie z dnia 14 maja 2013 r. Skarżący nie powołał również żadnych okoliczności, które pozwalałyby uznać, iż choroby te uniemożliwiły mu wychodzenie z domu czy też wyłączały możliwość działania w sprawie, chociażby przez pełnomocnika. Brak jest zatem podstaw do uznania, że skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu. Odnosząc się do podnoszonej w zażaleniu kwestii nierozpoznania przez Sąd I instancji wniosku o przyznanie prawa pomocy, należy zaznaczyć, iż okoliczność ta nie ma wpływu na prawidłowość wydania zaskarżonego postanowienia. Rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy dopiero po rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu nie może prowadzić do stwierdzenia, że odmowa przywrócenia terminu była wadliwa. Ze wskazanych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.