V SA/Wa 1174/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant - st. spec. Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r. sprawy ze skargi S. G. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych; oddala skargę S. G. złożył w dniu [...] lipca 2005 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w T. wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2005, wraz z niezbędnymi załącznikami do wniosku. W przedmiotowym wniosku strona skarżąca w sekcji IX Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych i sekcji X wniosku Oświadczenie o sposobie użytkowania działek rolnych przeznaczonych do zalesienia zadeklarowała do zalesienia działki ewidencyjne nr [...] położone w województwie [...], o łącznej powierzchni [...] ha. W przedmiotowym wniosku w sekcji V Płatność na zalesianie S. Gi. wnioskował o następujące płatności: 1. Wsparcie na zalesienie: - zalesienie na terenach o korzystnej konfiguracji - drzewa iglaste – [...] ha; - zalesienie na terenach o korzystnej konfiguracji - drzewa liściaste – [...] ha; - ogrodzenie uprawy leśnej siatką 2-metrową- [...] ha. 2. Premię pielęgnacyjną: - bez zastosowania repelentów na terenach o korzystnej konfiguracji – [...] ha; 3. Premię zalesieniową: - producent rolny uzyskujący co najmniej 20% dochodu z rolnictwa – [...] ha. W dniu [...] listopada 2005 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. wezwaniem, nr [...], wezwał S. G. do złożenia wyjaśnień w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w postaci błędnie zadeklarowanych powierzchni w sekcji V i VI wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. W odpowiedzi na powyższe wezwanie S. G. złożył w dniu [...] listopada 2005 r. korektę wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2005. W dniu [...] grudnia 2005 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. wydał postanowienie, nr [...], o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. Postanowienie zawierało również pouczenie o niezbędnych warunkach jakie należy spełnić, aby uzyskać płatność na zalesianie gruntów rolnych. W dniu [...] maja 2006 r. S. G. złożył w wymaganym terminie oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia wraz z poświadczającym ten fakt zaświadczeniem [...]. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. w dniu.[...] czerwca 2006 r. wydał decyzję, nr [...], w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych z tytułu: 1. Wsparcia na zalesienie w wysokości [...] zł - płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia; 2. Premii pielęgnacyjnej w wysokości [...] zł - płatne corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia; 3. Premii zalesieniowej w wysokości [...] zł - płatne corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. Strona złożyła wniosek o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2007 w dniu [...] czerwca 2007 r. oraz wniosek o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2008 - w dniu [...] czerwca 2008 r. W dniu [...] kwietnia 2009 r. w gospodarstwie S. G. została przeprowadzona kontrola na miejscu w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych". Wyniki przedmiotowej kontroli na miejscu zostały zawarte w protokole z czynności kontrolnych, nr [...]. Z przedmiotowego protokołu wynika, że: I. Powierzchnię zalesienia pomierzono w 4 kompleksach: 1. kompleks A (w skład którego wchodziły działki ewidencyjne nr [...]) pomierzono w 2 częściach: - A1 - powierzchnia stwierdzona zalesienia to [...] ha; - A2 - powierzchnia stwierdzona zalesienia to [...] ha; 2. kompleks B (w skład którego wchodziła działka ewidencyjna nr [...]): - powierzchnia stwierdzona zalesienia to [...] ha; 4. kompleks C (w skład którego wchodziła działka ewidencyjna nr [...]): - powierzchnia stwierdzona zalesienia to [...] ha; 5. kompleks D (w skład którego wchodziła działka ewidencyjna nr [...]): - powierzchnia stwierdzona zalesienia to [...] ha; II. Powierzchnię ogrodzenia pomierzono w dwóch częściach: 1. kompleks A, B, C ogrodzono łącznie, zaś powierzchnia zmierzona ogrodzenia wyniosła [...] ha i obejmowała las i nieużytek. 2. kompleks D - powierzchnia stwierdzona ogrodzenia to [...] ha. Uwzględniając powyższe podczas kontroli w dniu [...] kwietnia 2009 r. stwierdzono następujące nieprawidłowości: - Zadeklarowana powierzchnia ogólna zalesienia jest większa niż powierzchnia stwierdzona. Powierzchnia zadeklarowana we wniosku wynosi [...] ha, natomiast powierzchnia stwierdzona podczas kontroli na miejscu jest równa [...] ha. - Powierzchnia grodzenia uprawy leśnej siatką zadeklarowaną we wniosku jest większa niż powierzchnia stwierdzona ogrodzenia. Powierzchnia zadeklarowana ogrodzenia we wniosku to [...] ha, natomiast powierzchnia stwierdzona podczas kontroli na miejscu jest równa [...] ha. W związku ze stwierdzonymi w trakcie kontroli na miejscu nieprawidłowościami, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. w dniu [...] czerwca 2009 r. postanowieniem, nr [...], wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją, nr [...], z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych. Wznowienie postępowania nastąpiło w związku z faktem, iż ustalenia kontroli na miejscu miały wpływ na wysokość przyznanych płatności. Zatem wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Postanowienie, nr [...], zostało doręczone w dniu [...] czerwca 2009 r. W dniu [...] lipca 2009 r. S.G. złożył wniosek o wypłatę pomocy na zalesianie na rok 2009. W dniu [...] października 2009 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. wpłynęło pismo S. G., w którym skarżący wniósł o uzasadnienie na jakiej podstawie wypłacono mu pomniejszoną kwotę płatności bez wcześniejszego wydania odpowiedniej decyzji w sprawie. W odpowiedzi na powyższe w dniu [...] października 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. poinformował S. G., że wypłata płatności w pomniejszonej wysokości przed wydaniem stosownej decyzji nastąpiła z uwagi na "słuszny interes strony" ze względu na konieczność ponoszenia corocznych wysokich kosztów utrzymania uprawy leśnej. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. w dniu [...] października 2009 r. wydał decyzję, nr [...], o uchyleniu decyzji dotychczasowej i przyznaniu płatności z sankcjami na zalesianie gruntów rolnych. W uzasadnieniu ww. decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. wskazał na różnice pomiędzy powierzchniami zalesienia i ogrodzenia zadeklarowanymi przez S. G. we wniosku, a powierzchniami stwierdzonymi w wyniku przeprowadzonej metodą inspekcji terenowej w dniu [...] kwietnia 2009 r. kontroli na miejscu. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. ustalił, że różnica pomiędzy powierzchnią zalesienia zadeklarowaną przez stronę we wniosku ([...] ha) a powierzchnią zalesienia stwierdzoną podczas kontroli na miejscu ([...] ha) wynosi 18,82%. W związku z powyższym na podstawie art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) Nr 1782/2003 i (WE) Nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18 ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 44, str. 243, z późn. zm.), zwanym dalej rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 796/2004, który stanowi, że jeżeli różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20%, kwota przyznana powinna zostać pomniejszona o podwójną wykrytą różnicę, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. zastosował sankcje dla wsparcia na zalesianie, premii pielęgnacyjnej i premii zalesieniowej. Ponadto Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. uwzględniając wyniki kontroli na miejscu, przyznał płatność za ogrodzenie 2- metrową siatką do powierzchni [...] ha. S. G. złożył do Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR we W. odwołanie od powyższej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T.. W odwołaniu strona podniosła, że powierzchnie działek do zalesienia przyjęte zostały zgodnie z wypisem z rejestru gruntów. Ponadto strona wniosła o wyjaśnienie na jakiej podstawie w decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w . powierzchnię do ogrodzenia ustalono na poziomie [...] ha. S. G. podniósł również, że nie miał możliwości weryfikacji dokonywanych pomiarów w trakcie kontroli na miejscu. Strona wniosła również o ponowne dokonanie pomiarów. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. w dniu [...] marca 2010 r. wydał decyzję, nr [...], o uchyleniu decyzji dotychczasowej i przyznaniu płatności na zalesianie z sankcjami w wysokości: - Wsparcia na zalesienie w wysokości [...] zł - płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia; - Premii pielęgnacyjnej w wysokości [...] zł - płatne corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia; - Premii zalesieniowej w wysokości [...] zł - płatne corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. przedmiotową decyzją przyznał płatność za ogrodzenie 2-metrową siatką do powierzchni [...] ha. W dniu [...] kwietnia 2010 r. S. G. złożył odwołanie od powyższej decyzji, nr [...], z dnia [...] marca 2010 r. do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W. wraz z oświadczeniem uprawnionego geodety oraz mapami poglądowymi stanowiącymi załącznik do ww. oświadczenia. Z dołączonych do odwołania pomiarów wynika, że powierzchnia zalesienia wynosi [...] ha. W dniu [...] czerwca 2010 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W. wydał decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T., nr [...], z dnia [...] marca 2010 r. Decyzja została doręczona w dniu [...] czerwca 2010 r. Od powyższej decyzji S. G. w dniu 23 lipca 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r. (sygn. akt III SA/Wr 575/10) oddalił skargę strony. S. G. na powyższe orzeczenie złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w dniu 17 października 2012 r. wydał orzeczenie (sygn. akt II GSK 967/11), na mocy którego oddalił skargę kasacyjną. W dniu [...] października 2012 r. Ł. O. reprezentujący S. G. złożył do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2010 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T., nr [...], z dnia [...] marca 2010 r. o uchyleniu decyzji dotychczasowej i przyznaniu płatności ma zalesianie gruntów rolnych z sankcjami. Jako przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania pełnomocnik wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. powołując się na okoliczności wynikające z zaświadczenia [...] z dnia [...] września 2012 r., o których jak wskazano strona dowiedziała się najwcześniej w dniu [...] września 2012 r., tj. różnicę pomiędzy wielkością powierzchni zadeklarowanej, a stwierdzonej podczas kontroli na miejscu, która wynika z nieuwzględnienia do ogólnej powierzchni zalesienia obszarów ujętych w planie zalesienia jako drogi przeciwpożarowe. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2010 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T., nr [...], z dnia [...] marca 2010 r. o uchyleniu decyzji dotychczasowej i przyznaniu płatności na zalesianie gruntów rolnych z sankcjami. Postanowienie zostało doręczone w dniu [...]stycznia 2013 r. S. G. wniósł w dniu [...] stycznia 2013 r. do Prezesa ARiMR, z zachowaniem ustawowego terminu, zażalenie na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] grudnia 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia Prezes wskazał, że w przedmiotowej sprawie strona wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W.z dnia [...] czerwca 2010 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T., nr [...], z dnia [...] marca 2010 r. o uchyleniu decyzji dotychczasowej i przyznaniu płatności na zalesianie gruntów rolnych z sankcjami, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Pełnomocnik strony wskazał, że wyszły na jaw istotne dla sprawy fakty i okoliczności wynikające z zaświadczenia N. z dnia [...] września 2012 r., o których to strona dowiedziała się najwcześniej dnia [...] września 2012 r. Nową okolicznością jak podano jest różnica pomiędzy wielkością powierzchni zadeklarowanej, a stwierdzonej podczas kontroli na miejscu, która wynikała z nieuwzględnienia do ogólnej powierzchni zalesienia obszarów ujętych w planie zalesienia jako drogi przeciwpożarowe. Organ wskazał, że odnośnie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zatem organ administracji publicznej obowiązany jest w pierwszej kolejności z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, czyli zbadanie, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Prezes podkreślił, że w przedmiotowej sprawie pełnomocnik rolnika wniosek o wznowienie postępowania nadał w urzędzie pocztowym w dniu [...] października 2012 r. (data na kopercie). Pełnomocnik strony wskazał, że wyszły na jaw istotne dla sprawy fakty i okoliczności wynikające z zaświadczenia [...] z dnia [...] września 2012 r., o których to strona dowiedziała się najwcześniej dnia [...] września 2012 r. Prezes podkreślił, że strona w żaden sposób nie udowodniła, iż ww. zaświadczenie otrzymała we wskazanej przez siebie dacie. Organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych i doktrynę wskazał, że to strona jest obowiązana do uprawdopodobnienia kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o tych okolicznościach. Biorąc zatem pod uwagę ogół materiału zebranego w przedmiotowej sprawie organ stwierdził, że strona w żaden sposób nie udowodniła, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przez upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Ponadto organ podkreślił, że z akt niniejszej sprawy wynika, iż okoliczność dotycząca różnicy pomiędzy wielkością powierzchni zadeklarowanej a stwierdzonej podczas kontroli na miejscu wynikająca z nieuwzględnienia do ogólnej powierzchni zalesienia obszarów ujętych w planie zalesienia jako drogi przeciwpożarowe, została przez stronę wskazana po raz pierwszy w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2010 r. Jednocześnie organ zaznaczył, że WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r. sygn. akt III SA/Wr 575/10 oddalił skargę strony na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] czerwca 2010 r. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt II GSK 967/11 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez stronę. NSA w ww. orzeczeniu stwierdził jednoznacznie, że zgromadzone w sprawie dowody wskazują, że kontrolę na miejscu przeprowadzono w obecności skarżącego, według obowiązujących procedur i standardów, z użyciem certyfikowanych urządzeń. Natomiast zarzuty dotyczące nieuwzględnienia przez inspektorów dróg leśnych wewnątrz lasu, co miało przyczynić się do powstania rozbieżności w ustaleniu rzeczywistej powierzchni zalesienia, zostały sformułowane po raz pierwszy dopiero na etapie postępowania sądowo - administracyjnego. Prezes podkreślił również, że wraz ze skargą kasacyjną z dnia 25 marca 2011 r. S. G. złożył również pismo skierowane do [...] z prośbą o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt, że zgodnie z przepisami prawa leśnego powierzchnia dróg zewnętrznych jak i wewnętrznych zaplanowanych w "Planie zalesienia" stanowi integralną część uprawy leśnej i zaliczana jest do całkowitej powierzchni zalesianej działki. Zdaniem organu powyższe potwierdza, że strona okoliczność dotyczącą konieczności uwzględnienia dróg leśnych do ogólnej powierzchni zalesienia znała znacznie wcześniej niż w dacie wskazanej przez pełnomocnika S. G., tj. [...] września 2012 r. (po otrzymaniu zaświadczenia [...] z dnia [...] września 2012 r.), czy też po otrzymaniu wyroku NSA, tj. [...] października 2012r. Ponadto organ wskazał, że w zaświadczeniu z dnia [...] września 2012 r. wydanym przez [...] nie zostało wskazane, że działki położne we wsi [...], zostały lub nie zostały ujęte do powierzchni ogólnej zalesienia. W ww. zaświadczeniu [...] informuje jedynie, że ujęte w planie zalesienia drogi przeciwpożarowe jako dojazdy pożarowe będą ułatwiały dojazd jednostkom ratowniczym straży pożarnej przy ewentualnym powstaniu pożaru lasu do wewnątrz młodnika, w dalszym rozwoju drzewostanu będą stanowiły szlak zrywkowy przy pracach z pozyskania drewna, dojazdy pożarowe i szlaki zrywkowe projektowane są zawsze przy zakładaniu upraw leśnych. Biorąc pod uwagę powyższe Prezes ARiMR stwierdził, że jednomiesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania (wskazany w art. 148 § 1 k.p.a.) nie został dochowany. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. złożenie podania o wznowienie postępowania z uchybieniem jednomiesięcznego terminu uprawnia organ do odmowy wznowienia postępowania. Ponadto Prezes podkreślił, że uchybienie przez stronę terminowi z art. 148 § 1 k.p.a. uniemożliwia organowi badanie, czy istnieją przesłanki do wznowienia postępowania, jak również do prowadzenia postępowania przewidzianego w art. 149 § 1 i 2 k.p.a. Pismem z dnia 3 kwietnia 2013 r. S. G. zaskarżył ww. postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającego go postanowienia organu I Instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, skutkujące wydaniem wadliwego rozstrzygnięcia, tj.: ← art. 75, 77 § 1, 80 i 81 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i stwierdzenie, że skarżący w żaden sposób nie udowodnił tego, że jego wniosek o wznowienie postępowania wpłynął przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sytuacji gdy skarżący złożył stosowne oświadczenie w tym względzie, którego organ administracyjny w żaden sposób nie starał się zweryfikować we własnym zakresie innymi dowodami; ← art. 147 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania, w sytuacji gdy organ administracyjny jest zobowiązany do wznowienia postępowania z urzędu, nawet jeżeli strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania po terminie, jeśli istnieje jedna z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 pkt 1-3 i 5-8 k.p.a. 2. błąd w ustaleniach faktycznych w wyniku przyjęcia, że okoliczność dotycząca nieuwzględnienia do ogólnej powierzchni zalesienia obszarów ujętych w planie zalesiania jako drogi przeciwpożarowe została po raz pierwszy wskazana przez stronę w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20.07.2010 r., w sytuacji gdy w toku całego postępowania sądowoadministracyjnego była mowa jedynie o drogach leśnych, a nie przeciwpożarowych, o których to traktuje zaświadczenie wystawione w dniu [...].09.2012 r. przez [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w motywach zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sady administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego. Podkreślenia wymaga również i to, że stosując przewidziane ustawą p.p.s.a. środki, w szczególności przepis art. 134 § 1, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Spór w sprawie niniejszej sprowadza się do ustalenia legalności zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego w przedmiocie utrzymania w mocy formalnego rozstrzygnięcia organu I instancji - o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] czerwca 2010r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. z [...] marca 2010r. wydanego w oparciu o przepis art. 149 §3 kpa. W tym miejscu wskazać należy, ze wniosek o wznowienie postępowania złożony przez stronę w dniu [...] października 2012r. oparty został na przesłance z art. 145 §1 pkt 5 kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Strona wskazała, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe fakty i okoliczności wynikające z zaświadczenia [...] z dnia [...] września 2012r. , o których to strona dowiedziała się najwcześniej dnia [...] września 2012r. Tą nową okolicznością jest według skarżącego różnica pomiędzy wielkością powierzchni zadeklarowanej, a stwierdzonej podczas kontroli na miejscu, która wynikała z nieuwzględnienia do ogólnej powierzchni zalesienia obszarów ujętych w planie zalesienia jako drogi przeciwpożarowe. W tym miejscu wskazać ponadto należy, że zgodnie z art. 148 § 1 Kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Słusznym, w ocenie Sądu jest stanowisko organu wedle którego zgodnie z art. 149 § 3Kpa złożenie podania o wznowienie postępowania z uchybieniem jednomiesięcznego terminu uprawnia organ do rozstrzygnięcia formalnego w przedmiocie wniosku tj. odmowy wznowienia postępowania. Sąd podziela bowiem wyrażone w orzecznictwie sądowadministracyjnym stanowisko, iż wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia pomimo uchybienia terminu stanowiłoby rażące naruszenie prawa, godzące w zasadę trwałości decyzji administracyjnych(IV SA/Po 1233/12wyrok WSA w Poznaniu z 2013-03-06). W okolicznościach sprawy niniejszej w ocenie Sądu nie jest zasadny zarzut skargi błędnego ustalenia stanu faktycznego w wyniku przyjęcia, że okoliczność dotycząca nieuwzględnienia do ogólnej powierzchni zalesienia obszarów ujętych w planie zalesiania jako drogi przeciwpożarowe została po raz pierwszy wskazana przez stronę w skardze do WSA z dnia 20.07.2010 r., w sytuacji, gdy w toku postępowania sądowo administracyjnego była mowa o drogach leśnych, o których to traktuje zaświadczenie [...] z [...].09.2012 r. Słuszne są bowiem dokonane w sprawie ustalenia organów Agencji obu instancji przedstawione w podjętych rozstrzygnięciach , iż okoliczność dotyczącą konieczności uwzględnienia dróg leśnych do ogólnej powierzchni zalesienia strona znała znacznie wcześniej niż w dacie [...] września 2012 r. czy też po otrzymaniu wyroku NSA w Warszawie, tj. [...] października 2012 r. Z akt sprawy wynika bowiem, jak prawidłowo przyjął organ, że okoliczność dotycząca różnicy pomiędzy wielkością powierzchni zadeklarowanej, a stwierdzonej podczas kontroli na miejscu, która wynikała z nieuwzględnienia do ogólnej powierzchni zalesiania obszarów ujętych w planie zalesiania jako drogi przeciwpożarowe została po raz pierwszy wskazana przez stronę w skardze do WSA we Wrocławiu z dnia 20 lipca 2010r. Skarżący ponadto wraz z skargą kasacyjną z dnia 23 marca 2011r. od wyroku WSA we Wrocławiu z 26 stycznia 2011r. w sprawie sygn. akt III SA/Wr575/10 złożył również pismo z dnia [...] marca 2011r. dotyczące zaświadczenia [...] potwierdzającego fakt, że drogi zewnętrzne i wewnętrzne zaplanowane w Planie zalesienia stanowią integralną cześć uprawy leśnej. Powyższe potwierdza, jak zasadnie uznały organy Agencji , że skarżący okoliczność dotyczącą konieczności uwzględnienia dróg do powierzchni zalesienia znał wcześniej, niż wskazuje we wniosku o wznowienie tzn. po otrzymaniu zaświadczenia [...] z dnia [...] września 2012r. Ponadto wskazać należy jak słusznie podkreślił Prezes ARiMR iż w zaświadczeniu z dnia [...] września 2012 r. [...] informuje jedynie, że ujęte w planie zalesienia drogi przeciwpożarowe jako dojazdy pożarowe będą ułatwiały dojazd jednostkom ratowniczym straży pożarnej przy ewentualnym powstaniu pożaru lasu do wewnątrz młodnika, w dalszym rozwoju drzewostanu będą stanowiły szlak zrywkowy przy pracach z pozyskania drewna, dojazdy pożarowe i szlaki zrywkowe projektowane są zawsze przy zakładaniu upraw leśnych. W świetle powyższego nie można uznać, że zaświadczenie z dnia [...] września 2012r. stanowi o nowych faktach i okolicznościach , których strona nie znałaby wcześniej. Skarżący, jak zasadnie podnosi Prezes ARiMR nie udowodnił, że jego podanie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2010 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. o uchyleniu decyzji dotychczasowej i przyznaniu płatności na zalesianie gruntów rolnych z sankcjami, wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, wynikających z zaświadczenia [...] z dnia [...] września 2012r. Niezależnie od powyższego zgodzić należy się z organem ,ze skarżący w żaden sposób nie udowodnili, iż w. w. zaświadczenie otrzymał we wskazanej przez siebie dacie. Sąd nie uznał ponadto za uzasadniony zarzut naruszenia art. 147 kpa. skoro w ocenie organu zasadnie brak było podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. Niezasadne przy tym w ocenie Sądu okazały się zarzuty skargi naruszenia zasad postępowania administracyjnego art. 75, 77 § 1, 80 i 81 k.p.a. w świetle których organ Agencji winien był przeprowadzić postępowanie dowodowe, aby ustalić, czy rzeczywiście termin nie został dotrzymane przez wnoszącego o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Prezes ARiMR prawidłowo podkreślił, iż zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych i doktryny to strona jest obowiązana do uprawdopodobnienia kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o tych okolicznościach powołując w odpowiedzi na skargę na uzasadnienie swoich racji orzeczenia sądowoadministracyjne, zgodnie z którymi to "Strona, która składa wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego musi udowodnić kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania." – Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2012 r. I SA/Wa 2187/11 (LEX nr 1145366). jalk również to strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach lub decyzji, stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością pozwalającą na ustalenie, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przez upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. "- Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2012 r. VII SA/Wa 1954/11 (LEX nr 1139818). Po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdza, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W prawidłowo zatem ustalonych okolicznościach stanu faktycznego sprawy i przy przeprowadzeniu przez organy administracji prawidłowej wykładni mających w niej zastosowanie przepisów procedury administracyjnej - art. 147 , art. 148 i art. 149 §3 k.p.a., w ocenie Sądu brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Organ zasadnie bowiem kierując się przesłankami formalnymi uznał brak podstaw do wznowienia postępowania, co w konsekwencji uzasadniało w oparciu o art. 149 §3 k.p.a. jego odmowę. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.