II OZ 340/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2557/13 o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Tadeusza Nowaka w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2557/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek J. W. o wyłączenie sędziego Tadeusza Nowaka od orzekania w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wniosek o wyłączenie sędziego został przez skarżącą umotywowany wątpliwościami co do bezstronności sędziego, które związała z wadliwą oceną materiału dowodowego sędziego w sprawie z jej skargi prowadzoną pod sygn. akt VII SA/Wa 2475/10. Wadliwe, w jej ocenie, orzeczenie tego sędziego w sprawie VII SA/Wa 2475/10 oznacza, że sędzia nie powinien orzekać w niniejszej sprawie, jest bowiem przekonana o braku możliwości zmiany nastawienia sędziego do istoty sprawy. Rozpoznając powyższy wniosek Sąd, mając na uwadze przepisy art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, skarżąca bowiem nie wskazała przyczyn, które uzasadniałyby zastosowanie instytucji wyłączenia sędziego. Jak podkreślił Sąd, samo przeświadczenie strony o prowadzeniu przez sędziego postępowania w sposób wadliwy i nieobiektywny nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej jego wyłączenie. Wadliwości tego orzeczenia skarżąca może bowiem zwalczać przy pomocy przysługujących jej środków odwoławczych. W zażaleniu na powyższe postanowienie J. W. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wskazując na "ignorancję przepisu art. 19 p.p.s.a." oraz niewłaściwą argumentację Sądu, w której pominięto fakty wynikające ze złożonego wniosku o wyłączenie sędziego. Zdaniem skarżącej istnieje uzasadniona obawa, że sędziemu WSA Tadeuszowi Nowakowi może zabraknąć obiektywizmu i prawidłowej oceny niniejszej sprawy. Na uzasadnienie powyższego stwierdzenia powołała się na uchybienia, jakie miały miejsce przy rozpoznawaniu sprawy VII SA/Wa 2475/10. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wyłączenia sędziego jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa wymienionymi w art. 18 p.p.s.a., wyłączenie sędziego następuje na jego żądanie lub wniosek strony wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie (art. 19 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie w stosunku do sędziego WSA Tadeusza Nowaka brak jest podstaw do wyłączenia z mocy ustawy. Również podniesiony przez skarżącą argument mający przemawiać za wyłączeniem tego sędziego od orzekania w jej sprawie w postaci dokonania błędnej oceny stanu faktycznego w innej sprawie z jej skargi, w której sędzia Tadeusz Nowak był sprawozdawcą, nie uzasadnia wyłączenia sędziego. Zwrócić należy uwagę, że argumentacja dotycząca merytorycznej oceny rozstrzygnięć zapadłych z udziałem tego sędziego, nie może przesądzać o braku jego bezstronności w konkretnej sprawie. Kwestia ta – jak słusznie zauważył Sąd I instancji - co najwyżej może być oceniona przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie odwoławczym, zgodnie z właściwymi przepisami. Dodatkowo wskazać należy, że wyłączenie sędziego na podstawie art. 19 p.p.s.a. ma zapewnić obiektywizm sądu i nie może być traktowane jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II FZ 60/08). Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że zasadnie Sąd pierwszej instancji odmówił wyłączenia od orzekania w przedmiotowej sprawie sędziego WSA w Warszawie Tadeusza Nowaka. Dlatego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.