II OZ 835/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 2 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 1363/13 o odmowie wyłączenia sędziego NSA Tadeusza Michalika, sędziego WSA Beaty Kozickiej oraz sędziego WSA Edyty Żarkiewicz od orzekania w sprawie ze skargi L. L. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt IV SAB/Gl 59/09 w sprawie ze skargi L. L. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu wniosku L. L. odmówił wyłączenia sędziów: NSA Tadeusza Michalika, WSA Beaty Kozickiej i WSA Edyty Żarkiewicz od orzekania w sprawie ze skargi L. L. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 listopada 2013 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 17 grudnia 2013 r. odrzucił skargę L. L. o wznowienie postępowania sądowego. Następnie w dniu 10 lutego 2014 r. Sąd odmówił wyłączenia sędziego WSA Teresy Kurcyusz – Furmanik. Pismem z dnia 21 lutego 2014 r. skarżący złożył wniosek o wyłączenie sędziów, którzy brali udział w wydaniu postanowienia z dnia 10 lutego 2014 r. podnosząc, że nie został wezwany na posiedzenie niejawne i dlatego nie mógł złożyć wniosku o wyłączenie tego składu orzekającego. W oświadczeniach złożonych w związku z wnioskiem skarżącego sędziowie oświadczyli, że brak jest podstaw do wyłączenia ich od rozpatrywania sprawy z mocy art. 18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Rozpoznając powyższy wniosek Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd uznał, że świetle art. 18 § 1 i § 3 oraz art. 19 p.p.s.a. nie stanowi przesłanki do wyłączenia sędziego okoliczność braku zawiadomienia o terminie posiedzenia niejawnego. Wniosek taki uzasadniają bowiem jedynie takie okoliczności, które obiektywnie mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego, takich zaś przyczyn nie ma w niniejszej sprawie. Brak podstaw do wyłączenia wynika również z oświadczeń sędziów złożonych w tej sprawie. Wobec powyższego działając na podstawie art. 22 § 1 i § 2 p.p.s.a. Sąd odmówił uwzględnienia wniosku o wyłączenie sędziów. W zażaleniu na powyższe postanowienie L. L. odwołał się do uzasadnienia wniosku złożonego w dniu 28 maja 2014 r., który dotyczył wyłączenia sędziów WSA: Małgorzaty Walentek, Andrzeja Matana i Iwony Boguckiej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie regulowana jest przepisami Rozdziału 5 Działu I ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 18 § 1 tej ustawy zawiera zamknięty katalog przesłanek, dla których wyłączenie sędziego winno nastąpić z urzędu, zaś wyłączenie dokonywane na wniosek strony uregulowane jest art. 19 powołanej ustawy. Zgodnie z art. 19 p.p.s.a. niezależnie od przyczyn wyłączenia sędziego wymienionych w art. 18 p.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Podstawowym celem instytucji wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest przede wszystkim zapewnienie bezstronności sędziego i eliminacja wpływu, jaki może wywierać występowanie pewnej kategorii powiązań (osobistych, ekonomicznych, służbowych itp.) na orzekanie w postępowaniu sądowym. W niniejszej sprawie, jak wynika z wyjaśnień zawartych w oświadczeniach złożonych przez sędziów, których wniosek dotyczy, nie istnieje między nimi i stroną postępowania jakikolwiek stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do ich bezstronności w tej sprawie. Jak stwierdził natomiast Sąd Najwyższy: "Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55). Skarżący nie wykazał ani we wniosku, ani w zażaleniu, aby w sprawie zachodziły jakiekolwiek okoliczności podważające wiarygodność złożonych oświadczeń. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, sam fakt, że strona podnosi zarzuty dotyczące braku zawiadomienia o posiedzeniu niejawnym, nie stanowi przesłanki uzasadniającej w myśl art. 19 p.p.s.a. wyłączenie sędziów. Tym bardziej powoływanie się przez skarżącego w zażaleniu na okoliczności wskazane we wniosku o wyłączenie innych sędziów nie mogły być podstawą do zmiany stanowiska. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.