II FZ 763/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący : sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. R. i Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 1252/13 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. R. i Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 17 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1 lipca 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie U Z U S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia 14 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 1252/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, iż M. i Z. R. wnieśli do WSA w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 17 września 2013 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1 lipca 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został w ogóle uzasadniony. Zdaniem Sądu I instancji skarżący w żaden sposób nie uzasadnili złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. WSA podniósł, że również z akt sprawy nie wynika, aby jej wykonanie doprowadzić miało do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W związku z nie wykazaniem przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 31 marca 2014 r. skarżący wnieśli zażalenie, którym zaskarżyli powyższe postanowienie w całości. Zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. i wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podnieśli, że skarżący domagali się uchylenia decyzji nie tylko za sporny okres, tj. od 1 lipca 2012 r. do 31 grudnia 2012 r., ale także za okresy wcześniejsze i późniejsze. Podkreślili, że SKO po rozpatrzeniu odwołań przyznawało im rację, stwierdzając, że niezgodne z przepisami było obciążanie skarżących stawką podatku przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym samym organy podatkowe poprzez rozstrzyganie analogicznych spraw zmuszają skarżących do ponoszenia ogromnych kosztów. Ponadto, podnieśli, że nie posiadają środków wystarczających na zapłatę należności podatkowych. Wskazali, że udostępnienie obiektu letniego dzieciom było spowodowane nagłą chorobę skarżącej M. R. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności orzeka na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., który wyraźnie wskazuje przesłanki, które uzasadniają wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Należą do nich: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazuje się w literaturze to we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody, a ponadto, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. M. Jagielska, w Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2013, str. 364 i nast.; B. Dauter, t. 9 w Komentarz do art.61 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, publ. LEX/el. 2013). Także w orzecznictwie wskazuje się, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. We wniosku należy wskazać w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne (por. np. postanowienia NSA : z dnia 8 października 2013 r. w sprawie II OSK 2290/13, publ. LEX nr 1398157 oraz z dnia 18 lutego 2014 r. w sprawie II GZ 50/14, publ. LEX nr 1430371). Tymczasem okoliczności uzasadniające wniosek zostały podane przez stronę dopiero na etapie zażalenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie Sąd I uznał, że skarżący nie wykazali przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został poparty żadnymi argumentami, które by miały przekonać Sąd I instancji o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie został również wykazany rodzaj szkody, która powstałaby w wyniku wykonania decyzji. Podkreślić należy, iż podnoszone dopiero w zażaleniu okoliczności nie mogą zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności sąd kasacyjny sprawuje kontrolę rozstrzygnięć zapadłych przed Sądem I instancji. W rezultacie skoro skarżący na etapie postępowania przed WSA w Szczecinie nie przedstawili żadnych argumentów uzasadniających zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. to nie można uznać, że Sąd I instancji w tych okolicznościach, odmawiając wstrzymania wykonania decyzji naruszył wskazany przepis. Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż skarżący mogą złożyć ponowny wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, w którym przedstawią okoliczności, które ich zdaniem uzasadniają pozytywne rozpatrzenie takiego wniosku. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.