II OZ 139/14

Dnia 11 lutego 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2013 roku, sygn. akt II SA/Kr 746/13 odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2013 roku, nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty tytułem wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił T. M. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie jednorazowej opłaty tytułem wzrostu wartości nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że we wniosku o przywrócenie terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu i przedłożenie pełnomocnictwa, pełnomocnik skarżącego zaznaczył, iż wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odebrał w dniu 2 lipca 2013 r. Następnego dnia pełnomocnik drogą mailową przekazał pracownikom skarżącego informację o potrzebie uzupełnienia tych braków. Zgodnie z ustaleniami pracownica księgowości miała dokonać tych czynności. Niestety, z uwagi na zbieg okresu urlopowego oraz obowiązki służbowe, pracownica ta nie wykonała powyższych obowiązków. Błąd został wykryty dopiero po jej powrocie z urlopu, tj. 18 lipca 2013 r. Przy czym, jak zaznacza pełnomocnik, tak on jak i skarżący byli przekonani, że stosowne czynności zostały wykonane. W tej sytuacji uznać należy za niezawinione uchybienie terminu przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że powołane argumenty nie mogą być podstawą do uwzględnienia wniosku. W ocenie Sądu, zarówno skarżący, jak i jego pełnomocnik dopuścili się niedbalstwa, powinni byli bowiem tak ważnej czynności jaką jest uzupełnienie braków formalnych skargi dopilnować osobiście, nie pozostawiając jej w gestii pracowników skarżącego, zwłaszcza w sezonie urlopowym oraz przełomu miesiąca ("zamykanie księgowości"). W zażaleniu na powyższe postanowienie T. M., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o zmianę tego postanowienia i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wskazał, że brak jest po stronie skarżącego winy w uchybieniu terminu, ponieważ powierzył on prowadzenie swoich spraw zaufanym i doświadczonym pracownikom. Nie miał on żadnych podstaw, by podejrzewać, iż tym razem nie wykonają obowiązków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd postanowi przywrócenie terminu, jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że o braku winy można mówić wyłącznie wówczas, gdy przeszkody, będącej przyczyną uchybienia terminu, nie można było usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego wywodzi, że skarżący nie ponosi winy w niedochowaniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi i przedłożenia pełnomocnictwa, ponieważ wykonanie tego obowiązku zlecił zaufanemu pracownikowi, a ten będąc zajęty wykonywaniem innych pilnych obowiązków służbowych obowiązku tego nie wykonał. Z powyższym twierdzeniem pełnomocnika nie można się zgodzić. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestia zaistnienia winy w uchybieniu terminu jest oczywista i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie właściwie ocenił wniosek o przywrócenie terminu. Należy zauważyć, że skarżący posługując się innymi osobami przy wykonywaniu swoich obowiązków ponosi odpowiedzialność za działania i zaniedbania tych osób. Okoliczność niedokonania przelewu mogła być przez skarżącego wykryta i usunięta, tymczasem tak on jak i jego pełnomocnik nie sprawdzając, czy braki zostały uzupełnione, bez wątpienia nie wykazali należytej staranności. Powoływana przez pełnomocnika kwestia zaufania, jakim skarżący darzy swoich pracowników, nie ma zatem znaczenia i nie może tym samym przemawiać za uznaniem braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.