II SA/Kr 1494/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Iwona Niżnik-Dobosz Waldemar Michaldo / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 r. sprawy ze skargi J. D. i S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 września 2013 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Decyzją z dnia z dnia 26 12.06.2013 r., nr [...] Prezydent Miasta ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa wiaty magazynowej na części działki nr [...] obr. [...] przy ul. Z. w K.". W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji przypomniał historyczny przebieg dotychczasowego postępowania wskazując m.in., iż w dniu 15.01.2004r. do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta wpłynął wniosek W. S. o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "budowa wiaty magazynowej zagłębionej poniżej poziomu terenu z parkingiem dla samochodów osobowych na stropie wiaty, na działkach nr [...] i [...] obr. [...] jedn.ewid. [...], przy ul. Z. w K.". W dniu 26.07.2005r. wydana została decyzja Prezydenta Miasta Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, która następnie została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 30.12.2005r znak: [...]. Następnie organ I instancji przypomniał, iż inwestor w protokole z dnia 22.12.2008r. skorygował wniosek i ograniczył teren inwestycji o działkę nr [...] obr. [...] i w związku z tym postępowanie prowadzono pod nazwą: "budowa wiaty magazynowej, zagłębionej poniżej poziomu terenu z parkingiem dla samochodów osobowych na stropie wiaty, na części działki nr [...] obr. [...] przy ul. Z. w K.". W dniu 25.11.2009r. wydana została decyzja Prezydenta Miasta Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 26.02.2010r. znak: [...]. Następnie w dniu 05.04.2011r. wydana została decyzja Prezydenta Miasta Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, utrzymana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 19.07.2011r. znak: [...]. W wyniku wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 06.12.2011r. sygn. akt II SA/Kr 1552/11 uchylił zaskarżoną decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Organ I instancji wskazał, iż w swoim rozstrzygnięciu Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, na konieczność doprecyzowania zakresu inwestycji objętej niniejszym postępowaniem WZ w zakresie spójności załączników graficznych dołączonych do wniosku jak i w zakresie " kwalifikacji obiektu dla którego ustala się warunki zabudowy" (...) "Nie jest bowiem obojętne dla wyniku sprawy, czy inwestycja ma być wiatą magazynową ( budowlą naziemną częściowo zagłębioną poniżej terenu) czy budowlą podziemną w postaci obszernego magazynu budowlanego o konstrukcji w całości żelbetowej tj. ścian piwnicznych i stropu z przeznaczeniem na parking(...)."Ponadto Prezydent Miasta przypomniał, iż we skazanym wyroku WSA w Krakowie stwierdził, iż "(...) dowolnie ustalono, że teren inwestycji stanowi część obszaru zagospodarowania, na który składają się dwie działki nr [...] i [...], które przylegają do drogi publicznej tj. ul. Z.. Teren inwestycji ma w związku z tym pośredni dostęp do drogi publicznej ww ulicy. Takie ustalenie terenu zagospodarowania nie jest zgodne z wnioskiem, gdyż nie obejmuje on działki ozn. nr [...]. Działka ta nie stanowi własności inwestora, tylko skarżących, a ponadto wg ich twierdzeń wymieniona działka nie ma dostępu do drogi publicznej. Inwestor zaś wskazał wyraźnie, że dojazd do ul. Z. będzie się odbywał przez działkę nr [...] stanowiącą jego własność czego organ nie uwzględnił w warunkach zabudowy (...) " Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny wniósł zastrzeżenia do przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz do zapisów w warunkach zabudowy odnośnie wskaźnika powierzchni nowej zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej oraz określenia wymaganych miejsc parkingowych dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Równocześnie organ I instancji zaznaczył, iż wypełniając zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 21.05.2012r. nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia wniosku do spójności i wyjaśnienia przedmiotu inwestycji. Pełnomocnik inwestora pismem z dnia 20.06.2012r. określił kwalifikację obiektu oraz przedłożył kserokopie mapy ewidencyjnej i zasadniczej z zaznaczonym jednoznacznie obszarem objętym wnioskiem i koncepcję - przekrój przez teren inwestycji wyjaśniając, iż nazwa zamierzenia inwestycyjnego nie ulega zmianie. Ponadto pełnomocnik inwestora pismem z dnia 20.02.2013r. przedłożył szkic (przekrój przez teren inwestycji) wyjaśniający zakres wniosku wyjaśniając, iż zamierzenie inwestycyjne dotyczy "budowy wiaty magazynowej z parkingiem dla samochodów osobowych na stropie wiaty, na części działki nr [...] obr. [...] przy ul. Z. w K." Ostatecznie Pełnomocnik inwestora protokołem z dnia 19.04.2013r. skorygował szkic (przekrój przez teren inwestycji) wyjaśniający zakres wniosku wyjaśniając, iż zamierzenie inwestycyjne dotyczy "budowy wiaty magazynowej na części działki nr [...] obr. [...] przy ul. Z. w K.." Sporządzona została analiza urbanistyczno-architektoniczna a jej wyniki wraz z załącznikami stanowią integralną część niniejszej decyzji. Prezydent Miasta podniósł dalej, iż w toku postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) –dalej zwanej także w skrócie u.p.z.p.. W związku z powyższym stwierdzono, iż: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - zgodnie z załącznikiem Nr 1 do niniejszej decyzji; teren ma dostęp do drogi publicznej - zgodnie z załącznikiem Nr 1 do niniejszej decyzji; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego -zgodnie z załącznikiem Nr 1 do niniejszej decyzji; teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, co stwierdzono na podstawie wypisu z rejestru gruntów- teren działki nr [...] obr. [...] stanowi grunt wyłączony z klasyfikacji B-wył 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi - zgodnie z załącznikiem Nr 1 do niniejszej decyzji. Projekt decyzji został sporządzony przez mgr inż. arch. E. S. wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów nr MP-0974. Niezależnie od tego organ I instancji zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 63 u.p.z.p.: "Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich". Każdy może złożyć wniosek o ustalenie warunków zabudowy i organ administracyjny jest związany treścią podania (wniosku), na podstawie którego następuje wszczęcie postępowania administracyjnego. Warunkiem uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy nie jest zgoda zarówno właściciela terenu inwestycji jak i innych stron postępowania, w szczególności właścicieli nieruchomości sąsiednich, a zatem nie można uzależnić wydania decyzji o warunkach zabudowy od zgody stron biorących udział w postępowaniu, jak również od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami, o czym mowa w art. 52 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.. Ponadto organ I instancji wyjaśnił, iż kwestie zjazdu, miejsc parkingowych i zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na cele usługowe, nie są przedmiotem rozstrzygnięć niniejszą decyzją. W sprawie obsługi komunikacyjnej dla przedmiotowej inwestycji wypowiedział się zaś Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wydając opinie: znak: [...] z dnia 14.01.2009r. i znak: [...] z dnia 12.07.2012r. Odwołanie od wskazanej wyżej decyzji zostało złożone w terminie przez S. i J. D.. Autorzy odwołania kategorycznie sprzeciwiając się wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla w/w inwestycji podnieśli, iż będzie ona jedynie etapem do realizacji przez inwestora celu, jakim ma być budowa budynku wielokondygnacyjnego w miejscu projektowanej "wiaty". W ich ocenie projektowana wiata nie pełni funkcji usługowej tylko magazynową, a na funkcję usługową takiej "wiaty" nie wyrażają oni zgody. W dalszej części odwołania zwrócono uwagę, iż przedmiotowa wiata zgodnie z treścią decyzji stanowić będzie niezależną konstrukcję, bez ścian konstrukcyjnych. Równocześnie zakłada się obniżenie poziomu istniejącego parkingu w miejscu lokalizacji wiaty o ok.1m, w celu uzyskania wysokości umożliwiającej wykorzystanie wiaty do celów magazynowych. W ocenie odwołujących się nie można obniżyć terenu na głębokość jednego metra i nie zabezpieczyć takiego wykopu solidnymi betonowymi ścianami i to jeszcze bardzo dobrze izolowanymi przed wilgocią oraz zaizolowanym od podłoża przed napływem wód gruntowych. W przeciwnym razie napływ wód spowoduje powstanie stawu wypełnionego wodą, Odwołujący zwrócili także uwagę, iż w ich ocenie projektową wiatę należy traktować jako obiekt kubaturowy i dlatego konieczne jest wyznaczenie dla niej linii zabudowy, Podobnie z tej samej przyczyny konieczne jest także określenie wskaźnika zabudowy i ustalenie udziału powierzchni biologicznie czynnej na terenie objętym wnioskiem. W ocenie odwołujących kuriozalne jest stwierdzenie w tym punkcie, że nie występuje konieczność ustalenia udziału powierzchni biologicznie czynnej z tego powodu, że wiata powstanie w miejscu utwardzonym kostką betonową. Zdaniem S. i J. D. architekt powinien wiedzieć, że ułożona kostka jest przepuszczalna dla wody, a akurat w tym miejscu nie ma kostki brukowej- są natomiast betonowe płyty perforowane doskonale przepuszczalne dla wody. Autorzy odwołania podnieśli także, iż inwestor dla wprowadzenia w błąd Wydziału Architektury próbuje stworzyć wrażenie, iż ogranicza zakres inwestycji. Ograniczył teren inwestycji do części działki [...]. W ten sposób inwestor chciał uniemożliwić wyznaczenie parametrów zabudowy dla inwestycji i do chwili obecnej to mu się udaje, ponieważ w analizie urbanistycznej odstąpiono od wyznaczenia tych parametrów i ten sam błąd powielono w zaskarżonej decyzji, gdzie przyjmuje się, że teren inwestycji jest jedynie niewielką częścią większego obszaru zagospodarowania terenu, tj. działek [...] i [...]. Odwołujący wskazali także, iż wysokość od poziomu obecnego parkingu na działce [...] poniżej poziomu ul. Z. do poziomu ul. Z. wynosi 150cm. Taka wysokość nie pozwala na użytkowanie wiaty jako magazynu. Wynika z tego wniosek, że w zamierzeniu inwestora wiata nie będzie użytkowana jako magazyn, tylko stanowiła fundament pod dalszą rozbudowę, jak to miało miejsce na sąsiedniej działce [...]. Prawdopodobnie inwestor wybuduje wiatę na znacznie wyższej wysokości powyżej poziomu ul. Z., co zostało usankcjonowane wydaną decyzją, w której nie określono szerokości i wysokości elewacji frontowej, opierając się na opinii urbanistycznej, która jednocześnie dopuszcza obecność wystawania wiaty powyżej poziomu ul. Z., nawiązując do podobnych w obszarze. W ocenie autorów odwołania jeżeli decyzja w obecnym kształcie zostanie utrzymana, to w praktyce wiata zostanie wybudowana na wysokości ok. 80-100cm powyżej poziomu ul. Z., jak to ma miejsce na dz. [...]. W następnym etapie dojdzie do dalszej rozbudowy wzwyż i stworzy się bariera uniemożliwiająca ruch powietrza i zwiększenie hałasu w ich otoczeniu. Dla odwołujących się zupełnie niezrozumiały jest tok rozumowania zaprezentowany w analizie urbanistycznej. Na prawie dwóch stronach analizowano wskaźniki zabudowy dla tego obszaru przytaczając liczne przykłady, by w końcu dojść do konkluzji, że dla tej inwestycji określenie powierzchni zabudowy i wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej nie jest konieczne. W analizie tej podano wprawdzie, że obecnie wskaźnik zabudowy dla działki [...] wynosi obecnie 38%, ale nie podano jak się zmieni w momencie wybudowania wiaty. Skoro został on wyliczony dla budynku o powierzchni 222m2 na poziomie 38%, to po wybudowaniu wiaty o pow.95m2 wyniesie on ok.55-60%, a to znacznie przekracza maksymalny wskaźnik zabudowy w tym obszarze (47%), który został podany w p.3c na stronie 5 analizy urbanistycznej. Dlatego ich zdaniem tak usilnie inwestor i Wydział Architektury starają się udowodnić, że wiata nie jest budynkiem. S. i J. D. zarzucili nadto, iż w analizie urbanistycznej wyszczególniono jedynie działki o charakterze usługowym i pominięto budownictwo jednorodzinne. Końcowo odwołujący się podnieśli następujące zastrzeżenia i uwagi: 1. Inwestor do chwili obecnej nie dopełnił obowiązku zmiany przeznaczenia nieruchomości [...] na działce [...] (pomimo nałożenia na niego takiego obowiązku), a teraz w świetle prawa chce jeszcze rozszerzać swoja nielegalną działalność kosztem ich zdrowia. 2. Nastąpi wzrost skażenia środowiska i natężenia hałasu w związku ze zwiększeniem ruchu samochodów dostawczych i osobowych w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej. Cały transport odbywać się będzie przed ich oknami, gdyż planowany parking znajdować się będzie na wysokości okien ich budynku. Usytuowanie budynku inwestora stwarza im już w tej chwili uciążliwości ze względu na bardzo małą odległość między budynkami (ściana budynku inwestora w granicy), a przyziemia budynku wykorzystywane są na działalność firmy handlowo-usługowej. 3. Cały ruch kołowy odbywać się będzie wzdłuż granicy z ich działką bez zachowania należytej odległości ochronnej, jak również utrudniony będzie dostęp do wspólnego wjazdu do obu posesji, gdyż działka inwestora obciążona jest służebnością drogi na rzecz każdoczesnych właścicieli ich działki (księga wieczysta nr [...]). 4. Realizacja inwestycji uniemożliwi im normalne funkcjonowanie i użytkowanie ich posesji. 5. Wzmożony ruch samochodów wjeżdżających i wyjeżdżających przy wspólnym wjeździe na teren obu działek z ulicy Z. spowoduje dodatkowe utrudnienia. Inwestor zablokował wspólny wjazd, uniemożliwiając im dowóz opału, wywóz szamba. Przy wyjeździe z obu posesji są ustawione światła sygnalizacyjne ruchu drogowego, co jest dodatkowym utrudnieniem. 6. Budynek mieszkalny inwestora nie posiada własnego przyłącza elektrycznego, dotychczas korzysta z przyłącza ich budynku. (Niezgodność z punktem 4.a. załącznika nr 1 do decyzji [...]). 7. Ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego jest w istocie próbą zmiany przeznaczenia z budownictwa jednorodzinnego na usługi, a na taką zmianę odwołujący nie wyrażają zgody. Rozpoznając przedmiotowe odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 05 września 2013 r. znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu omawianej decyzji organ odwoławczy podkreślił m.in. iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) –dalej zwanej także w skrócie u.p.z.p. z zastrzeżeniem wyłączeń w tym zakresie, o których mowa w art. 61 ust. 2, 3 i 4 u.p.z.p. Kolegium zauważyło, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie, w tym w szczególności analiza urbanistyczna, która stanowiła podstawę ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa wiaty magazynowej na części działki nr [...] obr. [...] przy ul. Z. w K." odpowiada przepisom prawa. Jednocześnie Kolegium stwierdziło, iż w załącznikach (nr 1 do 4) stanowiących integralną część przedmiotowej decyzji zawarto uzasadnienie rozstrzygnięcia zawartego w przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta. Zdaniem organu II instancji planowana inwestycja, którą ma stanowić wiata magazynowa wpisuje się w funkcję obszaru analizowanego, który jest terenem zabudowanym. W ocenie Kolegium wiata nie jest obiektem budowlanym o charakterze kubaturowym, a w związku z powyższym nie wymaga określenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, o których mowa w cyt. rozporządzeniu. Załączniki do decyzji zawierają jednak takie ustalenia jak: warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (zał nr 1.); część graficzną warunków zabudowy, sporządzoną na mapie z ewidencji gruntów w skali 1 : 1000 w oparciu o oryginalną kopię mapy z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (zał. nr 2.); część tekstową wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej (zał. nr 3.); część graficzną wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej, sporządzonej na mapie ewidencji gruntów w skali 1:1000 w oparciu o oryginalne kopie map z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego( zał nr 4.). Ponadto szczegółowe warunki zawarte w załącznikach do decyzji określają: gabaryty i formę obiektu, warunki w zakresie ochrony zieleni, wód i geologii oraz obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Organ odwoławczy zauważył także, iż poinformowano również inwestora, że inwestycja nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności oraz dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Ponadto należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowania, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Kolegium zaznaczył także, iż nie dostrzegło uchybień proceduralnych w toku postępowania zakończonego opisaną powyżej decyzją Prezydenta Miasta o ustaleniu warunków zabudowy. Zdaniem organu odwoławczego biorąc pod uwagę historię postępowania w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że organ I instancji wypełnił zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i nałożył na Inwestora obowiązek doprowadzenia wniosku do spójności i wyjaśnienia przedmiotu inwestycji. Inwestor spełnił te zalecenia i protokołem z dnia 19.04.2013 r. skorygował szkic wyjaśniający zakres wniosku, podając, że zamierzenie inwestycyjne dotyczy "budowy wiaty magazynowej na części działki nr [...]". Odnosząc się do szczegółowych zarzutów zawartych w odwołaniu, Kolegium wskazało, iż nie są one uzasadnione. Słusznie bowiem organ I instancji wskazał, że - zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Nadto organ odwoławczy podniósł, iż warunkiem uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy nie jest zgoda stron postępowania, w szczególności właścicieli nieruchomości sąsiednich, a zatem nie można uzależniać wydania decyzji o warunkach zabudowy od zgody stron biorących udział w postępowaniu, jak również od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami, o czym mowa w art. 52 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.. Ponadto Kolegium wskazało, iż podnoszone przez odwołujących się insynuacje, że właściwym celem Inwestora jest budowa budynku wielokondygnacyjnego nie może być podstawą krytycznej analizy wniosku przez organ II instancji. Podobnie pozostałe szczegółowe zarzuty odnoszą się do hipotetycznej budowli, a nie do zamierzenia inwestycyjnego określonego we wniosku a dotyczącego wiaty magazynowej. Wykonana w trakcie postępowania analiza urbanistyczno - architektoniczna obszaru wyznaczonego wokół terenu objętego wnioskiem wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie zarówno pod względem funkcji w obszarze analizowanym, jak i formy spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2012, poz. 647) . Organ odwoławczy zaznaczył także, iż nie zakłada, tak jak to sugeruje autorzy odwołania, że inwestor nie spełni nałożonych na niego obowiązków i podejmie działalność inwestycyjną niezgodną z treścią analizowanej decyzji. Kolegium zwróciło uwagę na fakt, że drugim etapem postępowania inwestycyjnego, będzie uzyskanie przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, a przedłożony przez inwestora projekt budowlany winien zapewnić ochronę interesów osób trzecich. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli J. oraz S. D.. W wywiedzionej skardze skarżący ponownie przypomnieli, iż kategorycznie sprzeciwiają się decyzji ustalającej warunki zabudowy dla ww. inwestycji, gdyż istniejące (projektowane ) uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, w szczególności to, że istniejący układ drogowy w rejonie terenu planowanej inwestycji (tj. ul. Z. - ulica zbiorcza klasy Z oraz skrzyżowanie z ulicą J.), nie pozwala na zapewnienie jej prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej. Tym samym więc ich zdaniem skoro nie spełniony jest jeden z warunków art.61 ust.1 pkt.3 u.p.z.p., to należało odmówić wydania warunków zabudowy dla tej inwestycji. Skarżący podnieśli , iż mają zastrzeżenia do wydanej opinii ZIKiT w zakresie obsługi komunikacyjnej z dnia 14.01.2009 r, a podtrzymanej decyzją z dn. 12.07.2012 r. poprzez istniejący zjazd przez działkę [...] z ulicy Z. na teren inwestycji. Opinia z 14.01.2009r. została wydana przed przebudową ul. Z., która obecnie na tym odcinku należy do klasy zbiorczej Z. Natomiast później wydana negatywna opinia ZIKiT dotycząca planowanej inwestycji usługowej z dnia 10.10.2011r. zawiera następujące uzasadnienie: "na drogach należących do klasy Z należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Ze względu na pogarszanie bezpieczeństwa ruchu, zjazd w odniesieniu do nowego sposobu zagospodarowania działek nr [...] i [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna [...] nie spełnia wymogów nakładanych przez Rozporządzenie". Istniejący układ drogowy w rejonie planowanej inwestycji (ul. Z. - ulica zbiorcza klasy Z oraz skrzyżowanie z ul. J.) nie pozwala na zapewnienie jej prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej. Skarżący wskazali, iż realizacja inwestycji doprowadzi do zwiększenia ruchu samochodowego w bezpośredniej bliskości ich budynku z uwagi na charakter prowadzonej działalności inwestora. Autorzy skargi zarzucili, iż inwestor dla wprowadzenia w błąd Wydziału Architektury Miasta i stworzenia wrażenia, iż ogranicza zakres inwestycji, próbuje wykorzystać manipulacje numerami działek. Ponadto skarżący zarzucili, iż planowana inwestycja: zmieni ich warunki bytowe i zdrowotne, ograniczy wspólny dojazd do drogi publicznej, tj. ul. Z., spowoduje wzrost skażenia środowiska i natężenia hałasu w związku ze zwiększeniem ruchu samochodów dostawczych i osobowych w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej. Cały ruch samochodowy odbywa się przy granicy z ich działką [...] i [...], co naraża ich na hałas i dodatkowe utrudnienia. Inwestor do chwili obecnej nie posiada zgody z Wydziału Nadzoru Budowlanego na tego typu działalność handlowo-usługową. Ma on jedynie pozwolenie na użytkowanie jednego pomieszczenia w swoim budynku mieszkalnym. J. i S. D. zauważyli, iż istniejący wspólny zjazd na działce [...] jest usytuowany w bliskiej odległości od linii zatrzymania przed sygnalizacją świetlną oraz skrzyżowania z ulicą J. i wpływa niekorzystnie na bezpieczeństwo samochodów poruszających się na tym odcinku ulicy Z.. Ponadto na całej długości odcinka ulicy założone są betonowe bariery odgraniczające przeciwległe pasy ruchu, co uniemożliwia jakąkolwiek manewrowość pojazdów dostawczych. Niezależnie od tego skarżący podnieśli, iż : - planowana wiata jest inwestycją o charakterze usługowym, a nie magazynowym jak podano w nazwie zamierzenia inwestycyjnego - konstrukcja wiaty ma być znacznie mocniejsza niż wymaga proponowane zadaszenie, mające wytrzymać jedynie obciążenie opadów- stąd wniosek, że stanowić ma fundament dla większej inwestycji - w promieniu 65 m od planowanej inwestycji W. S. są uwzględnione działki usługowe, natomiast działki z zabudową mieszkalną zostały zmarginalizowane - m.in. nasza działka [...] i [...], która bezpośrednio przylega do inwestycji i od kilkudziesięciu lat pełni funkcję mieszkalną. - obszar planowanej inwestycji zakreślony jest w dowolny sposób, bez względu na charakter nieruchomości sąsiednich, a powinny być dla niego określone wszelkie możliwe parametry. - nie wskazano: wskaźnika zabudowy, linii zabudowy (dowolność zakreślania obszaru analizy), wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, rodzaju zabudowy planowanej inwestycji (wiata czy podziemny magazyn) - poziom obecnego parkingu na działce [...] znajduje się poniżej poziomu ulicy Z.. Różnica poziomów wynosi 150 cm - nie pozwala to na użytkowanie wiaty jako magazynu. Planowana wiata ma być wyższa o 80 cm ponad poziom ul. Z., jak to ma miejsce na działce [...], która przylega do inwestycji. - stosowanie wiaty dla celów magazynowych w obecnej przestrzeni jest niemożliwe, gdyż uniemożliwia to brak placu manewrowego dla samochodów (zarówno dostawczych jak i osobowych), co również wskazuje na inne plany inwestora, niż budowa wiaty Skarżący zaznaczyli, iż równocześnie toczą się dwa postępowania dotyczące działki [...] i [...], dotyczące zamierzeń inwestycyjnych: "wiaty magazynowej o charakterze usługowym" oraz "budynku handlowo usługowego". Inwestor dokonał tylko zmiany nazwy zamierzenia inwestycyjnego, zamieniając "budynek" na "wiatę". Pozostałe elementy planowanego zamierzenia inwestycyjnego pozostały niezmienione. Wiata ma stanowić fundament budynku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a.- tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga jest częściowo zasadna i jako taka zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 05 września 2013 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia z dnia 26 12.06.2013 r., nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa wiaty magazynowej na części działki nr [...] obr. [...] przy ul. Z. w K."; Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.z.p.", wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego lub też zagwarantowanie w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem wykonanie uzbrojenia terenu; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Na podstawie art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. zostało wydane w dniu 26 sierpnia 2003 r. rozporządzenie przez Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem". Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. § 3 ust. 2 rozporządzenia wyraźnie zaś określa, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej - przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000. Obszar ten nie może być mniejszy niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, ale nie mniej niż 50 metrów. Analiza (zwana również jako analiza urbanistyczno-architektoniczna) musi być sporządzona na podstawie oceny istniejącego zagospodarowania danego terenu. Taka analiza została sporządzona i na jej podstawie organ I. instancji, a w ślad za nim także organ II. instancji ustalił parametry zamierzenia inwestycyjnego. W ocenie Sądu sporządzana jednak w niniejszej sprawie analiza jest wadliwa. Po pierwsze należy przypomnieć, iż w obszarze analizowanym, którego sposób i cechy zabudowy oraz zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania (§ 2 pkt 4 rozporządzenia) ustala się linię nowej zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej elewacji jej gzymsu lub attyki, a także geometrię dachu i kierunek głównej kalenicy dachu. Zdaniem autora analizy, a w ślad za jego stanowiskiem także w ocenie orzekających organów administracyjnych obu instancji w realiach niniejszej sprawy nie występuje konieczność ustalenia dla projektowanej inwestycji linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, udziału powierzchni biologicznie czynnej, szerokości elewacji frontowej. W ocenie jednak Sądu stanowisko to jest wadliwe. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z kolei § 4 ust. 2 rozporządzenia wskazuje, iż w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. Natomiast zgodnie z § 4 ust.3 rozporządzenia jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. § 4 ust.4 rozporządzenia dopuszcza inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W świetle przytoczonej jednoznacznej pełnej treści § 4 rozporządzenia nie można zgodzić się z przedstawioną w analizie oraz decyzji organu I instancji argumentacją, zgodnie z którą w związku z usytuowaniem projektowanej wiaty poniżej poziomu terenu ulicy Z. z górną krawędzią dachu wiaty na poziomie ulicy nie występuje konieczność ustalenia linii zabudowy na terenie objętym wnioskiem. Nie ma bowiem żadnego znaczenia w zakresie obowiązku wyznaczenia linii zabudowy okoliczność, iż usytuowanie projektowanej wiaty planowane jest poniżej poziomu terenu ulicy Z. z górną krawędzią dachu wiaty na jej poziomie. W świetle treści przytoczonego przepisu okoliczność ta nie może bowiem zwalniać organu z obowiązku ustalenia linii zabudowy także dla inwestycji jaką jest projektowana wiata . Nie ma żadnych przeszkód natury prawnej, aby linia zabudowy została ustalona dla obiektu zlokalizowanego poniżej poziomu ulicy. Podobnie Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie nie podziela, stanowiska organu I instancji, a zaakceptowanego przez organ odwoławczy zgodnie z którym z uwagi na fakt , iż wiata nie jest budynkiem w rozumieniu art.3 pkt.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane –zwanej dale w skrócie p.b.- nie zachodzi potrzeba wyznaczenia dla projektowanej inwestycji wskaźnika powierzchni zabudowy. Zgodnie z § 5 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Wskazany przepis w swojej treści nie zawiera ograniczenia jego zastosowania do budynku w rozumieniu art..3 pkt. 2 p.b., z uwagi na powyższe przedmiotowy parametr projektowanej inwestycji winien być ustalany dla każdego obiektu budowlanego w rozumieniu art.3 pkt 1 p.b. Polska Norma PN-ISO 9836:1997, na którą powołuje się analizator, została przywołana w rozporządzeniu. Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z dnia 27 kwietnia 2012 r.), które zostało wydane na podstawie delegacji art. 34 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.2). Zgodnie z treścią ustawowej delegacji Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowy zakres i formę projektu budowlanego, uwzględniając zawartość projektu budowlanego w celu zapewnienia czytelności danych. Mając na uwadze powyższe oraz treść powyższej normy należy zauważyć po pierwsze, iż znajduje ona zastosowanie w trakcie drugiego etapu przygotowania inwestycji jakim jest postępowanie w sprawie z wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę, a po drugie, iż reguluje ona metody obliczeń i wykaz wskaźników dotyczących przestrzennego kształtowania budynku, nie zaś pozostałych obiektów budowlanych. Stąd też brak podstaw do stosowania definicji powierzchni zabudowy zawartej w przedmiotowej normie na etapie ustalania warunków zabudowy, a także jego odnoszenia do inwestycji, która nie jest budynkiem . Niezależnie od tego nie można uznać za prawidłowe stanowisko organu administracyjnego, zgodnie z którym z uwagi na fakt, iż przedmiotowa wiata projektowana jest na terenie utwardzonym kostką betonową nie występuje konieczność ustalania udziału powierzchni biologicznie czynnej. Po pierwsze ustalenie powyższe jest nieścisłe gdyż na miejscu planowanej inwestycji znajdują się perforowane płyty betonowe, zapewniające penetrację wody do gruntu, a po drugie przedmiotowe płyty w związku koniecznością obniżenia terenu pod wiatą( o czym mowa decyzji organu I instancji) muszą zostać częściowo rozebrane. Z uwagi na powyższe niezasadnie odstąpiono w toku postępowania od ustalenia także i tego parametru. Niezależnie od tego organy administracyjne w niniejszej sprawie odstąpiły od ustalenia szerokości elewacji frontowej projektowanej inwestycji uzasadniając to m.in. faktem lokalizacji planowej wiaty poniżej. poziomu ul. Z., z górną krawędzią dachu w poziomie terenu ulicy i przyległego chodnika, co sprawia, iż projektowany obiekt nie posiada elewacji frontowej. W tym zakresie należy przypomnieć, iż front działki, o którym mowa w § 2 pkt 5 rozporządzenia ustala się w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przez określenie, z której drogi odbywać się ma główny wjazd lub wejście na działkę. Natomiast szerokość elewacji frontowej, o której mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia określa linia prosta łącząca dwa najdalej oddalone od siebie punkty w widoku obiektu budowlanego od strony frontu działki. Przedmiotowy wskaźnik winien więc zostać jednoznacznie ustalony w oparciu o § 6 ust.1 rozporządzenia lub też w przypadku stosownego uzasadnienia zawartego w treści analizy w oparciu o § 6 ust.2 rozporządzenia. Ponadto zakwestionować należy także sposób w jaki organy ustaliły wysokość projektowanej wiaty ustalając maksymalny poziom górnej krawędzi dachu na poziomie tj.243,06 m n.p.m. . Tym samym więc posłużono się pojęciem wysokości bezwzględnej, co de facto nie pozwala na ustalenia realnej ( względnej) wysokości projektowanej wiaty, zwłaszcza jeśli zważyć, i przewiduje się przy jej realizacji obniżenie znajdującego się pod nią terenu. Brak wskazania tak istotnych parametrów planowanej inwestycji jak linia zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy ( w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej), szerokość elewacji frontowej wypacza istotę charakteru decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Takie określenie warunków zabudowy nie może być uznane za prawidłowe, gdyż w istocie czyni niemożliwym ustalenie, na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.). Decyzja administracyjna ze swej istoty powinna być tak sformułowana, by nie pozostawiała wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia a także praw lub obowiązków z niej wynikających. Niezależnie od tego zakwestionować należy sposób w jaki organ I instancji zakreślił w graficznym załączniku do decyzji tren inwestycji, gdzie pominięto działkę nr [...], przez którą projektowana inwestycja ma być skomunikowana z drogą publiczną tj. ul. Z.. Na końcu należy jednak podkreślić, iż nie mają racji skarżący zarzucając, iż istniejący układ drogowy w rejonie terenu planowanej inwestycji, nie pozwala na zapewnienie jej prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej. W sprawie obsługi komunikacyjnej dla przedmiotowej inwestycji wypowiedział się Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wydając opinie: znak: [...] z dnia 14.01.2009r. i znak: [...] z dnia 12.07.2012r. W piśmie z dnia 12.07.2012r. zarządca drogi podtrzymał swoją opinię z dnia 14.01.2009r. w której stwierdził m.in., iż teren ma pośredni dostęp do drogi publicznej jaką jest ul. Z. poprzez drogę dojazdową na działce nr [...] obr. [...] (zgodnie z art.61 ust.1 pkt.2 u.p.z.p.), istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego pn. jw. (zgodnie z art.61 ust.1 pkt 3 u.p.z.p.). Ponadto należy zaznaczyć, iż projektowana inwestycja nie jest związana z budową dodatkowego zjazdu do ul. Z. lecz będzie wykorzystywała istniejący już zjazd, który jest wykorzystywany zarówno przez skarżących jak i inwestora. Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 152 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji zobowiązane będą uwzględnić przedstawione powyżej uwagi. Obowiązkiem organu przed wydaniem rozstrzygnięcia będzie zebranie kompletnego materiału dowodowego (w tym nowej analizy urbanistyczno – architektonicznej) oraz jego rozpatrzenie w całokształcie istotnych dla sprawy okoliczności.