II SA/Po 1240/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 r. sprawy ze skargi G.B. na postanowienie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 11 marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby; oddala skargę Postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r., [...] Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu (dalej zwany "Komendantem Wojewódzkim") utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w Poznaniu (zwanego dalej: "Komendantem Miejskim") z dnia 23 stycznia 2013 r., [...] o odmowie wznowienia - na wniosek G.B. - postępowania zakończonego rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego z dnia 10 grudnia 2007 r., [...]. Powyższe postanowienia wydano w następującym stanie faktycznym. Rozkazem personalnym z dnia 10 grudnia 2007 r., [...] Komendant Miejski, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm. - zwanej dalej "u.P."; obecnie tekst jedn. ustawy opubl. w Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687) zwolnił G.B. ze służby z dniem 31 grudnia 2007 r. Organ wyjaśnił, że w dniu 24 marca 2006 r. w Prokuraturze Rejonowej Poznań-Grunwald w ramach śledztwa [...] - st. post. G.B. przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 271 §1 Kodeksu karnego oraz zastosowano wobec niego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji i dozoru Policji. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 9 u.P., policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych. Komendant Miejski dodał, że przepis ten został wprowadzony nowelizacją ustawy o Policji z dnia 21 lipca 2006 r. (Dz. U. Nr 158. poz. 1122), która obowiązuje od dnia 20 września 2006 r. Na dzień wydania rozkazu o zwolnieniu policjant pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych. Pismem z dnia 27 grudnia 2012 r. G.B. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym z dnia 10 grudnia 2007 r., [...]. Powołując się na art. 148 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. wskazał, że ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia jego w czynnościach służbowych – nastąpiło bowiem zatarcie skazania z mocy prawa. Skarżący wyjaśnił, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2009 r., [...] został uznany winnym popełnienia przestępstw z art. 271 § 1 i art. 18 § 3 w zw. z art. 286 § 1 i art. 11 § 2 K.k. i wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata próby, karę grzywny 10 stawek dziennych po 20 złotych oraz zakaz wykonywania zawodu policjanta (funkcjonariusza publicznego) na okres 4 lat. Do okresu zakazu wykonywania zawodu policjanta zaliczono mu okres zawieszenia w czynnościach służbowych. Z dniem 26 grudnia 2012 r. upłynął okres próby 3 lat i 6 miesięcy oraz upłynął również 4 letni okres zakazu wykonywania zawodu policjanta (funkcjonariusza publicznego), a na mocy art. 76 § 1 K.k. skazanie uległo zatarciu z mocy prawa. Zdaniem skarżącego zatarcie skazania oznacza uznanie skazania konkretnej osoby za niebyłe. Należy więc przyjąć z prawnego punktu widzenia, że fakt skazania nie miał miejsca (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2010 r., IV KK 396/09 OSNWSK 2010/1/540). Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2013 r., [...] Komendant Miejski, powołując się na art. 149 § 3 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej "K.p.a."; obecnie ustawa opubl. w Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - uw. WSA) odmówił G.B. wznowienia postępowania zakończonego rozkazem personalnym nr [...]. Komendant Miejski przytoczył przesłanki wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 K.p.a. Wyjaśnił następnie, że zgodnie z powołanym przez skarżącego art. 145 § 1 pkt. 8 K.p.a. ustawodawca wyraźnie ogranicza podstawę prawną wznowienia postępowania do uchylenia bądź zmiany decyzji lub orzeczenia sądu. Podkreślił, że każda decyzja ostateczna, zgodnie z zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 K.p.a.) podlega szczególnej ochronie w celu zapewnienia stabilności stosunków prawnych. Z tego względu wzruszenie decyzji ostatecznej może mieć miejsce jedynie w przypadkach ściśle określonych w przepisach prawa - bez możliwości korzystania z wykładni rozszerzającej przy interpretacji tych przepisów. Podważenie decyzji może więc nastąpić tylko w sposób prawem przewidziany. Zdaniem Komendanta Miejskiego w sprawie koniecznym było ustalenie, czy po pierwsze - decyzja, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania jest ostateczna, po wtóre - wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony, po trzecie - podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów, określonych w art. 148 § 1 i 2 K.p.a., po czwarte - żądanie wznowienia postępowania oparte jest na powołaniu wyliczonych w art. 145 § 1 K.p.a. przyczyn wznowienia. Następnie organ – odnosząc się do powołanego w treści wniosku art. 76 § 1 K.k. – zaznaczył, że zatarcie skazania wprowadza fikcję prawną, polegającą na tym, że skazanie uważa się za niebyłe. Osoba, wobec której nastąpiło zatarcie skazania, może w każdej sytuacji twierdzić, że jest osobą niekaraną, natomiast sądy nie mogą powoływać się na poprzednią karalność sprawcy, skoro uległa ona zatarciu z mocy samego prawa. Zdaniem Komendanta Miejskiego zatarcie skazania ma bezsprzecznie wpływ na przyszłość osoby, której dotyczy, lecz nie może działać wstecz. Organ zauważył też, że zatarcie skazania z mocy prawa, nie zostało uwzględnione przez ustawodawcę w art. 145 § 1 K.p.a., jako jedna z przesłanek stanowiących podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją administracyjną. Ponadto wyrok Sądu Rejonowego Poznań Grunwald i Jeżyce w Poznaniu Wydział III Karny sygn. akt [...] z dnia 19 czerwca 2009 r. dotyczący wnioskodawcy, nie został ani uchylony ani też zmieniony. W konkluzji Komendant Miejski uznał, że nie stwierdził wystąpienia w niniejszej sprawie żadnej z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 K.p.a. Na postanowienie z dnia 4 lutego 2013 r. G.B. złożył zażalenie. Zarzucił w nim naruszenie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 9 u.P. zwracając uwagę, że decyzję administracyjną o zwolnieniu go z Policji wydano w oparciu o rozstrzygnięcie ("inną decyzję") w postaci postanowienia Prokuratora [...] z dnia 24 marca 2006 r. o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Dalej skarżący wyjaśnił, że pod pojęciem "inna decyzja" (zawartym w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. - uw. WSA) należy rozumieć rozstrzygnięcie innego organu wchodzące w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej. Wobec skarżącego na zasadzie art. 276 K.p.k. zastosowano środek przymusu w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, który następnie z mocy prawa został uchylony z chwilą zakończenia postępowania karnego, a na mocy art. 63 § 2 K.k. okres jego stosowania zaliczono na poczet środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu policjanta. Zdaniem G.B. to, że zawieszenie trwa do czasu zakończenia postępowania karnego potwierdza art. 39 ust. 3 u.P. Przepisy K.k. i K.p.k. nie nakładają obowiązku uchylenia (z chwilą zakończenia postępowania karnego) środka przymusu i nie można żądać jego uchylenia aktem prawnym, co oznacza, że środek przymusu samoistnie jest uchylany i przekształca się w środek karny lub nie, i obecnie prawnie nie istnieje. Zatarcie zakazania na zasadzie art. 76 § 1 K.k. oznacza zatem ustanie przyczyn będących podstawą zawieszenia. Wskazując na powyższe G.B. nie zgodził się ze stanowiskiem Komendanta Miejskiego, że zatarcie nie działa wstecz, gdyż przesłanka zawarta w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. jest przesłanką, która powstaje po wydaniu decyzji i działa wstecz. Niezależnie, skarżący zarzucił też naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 16 § 1 i art. 107 § 3 w z art. 126 i art. 144 K.p.a. Wskazał, że jego sprawy nie rozpatrzono wszechstronnie przy uwzględnieniu jego słusznego interesu; kierowano się tylko interesem społecznym (interesem Policji), co doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia i bezpodstawnego uznania, że nie zachodzą przesłanki do wznowienia na zasadzie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 K.p.a. Komendant Wojewódzki przypomniał, że decyzja o zwolnieniu G.B. ze służby była następstwem wydanego przez Prokuraturę Rejonową Poznań - Grunwald w ramach śledztwa [...] postanowienia z dnia 24 marca 2006 r. o przedstawieniu policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 271 § 1 K.k. oraz postanowienia o zastosowaniu wobec niego środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych i oddaniu pod dozór Policji, który to środek zapobiegawczy do dnia zwolnienia za służby nie został uchylony. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2009 r., [...] Sąd Rejonowy Poznań Grunwald i Jeżyce w Poznaniu uznał G.B. za winnego przestępstw z art. 271 § 1 i art. 18 § 3 w zw. z art. 286 § 1 i art. 11 § 2 K.k. Następnie w dniu 14 grudnia 2012 r. Sąd Rejonowy Poznań - Grunwald i Jeżyce w Poznaniu wydał postanowienie na mocy którego postanowił zaliczyć skazanemu G.B. na poczet orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań - Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2009 r. na okres 4 lat środka karnego w postaci zakazu pełnienia funkcji funkcjonariusza publicznego orzeczonego okres stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia G.B. w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji od dnia 24 marca 2006 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. Powołując się na powyższe Komendant Wojewódzki uznał, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wznowienia postępowania określona w przytaczanym art. 145 § 1 K.p.a. - w tym również wymieniona w pkt 8 tego przepisu, na którą powołuje się skarżący. Zdaniem organu zatarcie skazania określone w art. 76 § 1 K.k. nie jest przesłanką do wznowienia postępowania. Komendant Wojewódzki dodał, że w świetle art. 42 ust. 1 u.P. podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne stanowi jedynie uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby z powodu jej wadliwości. Dalej natomiast wskazuje, że zgodnie z art. 42 ust. 7 u.P., przywrócenie do służby policjanta może nastąpić w przypadku, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. W sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca, gdyż G.B. prawomocnym wyrokiem Sadu Rejonowego został skazany za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego i wyrok ten nie został uchylony, a jedynie nastąpiło zatarcie skazania z mocy prawa. W skardze na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego G.B. zarzucił naruszenie: – art. 145 § 1 pkt 2 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 9 u.P. w związku z art. 231 § 1 K.k. poprzez pominięcie, że decyzja, której dotyczy wznowienie, została wydana w wyniku przestępstwa przekroczenia uprawnień i działania na szkodę interesu publicznego; – art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt. 9 u.P. i art. 76 § 1 K.k. poprzez nieuwzględnienie, że postanowienie prokuratora [...] z dnia 24 marca 2006 r. o zastosowaniu wobec skarżącego środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych - z mocy prawa zostało uchylone z chwilą zakończenia postępowania karnego i ustały przyczyny zawieszenia na skutek zatarcia skazania z mocy prawa (art. 76 § 1 K.k.); – art. 42 ust. 1 i art. 42 ust. 7 u.P. poprzez błędną wykładnię i stwierdzenie, że przywrócenie do służby może nastąpić w przypadku, jeżeli postępowanie karne zakończyło się wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego; – art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nie rozpatrzenie sprawy w sposób wszechstronny, przy uwzględnieniu słusznego interesu skarżącego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowień obu instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Uzasadniając przedstawione zarzuty G.B. w pierwszej kolejności wskazał, że przepisy proceduralne nie ograniczają możliwości wskazania dodatkowych przesłanek wznowienia postępowania. Dlatego skarżący zdecydował się podnieść jeszcze jedną przesłankę wznowienia, która jego zdaniem wystąpiła, a której nie badał organ: w jego ocenie w sprawie wystąpiła podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. G.B. dostrzegł, że decyzja o zwolnieniu go ze służby została wydana w wyniku przestępstwa określonego w art. 231 § 1 K.k., gdyż do zwolnienia doszło z naruszeniem art. 41 ust. 2 pkt. 9 u.P. Zdaniem skarżącego przemawia za tym fakt, że zawieszenie w czynnościach służbowych, o którym mowa w tym przepisie, powinno być rozumiane tylko jako tzw. zawieszenie administracyjne, o którym mowa w art. 39 u.P., a nie jako środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych z art. 276 K.p.k. Kolejny zarzut skargi (dotyczący art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt. 9 u.P. i art. 76 § 1 K.k.) G.B. uzasadnił tym, że decyzję o zwolnieniu go z Policji wydano w oparciu o rozstrzygnięcie w postaci postanowienia prokuratora z dnia 24 marca 2006 r., [...] o zastosowaniu środka zapobiegawczego zawieszenia w czynnościach służbowych. Tymczasem ten środek zapobiegawczy został uchylony z mocy prawa. Zgodnie z przepisami K.p.k. środek zapobiegawczy podlega uchyleniu lub zmianie, gdy ustaną przyczyny jego stosowania (art. 253 § 1 K.p.k.), a ostatecznie jest uchylany z chwilą zakończenia postępowania karnego. G.B. dodał, że K.p.k. nie przewiduje uchylenia środka zapobiegawczego, gdy nastąpi zakończenie sprawy karnej, co oznacza że środek ten uchyla się samoistnie z mocy prawa i obecnie prawnie nie istnieje. Skarżący zaznaczył też, że jego skazanie uległo zatarciu z mocy prawa na zasadzie art. 76 § 1 K.k., co oznacza nie tylko ustanie skutków postanowienia prokuratora o zawieszeniu w czynnościach służbowych, ale także przyczyn będących podstawą samego zawieszenia. Wyjaśniając zarzut naruszenia art. 42 ust. 1 i art. 42 ust. 7 u.P. G.B. wskazał, że błędne jest stanowisko, iż przywrócenie do służby policjanta (zwolnionego z powodu popełnienia przestępstwa) następuje tylko w razie uniewinnienia go lub umorzenia postępowania karnego. Zdaniem skarżącego przepisy o tym wyraźnie nie stanowią. Katalog sytuacji, kiedy uchyla się ostateczną decyzję o zwolnieniu jest szerszy i precyzyjnie określają go przepisy K.p.a. Nie można twierdzić, że tylko przyczyny z art. 42 ust. 7 u.P. mogą skutkować przywróceniem do służby. Zarzuty dotyczące przepisów postępowania administracyjnego G.B. uzasadnił faktem, że w zaskarżonym postanowieniu w ogóle nie odniesiono się do naruszenia przepisów K.p.a. zawartych w zażaleniu na pierwsze postanowienie. Rozpatrzono sprawę bardzo ogólnikowo, nie wyjaśniając dogłębnie przyczyn odmowy wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów ujętych w skardze ponownie stwierdził, że nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w przytoczonym przez skarżącego art. 145 § 1 K.p.a. pozwalająca na wznowienie postępowania. Zdaniem organu twierdzenie G.B., że zawieszenie go w czynnościach służbowych wydano w wyniku przestępstwa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. jest mylne. Przepis ten dotyczy wszelkich przestępstw, za pomocą których może być uzyskana decyzja. Chodzi zatem o sytuację, kiedy na przykład decyzja administracyjna zostałaby wydana na podstawie sfałszowanych dowodów. W ocenie organu mylny jest również pogląd skarżącego wyrażany w kontekście art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., dotyczący wydania decyzji o jego zwolnieniu ze służby w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona. G.B. został bowiem zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 u.P. w związku z upływem 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych. Policjant w czynnościach służbowych został zawieszony postanowieniem prokuratora z dnia 24 marca 2006 r., [...]. W momencie, gdy Komendant Miejski wydał decyzje o zwolnieniu ze służby, wymienione postanowienie obowiązywało i nie zostało uchylone. Komendant Wojewódzki zgodził się, że po wydaniu w sprawie karnej wyroku, postanowienie prokuratora o zawieszeniu w czynnościach służbowych policjanta przestało obowiązywać. Dodał jednak, że w przypadku art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. chodzi o sytuację, gdy decyzja została oparta na kompetentnym rozstrzygnięciu sądu lub innego organu, które wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej. Wówczas uchylenie lub zmiana tej podstawy musi oczywiście wywrzeć odpowiedni wpływ na moc obowiązującej decyzji i doprowadzić do rozpatrzenia sprawy w nowych warunkach prawnych. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca. Odnosząc się do poruszonej w skardze kwestii przywrócenia policjanta do służby Komendant Wojewódzki stwierdził, że zagadnienie to reguluje art. 42 ust. 1 u.P. Zgodnie z jego treścią "uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne". Natomiast zgodnie z art. 42 ust. 7 u.P. przywrócenie do służby policjanta może nastąpić w przypadku, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. Tak więc - zdaniem Komendanta Wojewódzkiego - w sprawie nie ma podstaw do przywrócenia G.B. do służby. Wreszcie organ nie zgodzi się ze skarżącym, że "w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji chodzi tylko i wyłącznie o zawieszenie administracyjne w trybie art. 39 ustawy o Policji". W ocenie Komendanta Wojewódzkiego w przepisie tym ustawodawca nie rozróżnia zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 u.P. od zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na podstawie K.p.k. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do przedstawienia motywów wyroku w pierwszej kolejności należy wyjaśnić rozbieżność co do dat złożenia skargi, która ujawniła się w początkowej fazie postępowania sądowoadministracyjnego. Postanowieniem z dnia 5 lipca 2013 r., II SA/Po 575/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę G.B. uznając, że została ona wniesiona po terminie. Na skardze przystawiono bowiem pieczęć z datą jej wniesienia - 22 kwietnia 2013 r. Postanowienie to zostało jednak uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny dnia 24 października 2013 r. (I OSK 2492/13) w związku z rozbieżnościami w zakresie dat utrwalonych na pieczęciach o złożeniu różnych egzemplarzy skargi, tj. egzemplarza przedstawionego przez skarżącego i egzemplarza znajdującego się w aktach sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny wystąpił do organu o wyjaśnienie tej kwestii. W piśmie z dnia 27 grudnia 2013 r. ([...]) Komendant Wojewódzki wyjaśnił, że pieczęć z datą 22 kwietnia 2013 r. znajdująca się na egzemplarzu skargi w aktach administracyjnych została przystawiona błędnie. Skarga została bowiem wniesiona w dniu 19 kwietnia 2013 r. Powyższe oznacza, że skarga została wniesiona w terminie. Przechodząc natomiast do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd podziela stanowisko organu, że w niniejszej sprawie przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. nie zaistniała. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli "decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione". Mając na względzie powyższe, o ustawowej podstawie wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. można mówić, gdy występują są trzy przesłanki: 1. decyzja, której dotyczy postępowanie wznowieniowe, oparta została na uprzednim rozstrzygnięciu (innej decyzji lub orzeczeniu); 2. nastąpiło uchylenie lub zmiana rozstrzygnięcia uprzedniego po wydaniu decyzji następczej, 3. uchylenie rozstrzygnięcia uprzedniego ma wpływ na treść decyzji, której dotyczy postępowanie wznowieniowe (tj. decyzji następczej) (zob. G. Krawiec, Wznowienie ogólnego postępowania administracyjnego, Sosnowiec 2007, s. 123). W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym rozkazem personalnym o zwolnieniu go ze służby z powodu przesłanki określonej w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem "Policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach (...) upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia". Nie ulega wątpliwości, że skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych postanowieniem prokuratora z dnia 24 marca 2006 r. wydanym na podstawie art. 276 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ze zm.). Ze złożonego przez skarżącego wniosku ani też z materiału dowodowego nie wynika jednak, aby postanowienie to zostało "następnie uchylone lub zmienione". Wręcz przeciwnie, zawieszenie w czynnościach służbowych z całą pewnością obowiązywało przez okres 12 miesięcy, co uzasadniało zwolnienie skarżącego ze służby. Co więcej, w dacie, w której zwalniano skarżącego ze służby było ono w pełni aktualne. Okres stosowania środka zapobiegawczego jednoznacznie potwierdza znajdujące się w aktach sprawy postanowienie Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce z dnia 14 grudnia 2012 r., [...]. W postanowieniu tym na okres orzeczonego 4 letniego środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza publicznego zaliczono G.B. właśnie okres rzeczywistego stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych Policji przypadający od 24 czerwca 2006 r. do 31 grudnia 2007 r. (skarżącego zwolniono ze służby 10 grudnia 2007 r.). Postanowienie prokuratora o zawieszeniu G.B. w czynnościach nie zostało też uchylone. Co prawda, po części rację ma skarżący, że środek zapobiegawczy przestał być stosowany zgodnie z przepisami K.p.k., niemniej zdecydowanie zbyt daleko idące jest stwierdzenie, że nastąpiło "uchylenie zawieszenia w czynnościach służbowych z mocy prawa". Zgodnie z art. 249 § 4 K.p.k."Środki zapobiegawcze mogą być stosowane aż do chwili rozpoczęcia wykonania kary (...)". Z przepisu tego wynika, że chwili rozpoczęcia wykonywania kary środek nie mógł być już stosowany, natomiast nie oznacza to, że można mówić o jego "uchyleniu" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Dodać trzeba, że z akt sprawy nie wynika natomiast, aby zastosowany wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych został uchylony na podstawie art. 253 K.p.k., np. z powodu odpadnięcia przyczyny jest ustanowienia. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie okoliczność powołana przez skarżącego polegająca w istocie na zdezaktualizowaniu się (zgodnie z przepisami K.p.k.) skutków orzeczonego wobec niego środka zapobiegawczego z całą pewnością nie kwalifikuje się jako podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Trzeba bowiem wyraźnie odróżnić "uchylenie lub zmianę" decyzji lub orzeczenia sądu, o których mowa w analizowanej podstawie wznowienia, od zdarzeń, które – najogólniej rzecz ujmując – powodują ustanie ich skutków prawnych z mocą na przyszłość. W przypadku art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. ustawodawca pod pojęciem "uchylenia lub zmiany" rozumie takie akty, które podważają decyzje lub orzeczenia będące podstawą ostatecznych decyzji administracyjnych. Występuje wówczas potrzeba wznowienia postępowania, gdyż w ten sposób podważone zostaje niejako ogniwo sekwencji zależnych od siebie rozstrzygnięć i zachodzi konieczność rozpoznania sprawy późniejszej w nowych warunkach prawnych. Kodeks postępowania administracyjnego nie wiąże natomiast przesłanki wznowieniowej z innymi okolicznościami, które powodują wygaśnięcie skutków decyzji lub orzeczeń ze skutkiem na przyszłość. Nie można bowiem wówczas mówić o podważeniu danego rozstrzygnięcia, które uzasadniałoby potrzebę ponownej oceny zasadności wydanej na jego podstawie decyzji ostateczniej. G.B. nietrafnie wywodzi zatem, że zakończenie sprawy karnej "uchyla z mocy prawa" postanowienie prokuratora z dnia 24 marca 2006 r. o zawieszeniu go w czynnościach. Ustanie skutków orzeczonych w trakcie postępowania karnego środków zapobiegawczych – wbrew argumentacji skarżącego – ma bowiem skutek na przyszłość. Nie można twierdzić, że postępowanie karne i orzeczenia wydane w jego trakcie nie wywierały właściwych dla nich skutków prawnych w przewidzianym prawem okresie czasu. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że również fakt zatarcia skazania G.B. - z którego wyprowadza on wniosek o odpadnięciu ze skutkiem wstecznym materialnoprawnej podstawy zawieszenia go w czynnościach służbowych przez prokuratora - nie uzasadnia twierdzenia, że postanowienie prokuratora o zawieszeniu w czynnościach służbowych "zostało następnie uchylone lub zmienione" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Podkreślić trzeba, że rozkaz personalny o zwolnieniu G.B. nastąpił z powodu upływu 12 miesięcy zawieszenia w go czynnościach, a więc obiektywnej okoliczności aktualnej na datę wydania tego rozkazu. Fakt, iż po wielu latach skazanie G.B. uległo zatarciu w żadnym razie nie podważa zatem rozkazu o zwolnieniu. Podsumowując, skarżący nie powołał się na żaden akt, który podważałby wydane przez prokuratora postanowienie o zwieszeniu go w czynnościach służbowych. Natomiast "naturalne" ustanie skuteczności środka zapobiegawczego zgodnie z art. 249 § 4 K.p.k., a także zatarcie skazania nie mogą być utożsamiane ze "zmianą lub uchyleniem", o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Organy zatem trafnie odmówiły wznowienia postępowania, bowiem wskazywane przez skarżącego przyczyny wznowienia: ustanie skutków środka tymczasowego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych oraz zatarcie skazania w sposób oczywisty nie mieszczą się w katalogu przesłanek wznowieniowych. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia Sąd doszedł do przekonania, że organy nie naruszyły art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 9 u.P. Pozostałe zarzuty skargi są w ocenie Sądu nietrafne. Jeśli chodzi o zarzut, że w sprawie zwolnienia G.B. z Policji zaistniała przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a., to wskazać należy, iż postępowanie administracyjne toczyło się z inicjatywy skarżącego, a przesłanki tej skarżący nie powołał we wniosku o wznowienie; zwrócił na nią uwagę dopiero w skardze. Nie była ona zatem przedmiotem postępowania administracyjnego kontrolowanego w niniejszej sprawie przez Sąd. W ocenie Sądu nie naruszono też art. 42 ust. 1 i ust. 7 u.P. Na wstępie podkreślenia wymaga, że przepisów tych w sprawie nie stosowano. Powołane zostały one tylko na poparcie tezy, że zatarcie skazania nie otwiera drogi do przywrócenia do służby. Jeśli natomiast chodzi o trafność powołania się tych przepisów w kontekście sprawy, to w pełni zgodzić się należy z wnioskowaniem Komendanta Wojewódzkiego, że skoro w myśl art. 42 ust. 1 i 7 u.P. tylko zakończenie postępowania karnego prawomocnym wyrokiem uniewinniającym (albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego) uzasadnia przywrócenie do służby policjanta zwolnionego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 u.P., to w konsekwencji wbrew intencji ustawodawcy byłaby taka interpretacja przepisów K.p.a., która de facto skutkowałaby przywróceniem do służby policjanta prawomocnie skazanego po zatarciu skazania. Sąd w tym miejscu dodaje, że policjant, który został skazany za przestępstwo, a skazanie uległo zatarciu, może się ubiegać o przyjęcie do służby na normalnych zasadach. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego Sąd uznał za nietrafne. Skarżący łączy – jego zdaniem nieprawidłowe – stanowisko organu z naruszeniem przepisów K.p.a. Według G.B. wydane rozstrzygnięcie jest wynikiem ogólnikowego rozpatrzenia okoliczności sprawy i ich dowolnej oceny. Sąd takiej oceny sprawy nie podziela. Oba organy, Komendant Miejski jak i Wojewódzki, rozpatrzyły sprawę wnikliwie wyjaśniając skarżącemu - wyczerpująco i z powołaniem na przepisy prawa - dlaczego zatarcie skazania nie może być uznane za zdarzenia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – postanowił oddalić skargę.