I OSK 1082/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1301/14 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Stowarzyszenia [...]na rzecz Ministra Rozwoju i Finansów kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 17 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1301/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia 13 marca 2014 r. [...] złożyła do Ministra Finansów wniosek o udzielenie informacji publicznej dotyczących wynagrodzeń zasadniczych wypłaconych w grudniu 2013 r.: 1. wynagrodzeń zasadniczych brutto radców generalnych, 2. wynagrodzeń zasadniczych brutto radców ministra. Decyzją z dnia 24 kwietnia 2014 r. Minister Finansów, na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) oraz art. 107 K.p.a., odmówił udostępnienia żądanej przez wnioskodawcę informacji publicznej określonej w pkt 2 wniosku. Uznał, że żądana informacja jest informacją przetworzoną. Dla jej udzielenia konieczne jest bowiem wykonanie pracy o znacznym nakładzie, polegającej na wyselekcjonowaniu grupy 121 pracowników zatrudnionych na stanowisku radców ministra, dokonaniu analizy wypłaconego im w grudniu 2013 r. wynagrodzenia. Organ stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał, aby żądana przez niego informacja była szczególnie istotna dla interesu publicznego. Minister z urzędu rozważył to zagadnienie i ocenił, że w sprawie brak jest szczególnie istotnego interesu publicznego dla udostępnienia wnioskodawcy żądanej informacji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawca zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 61 ust. 1, 2, art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP; - art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d), art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, - art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. - art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o finansach publicznych. Decyzją z 29 maja 2014 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Minister Finansów utrzymał w mocy własną decyzję z 24 kwietnia 2014 r. Organ podzielił wnioski zawarte we wcześniejszej decyzji, iż żądana informacja jest informacją przetworzoną. Dla jej udzielenia konieczne jest bowiem wykonanie pracy o znacznym nakładzie, polegającej na wyselekcjonowaniu grupy pracowników zatrudnionych na stanowisku radców ministra, dokonaniu analizy wypłaconego im w grudniu 2013 r. wynagrodzenia, sprawdzeniu m.in. materii ich absencji chorobowej, jako elementu rzutującego na wynagrodzenie brutto, analizy listy płac w podziale na Departamenty, a nie według stanowiska pracy. Podkreślił nadto, że o pracochłonności działań świadczy też fakt, że w organie zatrudnionych jest 121 pracowników na przedmiotowym stanowisku. Organ podkreślił również, że sporne dane nie wynikają wprost ze sprawozdań dotyczących wykonania wydatków, gdyż podaje się tam jedynie zbiorcze informacje na temat wynagrodzeń. Żądanych informacji nie sposób też wprost uzyskać z użytkowanego w Ministerstwie systemu informatycznego kadrowo-płacowego, gdyż nie ma on wbudowanego raportu, który pokazałby kwoty wynagrodzeń zasadniczych radców ministra. Wobec powyższego, w sytuacji gdy wnioskodawca nie wykazał, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, należało, w ocenie ministra, odmówić udzielenia spornej informacji. W skardze na powyższą decyzję wnioskodawca wniósł o jej uchylenie i zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 8 ust. 2, art. 61 ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP; - art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, - art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o finansach publicznych, - art. 6, art. 7, art. 15 w zw. z art.127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną. Sąd stwierdził, że generalną zasadą wyrażoną w ustawie o dostępie do informacji publicznej jest nieograniczony dostęp do informacji publicznej (art. 2 omawianej ustawy). Osoba żądająca dostępu do informacji publicznej nie musi zaś wykazywać istnienia po jej stronie interesu prawnego lub faktycznego w uzyskaniu tej informacji. Pewne odstępstwo od powyższej reguły wprowadził art. 3 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej ustawy stanowiąc, że informacja publiczna nosząca znamiona informacji przetworzonej, może być udostępniona w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W sytuacji zatem gdy przedmiotem wniosku składanego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest informacja przetworzona, na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dalej Sąd odnotował, że wnioskodawca, składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie musi wiedzieć tego, czy dla jej udostępnienia organ będzie musiał wykonać jakąś pracę dodatkową w postaci np. zestawień, czy porównań. Stąd też jako nieracjonalne jawią się poglądy, że już na etapie składania wniosku, strona wnioskująca musiałaby wykazywać istnienie po jej stronie interesu publicznego. Byłoby to także sprzeczne z regulacją art. 2 omawianej ustawy. Ocena żądanej informacji publicznej pod kątem tego, czy posiada ona cechy informacji przetworzonej, czy jest informacją prostą, należy więc do organu, do którego trafia wniosek. Tak więc to dopiero adresat żądania dokonuje kwalifikacji tej żądanej informacji jako prostej lub przetworzonej. W sytuacji zaś gdy dojdzie do przekonania, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, musi poinformować o tym wnioskodawcę, wzywając jednocześnie do wykazania, że udzielenie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Sąd powołał orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące pojęcia informacji przetworzonej. Wskazał, że jak wynika z oświadczenia organu, nie posiada on wytworzonej informacji będącej odpowiedzią na wniosek strony. Informacja ta nie jest bowiem dostępna wprost z systemu informatycznego w jakim prowadzona jest księgowość. Nie jest ona także uwidoczniona w sprawozdaniach z wykonania wydatków, w których podaje się jedynie zbiorcze informacje na temat wynagrodzeń bez konieczności wyodrębniania poszczególnych składników wynagrodzeń. Powyższe świadczy więc już o tym, że nie posiadając informacji będącej przedmiotem wniosku, organ byłby zobligowany do jej wytworzenia. Byłaby to więc informacja jakościowo nowa, a więc nosząca już znamiona informacji przetworzonej. Sąd zwrócił uwagę, że wytworzenie przedmiotowej informacji wiązałoby się z pracochłonnymi działaniami organu. Sąd podzielił stanowisko organu, że zakres przedmiotowy wniosku, jako dotyczący 121 pracowników jest zakresem szerokim. Dodatkowo jeśli uwzględni się tłumaczenia organu, iż dla uzyskania kwoty wynagrodzenia brutto wypłaconego w jednym miesiącu radcom ministra, koniecznym jest przeprowadzenie analizy płac z podziałem na Departamenty, a nadto odniesienie się do materii absencji chorobowych, jako elementu rzutującego na wysokość wypłacanego wynagrodzenia brutto, to organ prawidłowo zakwalifikował sporną informację jako informację publiczną przetworzoną. Wniosek taki usprawiedliwia bowiem zarówno zakres nakładu pracy koniecznej do wykonania przez organ, jak też fakt, że efektem tych prac będzie informacja nowa jakościowo i nieistniejąca w chwili składania wniosku. Zdaniem Sądu, w sytuacji gdy strona zobowiązana do udzielenia informacji zakwalifikowała żądaną informację jako należącą do kategorii informacji przetworzonej, jako zasadne jawi się działanie organu polegające na wezwaniu wnioskodawcy do wykazania, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W sytuacji zaś, gdy wnioskodawca zignorował powyższe wezwanie, organowi nie pozostawała inna możliwość jak tylko wydanie decyzji odmawiającej udzielenia spornej informacji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło [...]. Wyrok zaskarżyło w całości i zarzuciło: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 106 § 3 i 4, art. 113 § 1 i 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia całości okoliczności faktycznych sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o stan faktyczny nie znajdujący odzwierciedlenia w aktach sprawy oraz innych okolicznościach sprawy, polegający w szczególności na rozstrzygnięciu, że żądane informacje stanowią informację publiczną. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez uznanie, że żądane informacje stanowią informację przetworzoną o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782) zwaną dalej udip w sytuacji, w której informacją powszechnie znaną (pojawiającą się w bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych), iż nie ma żadnych przeszkód technologicznych, aby system kadrowo-płacowy wykorzystywany przez Ministra Finansów wygenerował automatycznie wnioskowane informacje publiczne. - art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji w zw. z art. 2 ust. 2 udip poprzez rozstrzygnięcie sprawy w ten sposób, że wyszukanie wnioskowanych informacji może stanowić przetworzenie informacji publicznej, co narusza wprost art. 2 ust. 2 udip. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., nie zachodzą. W pierwszej kolejności rozważenia wymaga zarzut procesowy. Zarzut ten, z powołaniem się na przepisy art. 106 § 3 i 4, art. 113 § 1 i art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a., został sformułowany jako brak wyjaśnienia okoliczności faktycznych, który doprowadził do rozstrzygnięcia, sprzecznego z aktami i okolicznościami sprawy, według którego to rozstrzygnięcia żądane informacje stanowią informację publiczną. Przed dalszymi uwagami konieczne jest spostrzeżenie, że w sprawach ze skarg na bezczynność stan faktyczny podlega ustaleniu nie tylko na podstawie akt sprawy, jak stanowi art. 133 § 1 P.p.s.a., ale także na podstawie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez sąd. W sprawach ze skarg na bezczynność możliwe jest zatem zgłoszenie w podstawie kasacji zarzutu odnoszącego się do ustaleń faktycznych z powołaniem się na przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. Nadto, ocena czy określona informacja stanowi informację publiczną jest zagadnieniem kwalifikacji materialnoprawnej określonych okoliczności faktycznych, a więc jest zagadnieniem z dziedziny stosowania prawa materialnego. Wreszcie niezrozumiałe jest kwestionowanie dokonanej przez organ kwalifikacji żądanej informacji jako informacji publicznej. Nie było w tym zakresie sporu w trakcie postępowania o udostępnienie informacji, a kwalifikacja ta jest zgodna z twierdzeniem wnioskodawcy. Skonstatować można, że jeśli nawet tak skonstruowany opis naruszenia jest rezultatem błędnego wyartykułowania intencji wnoszącego kasację, to taki błąd nie jest możliwy do poprawienia przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną. Po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie jest także możliwe uzupełnianie podstaw kasacji o nowe zarzuty. Odnotować zaś warto, że opis naruszenia omawianej podstawy kasacji został powtórzony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Niezależnie od tego, nawiązując do powyższych uwag oraz argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, dodać można, że zagadnienie kwalifikacji żądanej informacji jako informacji przetworzonej zostanie omówione w związku z materialną podstawą kasacji. Od razu stwierdzić należy, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 1764) poprzez uznanie, że żądane informacje stanowią informację przetworzoną. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ocena, czy informacja publiczna ma postać przetworzoną, musi być dokonana w sposób zindywidualizowany, w tym sensie, iż powinna uwzględniać uwarunkowania konkretnej sprawy zainicjowanej wnioskiem o udzielenie tej informacji (patrz: wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 19/15). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, zanonimizowania, sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy chodzi o informację wytworzoną specjalnie dla wnioskodawcy, według kryteriów przez niego wskazanych (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1015/12; wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13). Nadto, zgodzić się należy z poglądem, według którego, przetworzenie informacji nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem informacji rodzajowo nowej, gdyż może ono polegać w szczególności na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów, które nie zawsze są prowadzone w sposób umożliwiający proste udostępnienie zgromadzonych w nich danych, i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy, choćby poprzez opracowanie prostego zestawienia (patrz: wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 865/14; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14). W niniejszych rozważaniach nie można pominąć trafnego poglądu, według którego, mimo że anonimizacja dokumentów stanowi jedynie przekształcenie informacji, to prowadzi do uzyskania informacji przetworzonej, jeżeli polega na utworzeniu całego zbioru tak opracowanych dokumentów, wcześniej wybranych z wszystkich posiadanych materiałów, i przez to wymaga nakładu środków i zaangażowania pracowników z uszczerbkiem dla prawidłowego toku funkcjonowania organu (patrz: Małgorzata Jaśkowska, "Pojęcie informacji publicznej i jej rodzaje", Kwartalnik Prawa Publicznego 2012/3/s. 72; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 19/15). Informacja, której domagała się skarżąca, w opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, odpowiada temu pojęciu informacji przetworzonej. W chwili złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie istniał zbiór zawierający dane w zakresie "wynagrodzeń zasadniczych wypłaconych w grudniu 2013 r. – wynagrodzeń zasadniczych brutto radców ministra". Sąd pierwszej instancji i organ trafnie oceniły, że wytworzenie żądanej informacji wiązałoby się z pracochłonnymi działaniami organu. Słusznie zakwalifikowały zakres przedmiotowy wniosku, dotyczący 121 pracowników zatrudnionych w różnych komórkach organizacyjnych Ministrostwa Finansów, jako szeroki. Następnie należy odnieść się do opisu naruszenia, który w niniejszej sprawie został ograniczony do wskazania, że nie ma żadnych przeszkód technologicznych, aby system kadrowo-płacowy wykorzystywany przez Ministra Finansów wygenerował automatycznie wnioskowane informacje publiczne. Trzeba zauważyć, że wnoszący kasację nie podważył ustalenia faktycznego w tym zakresie. Zarzut przywołanej treści został postawiony już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, że system KOMA eHR nie ma wbudowanego raportu, który pokazałby kwoty wynagrodzeń zasadniczych radców ministra wypłaconych w grudniu 2013 r. Dodał, że w tej sytuacji nie jest możliwe w "prosty sposób" wybranie danych z systemu w żądanym przez wnioskodawcę układzie. Nadto, organ argumentował, że znajomość systemu KOMA eHR tylko z dokumentacji nie jest wystarczająca do poznania faktycznych możliwości systemu i określania złożoności pozyskanych danych w żądanym układzie. Ponadto, możliwości omawianego systemu informatycznego Ministerstwa Finansów były przedmiotem oceny w szeregu wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego i z żadnego wyroku nie wynika ocena, według której, system ten umożliwia uzyskanie w sposób prosty wszelkich informacji dotyczących spraw kadrowych i płacowych odnoszących się do grup pracowników zatrudnionych, nawet na takich samych stanowiskach, ale w różnych komórkach organizacyjnych Ministerstwa Finansów (patrz m.in. wyrok NSA z dnia wyroki NSA z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3182/14; sygn. akt I OSK 213/15; sygn. akt I OSK 33/15). Skonstatować jeszcze można, że podobnie ocenić należy, kwalifikując żądane informacje jako przetworzone lub proste, zaangażowanie pracowników w uzyskanie informacji zarówno wtedy gdy ich wytworzenie lub uzyskanie odbywa się w drodze pracy z materiałami w formie papierowej, jak i w drodze uzyskania ich z ze zbiorów elektronicznych. Sam fakt umieszczenia danych w zbiorach elektronicznych nie oznacza, że ich uzyskanie następuje w sposób prosty. Na zakończenie rozważań dotyczących pierwszego zarzutu naruszenia prawa materialnego skonstatować można, że podstawami kasacji nie została objęta w żadnym aspekcie związana z udostępnianiem informacji przetworzonej kwestia szczególnej istotności udostępnienia żądanej informacji dla interesu publicznego. Bezpodstawny jest drugi zarzut o charakterze materialnoprawnym. Opis naruszenia polegającego na rozstrzygnięciu sprawy w ten sposób, że wyszukanie wnioskowanych informacji może stanowić przetworzenie informacji publicznej, co w konsekwencji narusza art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w rzeczywistości nie ma związku z art. 2 ust. 2, ale jest kontynuacją zarzutu związanego z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Pomijając tę wadliwość trzeba przypomnieć, że zagadnienie czynności potrzebnych do uzyskania żądanych w niniejszej sprawie informacji zostało wyżej przedstawione i zakres tych czynności spowodował zakwalifikowanie tych informacji jako informacji przetworzonej. Powtórzyć zatem można, że wbrew zarzutowi, przetworzenie informacji publicznej może polegać także na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów informacji, które nie zawsze są prowadzone w sposób umożliwiający proste udostępnienie zgromadzonych w nich danych, i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy, np. poprzez opracowanie prostego zestawienia. Nawiązując zaś do próby przedstawienia informacji przetworzonej na tle art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazać należy, że interes publiczny, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, nie może być utożsamiany z interesem prawnym lub faktycznym, którego wykazania nie wolno żądać, w myśl art. 2 ust. 2. W związku z zarzutem naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i stwierdzeniem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że informacja publiczna przetworzona stanowi ograniczenie prawa do informacji publicznej, skonstatować wypada, że zgodność przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z normami konstytucyjnymi, w tym z art. 61 ust. 1 i 2, nie została dotychczas zakwestionowana. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z art. 204 pkt 1 P.p.s.a.