III SA/Kr 852/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 27 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania skargę oddala Prezydent Miasta decyzją z dnia 16 maja 2013 r. nr [...] działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. Nr 139 z 2006 r., poz. 993) oraz art. 104 K.p.a. orzekł o wymeldowaniu S. P. z pobytu stałego z lokalu przy Osiedlu B w K. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 9 kwietnia 2013 r. na wniosek J. P. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania wyżej wskazanej. Zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych wymeldowanie bez oświadczenia woli (zgłoszenia) może nastąpić tylko w sytuacji określonej ustawą, tj. wtedy, gdy osoba opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się. W myśl art. 15 ust. 1 osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwające ponad 3 miesiące, jest zobowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. W dniu 10 maja 2013 r. w Urzędzie Miasta Referacie Postępowań Meldunkowych przeprowadzono rozprawę administracyjną, w toku, której S. P. oświadczyła, że w przedmiotowym lokalu nie mieszka od września 2012 r. Wówczas doszło do awantury z mężem i pobicia na klatce schodowej. W dniu 14 grudnia 2012 r. zgłosiła doniesienie na policję przeciwko mężowi z art. 157 § 1 kodeksu karnego, jednak postanowieniem z dnia 4 stycznia 2013 r. odmówiono wszczęcia dochodzenia w sprawie. Zainteresowana oświadczyła, że opuściła lokal w obawie o swoje bezpieczeństwo. Podała, że do miejsca zameldowania przychodzi średnio raz w tygodniu. J. P. w trakcie rozprawy administracyjnej potwierdził, że żona opuściła miejsce stałego zameldowania we wrześniu 2012 r. Świadkowie zeznali, że obecnie nie widują S. P. na terenie omawianego budynku lub spotykają ją sporadycznie. Stwierdzili również, że w rodzinie dochodziło do nieporozumień, ale nigdy nie interweniowała policja. Organ stwierdził, że z całokształtu zebranego materiału dowodowego wynika, że S. P. nie zamieszkuje w chwili obecnej w lokalu przy os. B w K z zamiarem stałego pobytu. Skoro zainteresowana posiadając swobodny dostęp do lokalu nie korzysta z możliwości zamieszkiwania w miejscu stałego zameldowania i obecnie nie widzi realnej możliwości powrotu pod ten adres to uznać należy, że wymieniona pogodziła się z faktami dokonanymi, a zatem opuszczenie przez nią lokalu stało się w efekcie dobrowolne. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Bezspornym w sprawie jest, że S. P. posiada nadal w przedmiotowym lokalu część swoich rzeczy, dysponuje kluczami do mieszkania jednak fakt, że przychodzi do mieszkania nie stanowi postawy do uznania, że jej pobyt nosi znamiona pobytu stałego. Dla oceny charakteru opuszczenia lokalu, mniejsze znaczenie mają twierdzenia zainteresowanej i deklarowana przez nią chęć ponownego zamieszkania, istotniejsze są zaś dające się obiektywnie stwierdzić okoliczności. Poza tym należy przyjąć, że długotrwały, utrzymujący się przez kilka miesięcy stan faktyczny, w którym osoba zameldowana na pobyt stały w danym lokalu rzeczywiście w nim nie mieszka, przebywając w tym czasie w innym lokalu, nie wykazuje zamiaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy, a zatem opuszczenie dotychczasowego lokalu nosi znamiona trwałości i powinno skutkować wydaniem decyzji o wymeldowaniu. Od tej decyzji odwołanie wniosła S. P. podnosząc, że jest ona bardzo krzywdząca, a cała sytuacja została oceniona niewłaściwie. Wielokrotnie bowiem podkreślała, że nie wyprowadziła się dobrowolnie. Wojewoda decyzją z dnia 27 czerwca 2013 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta i orzekł o odmowie wymeldowania S. P. z miejsca pobytu stałego z lokalu przy Osiedlu B w K. W uzasadnieniu organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający aby uznać, że w tym przypadku nie doszło do opuszczenia miejsca stałego zameldowania w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Podstawą prawną pozwalającą na wydanie decyzji o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego jest przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zgodnie, z którym organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Mając na uwadze powołany przepis prawa należy zaznaczyć, iż wymeldować można osobę, gdy całkowicie, dobrowolnie i trwale opuści lokal. Niebagatelnego znaczenia nabierają złożone w trakcie rozprawy administracyjnej zeznania powołanego świadka z najbliższego sąsiedztwa pani M. M., która zeznała, że ,,posiada wiedzę, że państwo P. są w trakcie postępowania rozwodowego. Natomiast we wrześniu 2012 r. na pewno doszło do jakichś nieporozumień, bo dzieci tych państwa płakały, pan P. był bardzo zdenerwowany". Zatem doszło wówczas do jakiegoś incydentu pomiędzy małżonkami, co niewątpliwie spowodowało opuszczenie przez S. P. lokalu przy Osiedlu B w K. Postępowanie wykazało ponadto, że istotnie S. P. zameldowana jest na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące (od dnia 18 lutego 2013 r. do dnia 18 lutego 2014 r.) w lokalu przy Osiedlu Z w K. Zatem nieobecność pani S. P. w lokalu przy Osiedlu B w K jest usprawiedliwiona. Odwołująca się uregulowała swoją sytuację w tym zakresie i skorzystała z możliwości zameldowania się na okres czasowy. Uznać zatem należy, że w przedmiotowej sprawie występuje zgodność między zameldowaniem i zamieszkaniem. Zameldowanie czasowe stanowi dla strony potwierdzenie, że dopełniła ona nałożone przepisami ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązki i dopóki to zameldowanie nie zostanie uznane za niezgodne z ustawą, tak długo nie można kwestionować zameldowania na pobyt stały, z którego nastąpiło czasowe wymeldowanie do innego lokalu. Bezspornym w sprawie jest fakt, iż S. P. w lokalu przy Osiedlu B obecnie nie przebywa jednakże okoliczność ta spowodowana została jej świadomym działaniem w obawie o swoje zdrowie i życie. W oparciu o przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz zebrany materiał dowodowy nie można uznać, że wymieniona opuściła przedmiotowy lokal w rozumieniu przepisów art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Tym bardziej, iż S. P. po rozpatrzeniu sprawy przez sąd o rozwód i rozstrzygnięciu kwestii dotyczącej użytkowania przedmiotowego lokalu ma zamiar do tego lokalu powrócić i w nim mieszkać. Należy tu podkreślić, że instytucja wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego w żadnym wypadku nie może być wykorzystywana do wyprowadzenia tej osoby z lokalu. Wymeldowanie nie może być tożsame z eksmisją i nie może zmuszać osoby do opuszczenia dotychczas zajmowanego lokalu. Wymeldować można osobę wówczas, gdy całkowicie, a zwłaszcza dobrowolnie opuści lokal i z lokalu tego nie korzysta. W niniejszej sprawie takie przesłanki nie wystąpiły. W rzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się też pogląd, iż wymeldowanie nie będzie uzasadnione, jeżeli zostanie stwierdzone, że co prawda dana osoba opuściła lokal, lecz jedynie czasowo z zamiarem powrotu i stałego nim zamieszkiwania. Należy przy tym uwzględnić wszystkie okoliczności towarzyszące i związane z tym opuszczeniem miejsca pobytu stałego, a nie tylko prosty fakt opuszczenia lokalu i zamieszkania w innym miejscu, zwłaszcza w sytuacji, gdy dana osoba przebywa w innym lokalu w ściśle określonym celu niezwiązanym z zamiarem urządzenia tam swojego centrum życiowego. Taka zmiana miejsca pobytu sama w sobie nie uprawnia, bowiem do wymeldowania z dotychczasowego miejsca pobytu stałego (wyrok IIISA/Kr 522/12 z dnia 19 lutego 2013 r.). Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J. P., domagając się jej uchylenia a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1/ naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wydaną decyzję, a to art. 6, 7 i 80 K.p.a. poprzez wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału oraz oczywiście błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, pozostające w opozycji do zgromadzonych materiałów, skutkujące brakiem rozważenia w sposób wszechstronny i wyczerpujący wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla sprawy; 2/ art. 6, 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób kompleksowy, a tym samym niezgromadzenie pełnego materiału dowodowego koniecznego dla ustalenia przesłanki dobrowolności podczas opuszczenia przez S. P. lokalu przy os. B w K, a niezbędnego do wydania prawidłowego orzeczenia; 3/ naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż zameldowany nie opuszcza lokalu w sposób dobrowolny nawet w sytuacji zaniechania podjęcia środków prawnych w celu powrotu do lokalu, podczas gdy przedsięwzięcie prawem przewidzianych działań w celu przywrócenia posiadania mieszkania ma znaczenie dla ustalenia dobrowolności jego opuszczenia. W uzasadnieniu autor skargi wskazał, że Wojewoda dokonał błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uznając zeznania świadka z najbliższego sąsiedztwa pani M. M. za wystarczającą podstawę dla uznania, iż opuszczenie przez S. P. lokalu na os. B w K było spowodowane incydentem pomiędzy małżonkami. Z zeznań tych bowiem nie wynika, aby skarżący wyrzucił małżonkę ze wspólnego mieszkania, a tym bardziej by dopuścił się wobec niej rękoczynów. W rzeczywistości opisany wyżej incydent nie wiązał się z przymusowym opuszczeniem mieszkania przez S. P. W dniu 1 września 2012 r. małżonkowie pokłócili się o klucze do piwnicy, w której znajdowały się rzeczy należące do skarżącego, a do której S. P. prawie nigdy nie zaglądała. Klucze te ostatecznie zostały przez skarżącego odebrane, po czym udał się on wraz ze starszym synem na piknik lotniczy. Pod jego nieobecność małżonka postanowiła wyprowadzić się z lokalu wraz z młodszym synem, co stanowiło duże zaskoczenie po powrocie reszty zamieszkującej w nim rodziny. Nadto Wojewoda w sposób wybiórczy dokonał oceny pozostałego materiału dowodowego, pomijając ustalenia organu l instancji, zgodnie z którymi przeciwko skarżącemu nie toczyło się nigdy żadne postępowanie karne o znęcanie czy pobicie, a także nie uwzględnił okoliczności, iż w domu małżonków nigdy nie interweniowała policja. Powyższe zarzuty należy uzupełnić o stwierdzenie, iż niepoczynienie przez organ II instancji ustaleń w przedmiocie podejmowanych przez S. P. działań prawnych, mających na celu odzyskanie faktycznego dostępu do mieszkania, stanowiło w istocie zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób kompleksowy, skutkujące niezgromadzeniem pełnego materiału dowodowego, niezbędnego do wydania prawidłowego orzeczenia. Należy także zauważyć, iż organ II instancji bezpodstawnie wysnuł z materiału dowodowego wniosek, zgodnie z którym S. P. nie opuściła stałego miejsca pobytu z zamiarem urządzenia swojego centrum życiowego w innym mieszkaniu. Z akt sprawy nie wynika bowiem, by lokal na os. B nadal stanowił główny ośrodek życiowy kobiety. Należy również podnieść, iż obecnie stale przebywa ona wraz z młodszym synem w mieszkaniu matki na os. Z w K. Jednocześnie skarżący podniósł, iż organ II instancji dokonał błędnej wykładni art. 15 ust. 2 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez przyjęcie, iż zameldowany ex definitione nie opuszcza lokalu w sposób dobrowolny, a to nawet w sytuacji zaniechania podjęcia środków prawnych w celu powrotu do lokalu, podczas gdy przedsięwzięcie prawem przewidzianych działań w celu przywrócenia posiadania mieszkania ma znaczenie dla ustalenia dobrowolności jego opuszczenia. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie bez znaczenia dla postępowania w sprawie o wymeldowanie pozostaje wniesienie powództwa posesoryjnego przez osobę wymeldowywaną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy stwierdzić, iż Sąd rozpoznaje sprawę odnośnie stanu faktycznego i prawnego na datę wydania zaskarżonej decyzji. Przypomnienie tej zasady jest o tyle konieczne, że skarżący podnosi fakty, które miały miejsce po wydaniu przedmiotowej decyzji, a to o braku orzeczenia w wyroku rozwodowym między skarżącym i uczestniczką o sposobie korzystania ze wspólnie zajmowanego mieszkania. Niewątpliwie, taki wniosek S. P. mogła złożyć do zakończenia postępowania rozwodowego, czego jednak nie uczyniła, a tej wiedzy organ odwoławczy nie mógł mieć w chwili orzekania, gdyż wyrok rozwodowy zapadł po wydaniu decyzji. Odnośnie meritum sprawy, to należy wskazać, że na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lipca 2012r. wyjaśnił, że decyzja o wymeldowaniu (podobnie jak zameldowanie) ma wyłącznie charakter ewidencyjny, czyli rejestrowy. Oznacza tylko i wyłącznie, że strona opuściła dany lokal i w nim nie przebywa przez określony czas, a swoje interesy życiowe koncentruje w innym miejscu. Wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw do lokalu. Zameldowanie i wymeldowanie jest wyłącznie rejestracją danych o faktycznym miejscu pobytu osoby w lokalu. Zameldowanie nie stanowi tytułu prawnego do lokalu, a wymeldowanie nie oznacza utraty uprawnień do lokalu np. utraty prawa własności. Decyzja o wymeldowaniu nie przesądza o uprawnieniach do lokalu uzyskanego w trakcie trwania wspólności ustawowej małżeńskiej, jak również kwestii rozliczeń między byłymi małżonkami, gdyż spory te rozstrzygane są przez sądy powszechne. Ustawa nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciem "opuściła miejsce pobytu", jednak również ta kwestia posiada bogaty dorobek orzeczniczy. Wskazuje się, że opuszczenie miejsca pobytu powinno mieć charakter dobrowolny. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 maja 2012r. stwierdził, że jeżeli przez dłuższy czas strona, będąc zameldowana w lokalu, mieszka w innym lokalu, to tym samym daje wyraz swojej woli dobrowolnego opuszczenia lokalu, w którym faktycznie nie przebywa, a jedynie niezgodnie z przepisami o ewidencji ludności jest nadal zameldowana. W wyroku z dnia 29 lutego 2012r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że obowiązkiem organu jest ustalenie niedopełnienia przez stronę obowiązku wymeldowania w sytuacji faktycznego opuszczenia miejsca dotychczasowego pobytu. Zasadniczo chodzi tu o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Z brzmienia przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie wynika jednak, by w każdym przypadku koniecznym było ustalenie dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu. Mogą zaistnieć sytuacje, w których nie będzie wymagane ustalenie woli osoby, wobec której prowadzone jest postępowanie o wymeldowanie (II OSK 2398/10). Natomiast w wyroku z 22 lutego 2012r. NSA wyraził pogląd, że rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - poprzez złożenie oświadczenia woli, ale także w sposób domniemany - poprzez zachowanie, które nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby. Każda sprawa meldunkowa wymaga indywidualnego podejścia do okoliczności związanych z opuszczeniem lokalu i działaniami podejmowanymi przez zainteresowanego po jego opuszczeniu (II OSK 2313/10). Sąd orzekający w tej sprawie podziela przytoczone wyżej poglądy. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że S. P. opuściła sporny lokal we wrześniu 2012 r. na skutek kłótni, konfliktu z mężem. Nie wyklucza to rzeczywiście dobrowolności opuszczenia tego lokalu, ale jednak nie z zamiarem opuszczenia na stałe i koncentracji swojego centrum życiowego w innym miejscu. Nieporozumienia między małżonkami się zdarzają i niekiedy wskutek tych nieporozumień któryś z małżonków wyprowadza się czasowo z domu (mieszkania), ale to nie oznacza, że robi to na stałe, a jedynie czyni to dla uspokojenia sytuacji i wraca po pewnym czasie do domu. Okoliczności sprawy wskazują, że taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. S. P. po wyprowadzeniu się posiadała klucze do mieszkania. Jej mąż nie zmienił zamków w drzwiach, zatem zakładał możliwość powrotu małżonki, szczególnie, że wniosek o wymeldowanie złożył dopiero po wniesieniu przez S. P. pozwu rozwodowego do sądu. Podobnie należało ocenić zachowanie S. P., która zameldowała się na czasowy pobyt u swojej matki i przychodziła do mieszkania przy Os. B. W tych okolicznościach faktycznych ma rację organ odwoławczy, że S. P. nie miała wówczas zamiaru zmiany swojego centrum życiowego w zakresie zorganizowanego stałego miejsca pobytu. Ponadto w sprawie w związku z dokonanym przez S. P. zameldowaniem czasowym u matki występuje zgodność między zameldowaniem i zamieszkaniem. Zameldowanie czasowe stanowi dla S. P. potwierdzenie, że dopełniła ona na nałożone przepisami ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązki i dopóki to zameldowanie nie zostanie uznane za niezgodne z ustawą, tak długo nie można kwestionować zameldowania na pobyt stały, z którego nastąpiło czasowe wymeldowanie do innego lokalu. Bezspornym w sprawie jest fakt, iż S. P. w lokalu przy Osiedlu B obecnie nie przebywa jednakże okoliczność ta spowodowana została jej świadomym działaniem wynikłym z konfliktu małżeńskiego. W oparciu o przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz zebrany materiał dowodowy nie można uznać, że S. P. wówczas opuściła przedmiotowy lokal w celu zmiany swojego centrum życiowego szczególnie, że oświadczyła w trakcie postępowania administracyjnego, że ma zamiar do tego lokalu powrócić i w nim mieszkać. Należy tu podkreślić, że instytucja wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego w żadnym wypadku nie może być wykorzystywana do wyprowadzenia tej osoby z lokalu. Trafnie, więc organ odwoławczy uznał, iż pobyt u matki nie jest równoznaczny z trwałym opuszczeniem dotychczasowego miejsca pobytu stałego, uzasadniającym wymeldowanie w drodze decyzji administracyjnej w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Jest faktem bezspornym, że osoba zameldowana na pobyt stały nie ma obowiązku przebywania w mieszkaniu bez przerwy. Każdy ma prawo do swobodnego poruszania się i przebywania poza miejscem pobytu stałego, nawet przez dłuższy okres czasu. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1676/2008, z którego wynika, że dopóki czasowe zameldowanie nie zostanie uznane za niezgodne z ustawą, tak długo nie może być kwestionowane zameldowanie na pobyt stały, z którego nastąpiło czasowe wymeldowanie się do innego lokalu. W tych okolicznościach zgodzić się należy, że bez zakwestionowania prawidłowości zameldowania na pobyt czasowy nie można twierdzić, że uczestniczka postępowania trwale opuściła miejsce stałego zameldowania. Nawet, jeżeli przez okres kilku miesięcy poprzedzających zameldowanie czasowe, S. P. na stałe nie zamieszkiwała w lokalu przy Osiedlu B, to na dzień rozpoznania sprawy nie ma to znaczenia, gdyż od dnia 18 lutego 2013 r. ma uregulowaną sprawę meldunkową. Z zebranego materiału dowodowego wynika okoliczność niesporna, że S. P., co przyznał skarżący, posiadała w mieszkaniu część swoich rzeczy, ma klucze i przychodzi na krótko do mieszkania średnio raz w tygodniu (k-22 akt administracyjnych). Te i wyżej wskazane okoliczności w ocenie Sądu stanowią potwierdzenie opuszczenia lokalu, ale bez woli opuszczenia go na stałe. Przyznać należy rację skarżącemu, iż w sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że wyprowadzka żony była spowodowana przemocą z jego strony. Jednak fakt ten w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie ma żadnego znaczenia. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia przyjęcie, że S. P. nie opuściła miejsce stałego pobytu w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Choć niewątpliwie nastąpiło to na skutek konfliktu małżeńskiego, to jednak nie podjęła, na datę zaskarżonej decyzji, działań mogących świadczyć o braku zamiaru powrotu do tego lokalu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.