II SA/Gd 834/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 6 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 2 lipca 2013 r. nr [..], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z 6 września 2013 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z 2 lipca 2013 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Sp. z o.o. w Warszawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej i energetycznej wewnętrznej linii zasilającej stację na działce nr [...], położonej w M., gmina Ż. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na następujący stan faktyczny: Wnioskiem z 12 marca 2013 r. Sp. z o.o. zwróciła się do Starosty o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Pismem z 19 kwietnia 2013 r. Starosta wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku poprzez dostarczenie czterech egzemplarzy analizy środowiskowej, oryginału pełnomocnictwa oraz dokumentu, z którego wynika służebność gruntowa przejazdu i przechodu przez działkę drogową nr [...] i [...]. Następnie postanowieniem z 8 maja 2013 r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji technicznej poprzez wykonanie dyspozycji zawartych w pkt 1-7 przedmiotowego postanowienia. W toku postępowania mieszkańcy sąsiadujących z planowaną inwestycją nieruchomości wnieśli o nieuwzględnienie wniosku, wskazując na szkodliwy wpływ telefonii komórkowej oraz utratę wartości ich nieruchomości. Wyjaśnienia w sprawie złożył również inwestor, który pismami z 28 maja i 31 maja 2013 r. ustosunkował się do postanowienia Starosty z 8 maja 2013 r., a także do protestów i uwag okolicznych mieszkańców. Decyzją z 2 lipca 2013 r. Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ I instancji po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał, że usytuowanie planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej będzie kolidowało z miejscowym planem, ponadto projektowana inwestycja nie została doprowadzona do zgodności z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W szczególności brak ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanej inwestycji o parametrach wynikających z dokumentacji budowlanej uniemożliwiał, zdaniem Starosty, wydanie pozwolenia na budowę. Odwołanie do Wojewody, wniosła Sp. z o.o., wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Wojewoda, przystępując do rozpoznania sprawy, przywołał art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowiący, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę musi być zatem poprzedzone stwierdzeniem zgodności planowanej inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazał Wojewoda, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na nieruchomości objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr XL/641/2002 Rady Miejskiej 28 marca 2002 r.. Zarówno z planu, jak również z pisma Burmistrza Gminy z 30 sierpnia 2011 r. wynika, że działka oznaczona nr [...] w miejscowości M., położona jest na terenie oznaczonym symbolem UR, MN, co oznacza teren usługi rzemiosła z funkcją mieszkaniową oraz na terenie ZI - tereny zieleni izolacyjnej. Zaznaczył Wojewoda, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego podlega regułom wykładni prawa tak jak inne akty normatywne. Wykładni jego przepisów należy dokonywać zgodnie z ich brzmieniem i celem, przy założeniu, że organ uchwalający miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego działał zgodnie z zasadą racjonalnego prawodawcy. Stosując powyższe reguły z uwzględnieniem treści art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, uznał Wojewoda, że planowana inwestycja jest niezgodna z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda podkreślił, że brzmienie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, iż w tej regulacji interes publiczny nie uzyskał prymatu pierwszeństwa w odniesieniu do interesu jednostki. Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W tym też kontekście należy interpretować art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Nie zgodził się Wojewoda z inwestorem, że skoro teren, na którym ma powstać inwestycja znajduje się na obszarze przeznaczonym w planie pod funkcję zabudowy usługowej rzemiosła, to planowana inwestycja nie jest sprzeczna z planem. Podkreślił, że inwestor niedokładnie zacytował zapis planu, podczas gdy w planie wyraźnie mówi o terenie przeznaczonym pod usługi rzemiosła z funkcją mieszkaniową. Trudno zatem uznać budowę stacji bazowej za usługi rzemiosła, a tym bardziej połączoną z funkcją mieszkaniową. Po drugie żaden inny zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza lokalizacji inwestycji celu publicznego na terenach objętych planem, co z kolei nie oznacza, jak twierdzi inwestor, że skoro inwestycja taka nie jest zabroniona, to jest dozwolona. Organ odwoławczy uznał zasadność twierdzeń, że przyjęte w miejscowym planie rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednakże pod warunkiem - rozmieszczenie inwestycji celu publicznego musi być ujęte w tym planie. Takie rozumowanie potwierdza treść ust. 2 art. 46 zdanie pierwsze, ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych: "Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń''. Odmienna interpretacja prowadziłaby do lokalizacji stacji bazowych w dowolnym miejscu wybranym przez inwestora, co zakłóciłoby niewątpliwe przyjętą w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym równowagę interesów: ogólnopaństwowego, gminy i jednostki. Podkreślił Wojewoda, że taka interpretacja znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, gdzie w wyroku z 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 14/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził między innymi: "Skoro stacja telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową jest inwestycją celu publicznego to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien określać granice terenów, na których te inwestycje mogą zostać rozmieszczone''', czy też: "A zatem lokalizacja stacji telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową możliwa jest jedynie na terenach konkretnie wyodrębnionych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego". Za uzasadniony uznał Wojewoda zarzut odwołania dotyczący naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 10 i 14 k.p.a.. Zasadnie zwróciła uwagę odwołująca się Spółka, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada załatwiania spraw w formie pisemnej, tym bardziej jeżeli chodzi o materiał dowodowy lub czynności procesowe mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu swojej decyzji Starosta stwierdził, że z informacji ustnych stron postępowania, jakie otrzymał, wynika, że dla przylegającego obszaru nie objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zostały wydane warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych i w związku z tym faktem należy domniemywać, że teren ten jest również przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową. W ocenie Wojewody ego za niedopuszczalne uznać należy postępowanie dowodowe przeprowadzone i oparte jedynie na ustnych informacjach stron, czy też domniemaniach organu administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 7 i 77 k.p.a. organy administracji publicznej zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zaś stosownie do art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. Za wadliwą uznał Wojewoda interpretację Starosty dotyczącą określenia wysokości zabudowy na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z planem wysokość zabudowy określona została do 1,5 kondygnacji (do 11,0 m od poziomu terenu do kalenicy). Chociaż zapis ten mówi o wysokości zabudowy, to nie można mieć jednak wątpliwości, iż w tym przypadku chodzi jedynie o wysokość budynków. Wieża kratowa jako element obiektu infrastruktury technicznej nie posiada bowiem kalenicy. W przekonaniu Wojewody także żądanie Starosty dotyczące dostarczenia dokumentu potwierdzającego legalność istniejącej na działce nr [...] wiaty magazynowej wraz z istniejącą rozdzielnią, które to obiekty nie stanowią własności inwestora, jest bezpodstawne. Sam fakt, że inwestor zamierza przyłączyć zasilanie projektowanej stacji bazowej do istniejącej rozdzielni elektrycznej, nie stanowi podstawy do badania legalności istniejącej zabudowy. Zamiast żądać wyżej wymienionych dokumentów, Starosta powinien zwrócić uwagę, czy w projekcie budowlanym określone zostały warunki przyłączenia do istniejącej rozdzielni, bowiem jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaopatrzenie w energię elektryczną powinno odbywać się zgodnie z warunkami technicznymi określonymi przez użytkownika sieci. Poza projektem przyłącza dla zasilania elektrycznego inwestor nie dołączył natomiast żadnych innych dokumentów określających warunki przyłączenia (art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane). Powyższe uchybienia nie mają jednak, zdaniem Wojewody, wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia Starosty , z uwagi na naruszenie art. 35 ustawy - Prawo budowlane, poprzez niezgodność planowanego przedsięwzięcia z zapisami, obowiązującego na terenie objętym inwestycją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności jeżeli chodzi o możliwość lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce nr [...]. Za uzasadnione uznał Wojewoda żądanie Starosty dotyczące dołączenia do wniosku decyzji o wyłączeniu działki [...] z produkcji rolnej. Opinia geotechniczna podłoża gruntowego, na którą powołuje się skarżący, nie może stanowić podstawy do uznania, że całą działkę nr [...] stanowią gleby pochodzenia innego niż organiczne. Jak wynika z przedstawionej opinii, odwiertów dokonano jedynie w dwóch miejscach i to na wydzielonym pod budowę stacji bazowej, bardzo małym fragmencie działki. Zaś w przypadku konieczności wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, właściwy organ dokonuje wyłączenia całej działki, a nie jej fragmentu. W ocenie Wojewody bez stosownej wiedzy, jakiego rodzaju gleby znajdują się na całej nieruchomości, nie można jednoznacznie stwierdzić, że na działce nr [...] znajdują się jedynie gleby pochodzenia nieorganicznego. Bez znaczenia dla sprawy uznał Wojewoda odmienną ocenę Starosty i inwestora w kwestii konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanej inwestycji. Wojewoda , wskutek nieprawidłowego zgromadzenia materiału dowodnego, w szczególności nie ustalenia przez organ pierwszej instancji czy dla terenów sąsiadujących ze stacją telefonii komórkowej zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, nie jest w stanie wypowiedzieć się i ustalić w sposób jednoznaczny, gdzie znajdują się miejsca dostępne dla ludności na terenie objętym oddziaływaniem stacji bazowej telefonii komórkowej. Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez uznanie, że w sprawie występuje niezgodność planowanego przedsięwzięcia z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie objętym inwestycją, wbrew postanowieniom tego planu analizowanym w świetle art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Organy uchybiły także, w ocenie skarżącej, regulacji art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez niewzięcie pod uwagę, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, ponadto przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Zarzucając naruszenie art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie zgodziła się skarżąca z wymogiem dołączenia do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę decyzji o wyłączeniu działki nr [...] z produkcji rolnej w sytuacji, gdy z przedłożonej dokumentacji geotechnicznej wynika, że grunty na zwartym obszarze analizowanym, którego dotyczy inwestycja są jednolite i mają pochodzenie mineralne, a zatem brak jest podstaw do ubiegania się przez inwestora o wydanie takiej decyzji. W konsekwencji skarżąca wskazała na naruszenie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Kwestionowana w niniejszej sprawie decyzja Wojewody ego z 6 września 2013 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały w oparciu o treść art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) - dalej w skrócie jako " Prawo budowlane". Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z ustępu 4. tego artykułu wynika zaś, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasadniczą kwestią na gruncie rozpatrywanej sprawy jest zgodność projektowanej inwestycji - stacji bazowej telefonii komórkowej - z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XL/641/2002 Rady Miejskiej z 28 marca 2002 r.. Z treści planu wynika, że działka oznaczona nr [...] w miejscowości M., położona jest na terenie oznaczonym symbolem UR,MN - jest to jest teren usług rzemiosła z funkcją mieszkaniową oraz na terenie ZI, który stanowi tereny zieleni izolacyjnej. Zgodnie z brzmieniem § 1 ust. 1 uchwały o planie miejscowym obszar stanowiący dotychczas teren upraw polowych przeznacza się pod usługi rzemiosła z funkcją mieszkaniową. Ponadto uchwała przewiduje konieczność uwzględniania zakazów i nakazów w zakresie użytkowania terenu i zasad gospodarki ściekowej określonych w decyzji Wojewody z 6 sierpnia 1993 r., związanych z położeniem terenu w obrębie zewnętrznego terenu ochrony pośredniej ujęcia wody powierzchniowej "S." z rzeki R. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z postanowieniami planu miejscowego, ponieważ oddziaływanie stacji bazowej telefonii kolidowałoby z usługami rzemiosła i zabudową mieszkaniową. Ponadto, w przekonaniu organu I instancji, planowana wysokość stacji bazowej (ok. 24 m) jest sprzeczna z dopuszczalna wysokością budynków w planie miejscowym, (1,5 kondygnacji, do 11 m pod poziomu terenu do kalenicy). Wojewoda natomiast uznał, że zapis dotyczący wysokości zabudowy odnosi się wyłącznie do budynków, zatem nie ma zastosowania do urządzeń infrastruktury technicznej, jakim jest wieża stacji telefonii komórkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym przedmiotowa sprawę nie podziela poglądu organów administracji, że skoro plan miejscowy nie przewiduje na przedmiotowym terenie inwestycji celu publicznego takich jak urządzenia telekomunikacyjne, wybudowanie na tym terenie inwestycji o takim charakterze jest wykluczone. Zgodnie bowiem z przywołanym przez organ I instancji art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. nr 106, poz. 675 ze zm.), miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z ustępu 2 tego artykuły wynika zaś, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Co do zasady przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, także przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Definicję pojęcia infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu zawiera art. 2 ust.1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zgodnie z treścią tego przepisu infrastruktura telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oznacza między innymi instalację radiokomunikacyjna wraz z konstrukcja wsporczą o wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne (...) jeżeli nie SA zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Obowiązujący na terenie objętym przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę plan miejscowy został wprawdzie uchwalony wcześniej niż ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, ale z przepisu art. 75 ust. 1 tej ustawy wynika, że przepis art. 46 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Skoro zatem zapisy planu miejscowego dotyczące obszaru UR,MN w ogóle nie stanowią, czy na terenie tym można lokalizować inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w świetle treści art. 46 ust. 2 cytowanej powyżej ustawy nie sposób uznać, że na terenie tym istnieje zakaz budowy tego typu inwestycji. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że jest to teren głównie usługowy (rzemiosło), na którym lokalizacja takich inwestycji - zgodnie z treścią art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jest co do zasady dopuszczalna. W przekonaniu Sądu organy przyjmując powyższe założenie nie przeprowadziły analizy zapisów planu w świetle regulacji art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Biorąc pod uwagę powyższe organy powinny w pierwszej kolejności zanalizować charakter przewidzianej planem zabudowy oraz rozważyć czy lokalizowanie stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest sprzeczne z określonym planem przeznaczeniem terenu. W tym celu konieczne jest ustalenie, jaki rodzaj zabudowy będzie na tym terenie realizowany celem realizacji funkcji mieszkaniowej, uzupełniającej usługi rzemiosła. Ustawodawca wskazał bowiem, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, natomiast przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Nie jest natomiast zasadny zarzut dotyczący naruszenia przez organy art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie zgodziła się skarżąca z wymogiem dołączenia do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę decyzji o wyłączeniu działki nr [...] z produkcji rolnej w sytuacji, gdy z przedłożonej dokumentacji geotechnicznej wynika, że grunty na zwartym obszarze analizowanym, którego dotyczy inwestycja są jednolite i mają pochodzenie mineralne, a zatem brak jest podstaw do ubiegania się przez inwestora o wydanie takiej decyzji. Jeżeli wyłączenie z produkcji rolnej dotyczy całej działki, analiza gruntów pod kątem ich pochodzenia powinna dotyczyć całego obszaru. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ wydające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie naruszyły opisane powyżej przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, i z tych przyczyn - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty . Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarżący wnosił o uchylenie decyzji organu odwoławczego. Jednak Sąd, mając na uwadze zawartą w uzasadnieniu wyroku ocenę prawną zgodności planowanej inwestycji z zapisami obowiązującego planu miejscowego uznał, że dla końcowego załatwienia sprawy konieczne jest uchylenie decyzji także organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy obu instancji winny uwzględnić treść powyższych rozważań. Z art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika bowiem, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.