VII SA/Wa 2212/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie określenia nadpłaty z tytułu opłaty legalizacyjnej skargę oddala Minister Finansów decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 72 § 1 pkt 1 i art. 74a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) w związku z art. 49 ust. 2, art. 59f ust. 1 i art. 59g ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.) - po rozpatrzeniu odwołania z dnia 18 czerwca 2013 r. [...] Sp. z o.o. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], w sprawie określenia wysokości nadpłaty (10 675,00 zł) z tytułu opłaty legalizacyjnej ustalonej postanowieniem nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...] w wysokości 450 000,00 zł i dokonania jej zwrotu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. - postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...] i [...] - ustalił firmie [...] Sp. z o.o. opłatę legalizacyjną w wysokości 450 000,00 zł, w związku z dokonaną samowolną budową, rozbudową i nadbudową obiektów: zespołu połączonych budynków, budynku gospodarczo - garażowego, dróg i placu parkingowego, usytuowanych na działce o numerze geodezyjnym [...], położonej w miejscowości M., gm. U.. Na to postanowienie Strona złożyła zażalenie do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., który - postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...] - uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozstrzygnięcie organu II instancji Strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarga w dacie rozstrzygania nie była rozpatrzona. W międzyczasie [...] Sp. z o.o. pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o rozłożenie na raty zapłaty opłaty legalizacyjnej w części 250 000,00 zł, tj. z wyłączeniem opłaty dotyczącej placu parkingowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...] - rozłożył na 24 raty, płatne do ostatniego dnia każdego miesiąca począwszy od marca 2013 r., zapłatę części opłaty legalizacyjnej w kwocie 250 000,00 zł, ustalonej postanowieniem nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...] i [...] w łącznej wysokości 450 000,00 zł. Od tej decyzji Strona nie złożyła odwołania. Stała się więc ona ostateczna. Następnie, Wojewoda [...] - wobec uchylenia w całości przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., ww. postanowienia nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...] i [...], i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji - decyzją z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...] w sprawie rozłożenia na raty zapłaty opłaty legalizacyjnej. Od tej decyzji [...] Sp. z o.o. złożyła odwołanie do Ministra Finansów, który - decyzją z dnia [...] maja 2013 r" znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na decyzję organu odwoławczego Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która nie została rozpatrzona. Jednocześnie, [...] Sp. z o.o. w dniach [...] marca i [...] kwietnia 2013 r, wpłaciła na rachunek [...] Urzędu Wojewódzkiego w P. kwoty 10 566,00 i 10 619,00 zł, tytułem pierwszej i drugiej z rat, płatnych do dnia 31 marca i 30 kwietnia 2013 r., na jakie została rozłożona zapłata części opłaty legalizacyjnej. W tej sytuacji, Wojewoda [...] wydał decyzje z dnia [...] marca i [...] maja 2013 r., znak: [...], w sprawie określenia wysokości nadpłat - odpowiednio 10 566,00 i 10 619,00 zł - z tytułu opłaty legalizacyjnej i dokonania ich zwrotu. Od tych decyzji Strona złożyła odwołania do Ministra Finansów, który decyzjami odpowiednio z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] i z dnia [...] lipca 2013 r znak: [...] zaskarżone decyzje utrzymał w mocy. Na decyzję z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] Strona złożyła , skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która dotychczas nie została rozpatrzona. Następnie [...] Sp. z o.o. dokonała kolejnej wpłaty na rachunek [...] Urzędu Wojewódzkiego w P. - w dniu [...] maja 2013 r. wpłaciła kwotę 10 675,00 zł, tytułem trzeciej z rat, płatnej do [...] maja 2013 r., na jakie została rozłożona zapłata części opłaty legalizacyjnej. W takim stanie faktycznym, Wojewoda [...] wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], w sprawie określenia wysokości nadpłaty (10 675,00 zł) z tytułu opłaty legalizacyjnej i dokonania jej zwrotu. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie do Ministra Finansów. W odwołaniu zawarto wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu w sprawie ze skargi Strony na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] marca 2013 r. Zawarty w odwołaniu wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego został załatwiony odmownie, postanowieniem Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] Analizując zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa, Minister Finansów wskazał, że zgodnie z wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, organ odwoławczy jest obowiązany na nowo rozpoznać merytorycznie sprawę objętą zaskarżonym rozstrzygnięciem w jej całokształcie, nie będąc przy tym związany granicami odwołania. Istota zasady dwuinstancyjności polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy, wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Właściwe wypełnienie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada ich podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (por. wyroki NSA z dnia 29 kwietnia 1999 r. sygn. akt I SA/Łd 112/98, z dnia 12 listopada 1992 r. sygn. akt V SA 721/92). Chodzi zatem o to, by "przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony" (uzasadnienie uchwały SN z dnia 1 grudnia 1994 r., III AZP 8/94, OSNAPiUS 1995, nr 7, poz. 82). Następnie organ odwoławczy wskazał, że postanowienie nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...] i [...] w sprawie ustalenia firmie [...] Sp. z o.o. wysokości opłaty legalizacyjnej zostało wydane na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 ww. ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z art. 49 ust. 1 in fine ww. ustawy - Prawo budowlane, właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Z przedłożonych przez organ I instancji akt sprawy wynika, że tytułem opłaty legalizacyjnej, ustalonej ww. postanowieniem, [...] Sp. z o.o. w dniu [...] maja 2013 r. wpłaciła na rachunek [...] Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu kwotę 10 675,00 zł, jako trzecią z rat, płatną do dnia 31 maja 2013 r., na jakie - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...] - została rozłożona zapłata części opłaty legalizacyjnej w kwocie 250 000,00 zł. Jednakże - jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., w wyniku rozpatrzenia złożonego przez Stronę zażalenia - postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r" znak: [...], uchylił w całości postanowienie nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...] i [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przestało zatem istnieć zobowiązanie z tytułu opłaty legalizacyjnej, a tym samym brak jest podstaw prawnych do uiszczenia tej opłaty, czy to jednorazowo, czy w systemie ratalnym. Dlatego też, Wojewoda [...] - decyzją z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...] - stwierdził wygaśnięcie ww. decyzji w sprawie rozłożenia na raty zapłaty opłaty legalizacyjnej. Ulga w spłacie zobowiązania publicznoprawnego dotyczy samej realizacji tego zobowiązania, a ściślej - realizacji zobowiązaniowego stosunku prawnego. W szczególności więc rozłożenie na raty zapłaty opłaty legalizacyjnej dotyczy samej spłaty takiego zobowiązania. Ustanie bytu prawnego zobowiązania stanowi o braku podstaw do jego realizacji. Niezależnie jednak od tego, Strona wpłaciła część opłaty legalizacyjnej wraz z odsetkami za zwłokę i opłatą prolongacyjną. W dalszej części uzasadnienia decyzji Minister Finansów dokonał analizy charakteru prawnego opłaty legalizacyjnej i odpowiedniego stosowania do niej działu III ordynacji podatkowej. W rezultacie poczynionych rozważań stwierdził, że do opłat legalizacyjnych ustalanych na podstawie art. 49 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane mają odpowiednio zastosowanie przepisy określone w art. 59f oraz 59g tej ustawy, które dotyczą kar, o których mowa w art. 59f ust. 1. Zgodnie zatem z art. 59g ust. 5 w związku z art. 49 ust. 2 cyt. wyżej ustawy - Prawo budowlane, do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewodzie. Dział III ustawy - Ordynacja podatkowa, zatytułowany Zobowiązania podatkowe, obejmuje przepisy od art. 21 do art. 119. Odpowiednie zastosowanie do opłat legalizacyjnych ustalanych na podstawie przepisów ustawy - Prawo budowlane mają więc także przepisy zawarte w rozdziale 9 (Nadpłata) działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, obejmującym przepisy od art. 72 do art. 80. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W myśl zaś § 2 art. 72 tejże ustawy, jeżeli wpłata dotyczyła zaległości podatkowej, na równi z nadpłatą traktuje się także część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę. Ponadto, w myśl art. 3 pkt 3 lit. c ustawy - Ordynacja podatkowa, ilekroć w ustawie tej jest mowa o podatkach - rozumie się przez to również opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe. W świetle tego przepisu, za nadpłatę w rozumieniu cyt. wyżej art. 72 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, należy uznać również nienależnie zapłaconą przez Stronę opłatę prolongacyjną. Nadpłata - stosownie do art. 73 § 1 pkt 1 cyt. wyżej ustawy - powstaje z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Zatem uiszczona w dniu 31 maja 2013 r., tytułem opłaty legalizacyjnej wraz z odsetkami za zwłokę i opłatą prolongacyjną kwota 10 675,00 zł, stanowi nadpłatę w rozumieniu powołanego wyżej art. 72 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa. Stosownie do art. 74a ww. ustawy, w przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 i art. 74 - a do takich należy stan faktyczny zaistniały w rozpatrywanej sprawie - wysokość nadpłaty określa organ podatkowy (tu: Wojewoda [...]). W ocenie Ministra Finansów, wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda [...] prawidłowo określił nadpłatę z tytułu uiszczenia części nienależnej opłaty legalizacyjnej. Zbędne było natomiast rozszerzenie sentencji zaskarżonej decyzji o rozstrzygnięcie dotyczące dokonania zwrotu przedmiotowej nadpłaty firmie [...] Sp. z o.o. Nie znajduje to bowiem oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 107 § 1 zdanie pierwsze k.p.a., decyzja powinna zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zaskarżona decyzja w ogóle nie zawierała uzasadnienia prawnego. Organ I instancji w uzasadnieniu tej decyzji nie tylko nie wyjaśnił jej podstawy prawnej, ale też w ogóle nie przytoczył treści przepisów prawa, stanowiących materialnoprawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia. W związku z tym, Minister Finansów uzasadnieniem niniejszej decyzji konwaliduje uzasadnienie zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. Mając zatem na uwadze przedstawiony wyżej stan faktyczny i prawny analizowanej sprawy - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - orzeczono jak w sentencji. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła [...] Sp. z o.o. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisu art. 72 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek przyjęcia, że uiszczona przez skarżącą w dniu 31 maja 2013 r. tytułem opłaty legalizacyjnej wraz z odsetkami za zwłokę i opłatą prolongacyjną kwota 10.675,00 zł stanowi nadpłatę, które to naruszenie miało znaczący wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższy zarzut Skarżąca wnosiła o: uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Finansów oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], zasądzenie na rzecz skarżącej od Ministra Finansów kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, zarówno sądowych, jak i administracyjnych. Oznacza to, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Ma zatem obowiązek ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1617/10 stwierdził "Sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpatrywania w związku z wniesioną skargą okoliczności, które powstały po wydaniu zaskarżonego aktu lub podjęciu zaskarżonej czynności. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej in merito. Dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem jej rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej. Kontroli takiej można dokonać wyłącznie na podstawie stanu faktycznego ustalonego w czasie wydawania kontrolowanego aktu lub dokonywania czynności. Sąd uwzględni jednak fakty lub dowody, które istniały w momencie wydania zaskarżonego aktu, ale nie były znane organowi administracji publicznej, jeżeli zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.)." Dalej należy wskazać również, iż z art. 15 k.p.a. wynika, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Realizacja zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określona w tym przepisie polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ I instancji, wydając decyzję, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. Oczywistym jest bowiem, że nie jest możliwe wzięcie pod uwagę stanu faktycznego oraz prawnego, jaki zaistniał po wydaniu decyzji. Skoro organ odwoławczy realizując zasadę dwuinstancyjności ma obowiązek ponownie rozpatrzeć sprawę, także jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę aktualnego stanu faktycznego i prawnego, to jest istniejącego w dacie wydania decyzji odwoławczej. Organ odwoławczy musi więc uwzględnić także zmiany stanu faktycznego i prawnego, jakie zaistnieją po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Przenosząc te rozważania natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ I instancji jak i organ odwoławczy orzekając w przedmiocie nadpłaty uwzględniały tożsamy stan faktyczny i prawny sprawy. Wynikało z niego, że na skutek ostatecznego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. uchylającego postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. określającego wysokość opłaty legalizacyjnej przestało istnieć po stronie [...] Sp. z o.o. zobowiązanie do uiszczenia jakiejkolwiek opłaty. Wobec tego skoro przestało istnieć zobowiązanie z tytułu opłaty legalizacyjnej, tym samym brak było podstaw prawnych do uiszczenia tej opłaty, czy to jednorazowo, czy w systemie ratalnym. Drugorzędne znaczenie ma fakt, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...] stwierdził wygaśnięcie decyzji w sprawie rozłożenia na raty zapłaty opłaty legalizacyjnej. Ulga w spłacie zobowiązania publicznoprawnego dotyczy samej realizacji tego zobowiązania. W szczególności więc rozłożenie na raty zapłaty opłaty legalizacyjnej dotyczy samej spłaty takiego zobowiązania. Ustanie bytu prawnego zobowiązania stanowi o braku podstaw do jego realizacji. Na marginesie można wskazać, że aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego uznaje, iż nie ma podstawy prawnej do stosowania ulg w spłacie opłaty legalizacyjnej. Reasumując należy wskazać, że w chwili dokonywania wpłaty przez Skarżącą kolejnej raty w dniu 31 maja 2013 r. a także w dacie orzekania przez oba organy nie istniało żadne postanowienie określające wysokość opłaty legalizacyjnej w związku z dokonaną przez Skarżącą samowolą budowlaną. Zatem dokonana wpłata nie mogła być zaliczona na poczet jakiegokolwiek zobowiązania istniejącego po stronie [...] Sp. z o.o. i słusznie została potraktowana jako nadpłata. W ocenie Sądu przedłożony nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu uchylający postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Ewentualne prawomocne wyeliminowanie z obrotu prawnego w/w postanowienia może stanowić podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie określenia nadpłaty, ale nie może stanowić przesłani uwzględnienia skargi przez sąd. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 1402/10 "Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymaga dokonania podziału przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego na takie, które są tożsame z "naruszeniem prawa" (oczywiście prawa procesowego) i na przesłanki, którym nie da się przypisać tej cechy. Tylko pierwsza z tak wyodrębnionych grup przesłanek jest miarodajna dla działania sądu administracyjnego i daje mu możliwość uchylenia decyzji. Pozostałe przesłanki nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji administracyjnej przez sąd, gdyż uchylenie takie byłoby niezgodne nie tylko z analizowanym przepisem, ale i z ogólnym celem działania sądów administracyjnych." Skarżąca Spółka nie wskazała na naruszenie prawa procesowego, które ewentualnie mogło by Stanowic postawę do uwzględnienia skargi na postawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. b. Sąd badając sprawę z urzędu również takich uchybień się nie dopatrzył. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydawana w oparciu o aktualny stan faktyczny i obowiązujący w dacie orzekania stan prawny jest prawidłowa. Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.