I FZ 338/13

`Sygn. akt I FZ 338/13 POSTANOWIENIE Dnia 29 lipca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Małgorzata Niezgódka-Medek po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. G. Sp. z o.o. w P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 510/13 ustalające wartość przedmiotu zaskarżenia i wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi P. G. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 stycznia 2013 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia do grudnia 2007 r. postanawia uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Zażalenie P. G. sp. z o.o. z/s w P. dotyczy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 510/13, w którym na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", ustalono wartość przedmiotu zaskarżenia w wysokości 373.979,00 zł oraz wpis na kwotę 3.740,00 zł. W uzasadnieniu złożonego środka odwoławczego skarżąca podała, że wynikająca z odpowiedzi na skargę wartość przedmiotu zaskarżenia, którą to przyjął Sąd pierwszej instancji, jest zawyżona. W ocenie skarżącej, winna ona wynosić 166.741,00 zł, tj. sumę kwot zakwestionowanych, które powinny być według organu zapłacone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest zasadne, aczkolwiek wskazana w nim argumentacja nie do końca zasługiwała na uwzględnienie. Jak wynika z akt podatkowych, skarga dotyczy poszczególnych okresów rozliczeniowych 2007 r. W okresach tych powstały istotne rozbieżności, dotyczące rozliczenia podatku od towarów i usług, które wynikały z trzech zasadniczych powodów. Po pierwsze, skarżąca w złożonych deklaracjach konsekwentnie dokonywała przeniesienia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 218.879 zł, wynikającej z deklaracji VAT-7 za grudzień 2006 r. (nadwyżki nota bene zakwestionowanej w decyzji Dyrektora UKS z dnia 12 czerwca 2012 r.). Po drugie, skarżąca ujęła jako podatek należny kwotę 155.100 zł, wynikającą z faktur dokumentujących usługi niematerialne na rzecz firm T. S.A., E. S.A. i S. J., które to faktury, w ocenie organów, nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wreszcie po trzecie, skarżąca, w ocenie organów, zawyżyła podatek naliczony za styczeń, sierpień i IV kwartał 2007 r. odpowiednio na kwoty 22 zł, 7 zł oraz 265 zł. Suma nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającej z deklaracji VAT-7 za grudzień 2006 r. oraz podatku z faktur dokumentujących usługi niematerialne została przyjęta jako wartość przedmiotu zaskarżenia. Nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń, sierpień i IV kwartał 2007 r. nie zostały przez Sąd pierwszej instancji uwzględnione. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego opisane działanie, zmierzające do ustalenia wysokości wpisu w rozpoznawanej sprawie, a zatem w sprawie obejmującej okresy rozliczeniowe 2007 r., było nieprawidłowe. Sąd pierwszej instancji nie miał bowiem podstaw by uwzględnić kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z grudnia 2006 r., gdyż nie jest ona przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu. Kwota ta oddziałuje wprawdzie na kolejne okresy rozliczeniowe w 2007 r., lecz przy ustalaniu realnej wartości przedmiotu zaskarżenia, objętego wniesionym środkiem prawnym, powinna zostać pominięta. Sąd powinien natomiast uwzględnić kwoty zawyżenia podatku naliczonego, które powstały w okresach objętych skargą tj. w styczniu, sierpniu i IV kwartale 2007 r. Nie budzi natomiast wątpliwości, że na wartość przedmiotu zaskarżenia składa się również kwota zawyżenia podatku należnego, wynikającego z faktur wystawionych na rzecz firm T. S.A., E. S.A. i S. J. Z tego też względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 167 Ppsa, orzekł jak w sentencji.