VII SA/Wa 2258/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi G. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego skargę oddala Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...], którym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 267) i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: E)z. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) po rozpatrzeniu zażalenia G. C. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...]z dnia [...].07.2013 r., znak: [...] odmawiające G. C. wszczęcia postępowania w sprawie usunięcia dwóch betonowych słupów wybudowanych przez Prezydenta Miasta [...] na drodze gminnej ul. [...] w [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że z ustaleń dokonanych przez tutejszy organ w postępowaniu wyjaśniającym wynika, iż pismem z dnia 09.05.2013r. mieszkańcy gminy [...], w tym G. C. zwrócili się do PINB w [...] o usunięcie dwóch betonowych słupów wybudowanych przez Prezydenta Miasta [...] na drodze gminnej ul. [...] w [...]. Pismem z dnia 05.06.2013r. organ powiatowy wezwał G. C. do wykazania interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...].07.2013 r., znak: [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] odmówił G. C. wszczęcia postępowania w sprawie usunięcia dwóch betonowych słupów wybudowanych przez Prezydenta Miasta [...] na drodze gminnej ul. [...] w [...]. Zażalenie na w/w postanowienie w ustawowym terminie złożył G. C., wnosząc o jego uchylenie. Po rozpatrzeniu akt sprawy organ odwoławczy stwierdził stwierdzam, że w jego ocenie odmowa wszczęcia postępowania w sprawie usunięcia dwóch betonowych słupów wybudowanych przez Prezydenta Miasta [...] na drodze gminnej ul. [...] w [...] w związku z wnioskiem G. C. była zasadna. Podstawę prawną kwestionowanego postanowienia Nr [...] z dnia [...].07.2013r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania stanowi art. 61 a § 1 Kpa, zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 Kpa zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści cytowanego przepisu wynika obowiązek organu w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Samo złożenie wniosku nie jest tożsame z wszczęciem postępowania w sprawie, lecz uruchamia etap wstępny, w ramach którego właściwy organ ocenia podmiotową i przedmiotową dopuszczalność wykorzystania instytucji procesowej. Zdaniem [...]WINB w omawianej sprawie właściwa była odmowa wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych przyczyn. Zgodnie z art. 1 Prawa budowlanego: Ustawa - Prawo budowlane, zwana dalej "ustawą", normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. Zakres ustawowych kompetencji organów nadzoru budowlanego w procesie budowlanym określa art. 83 Prawa budowlanego. W myśl powyższego kompetencje organów nadzoru budowlanego dotyczą działalności polegającej na realizacji, utrzymaniu i rozbiórce obiektów budowlanych. Definicję obiektu budowlanego ustawodawca zawarł w art. 3 pkt 1 ustawy stanowiąc, że przez obiekt budowlany należy rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Betonowych słupów nie można w świetle definicji ustawowych zakwalifikować jako obiektu budowlanego. Nie są one ani budynkiem - art. 3 pkt 2, ani budowlą - art. 3 pkt 3, ani też obiektem małej architektury - art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Co za tym idzie, na ich wykonanie nie było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę ani dokonanie zgłoszenia. Zrealizowane roboty nie były więc objęte reglamentacją administracyjną i jako takie nie podlegają kompetencjom organów nadzoru budowlanego. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż brak jest przedmiotu, którego mogłyby dotyczyć czynności bądź nakazy organów nadzoru budowlanego wydane w ramach posiadanych kompetencji ustawowych. Tym samym nie doszło do naruszenia przepisów Prawa budowlanego, które mogłoby skutkować interwencją organów nadzoru budowlanego. Skargę na tę decyzję złożył G. C. Podniósł w niej, że [...]WINB w uzasadnieniu do skarżonego postanowienia powołuje się na art. 1. prawa budowlanego (bp), wskazując, iż "kompetencje organów nadzoru budowlanego dotyczą działalności polegającej na realizacji, utrzymaniu i rozbiórce obiektów budowlanych" oraz art. 3 pb, który to przepis zdaniem [...]WINB nie pozwala zakwalifikować betonowych słupów postawionych na ul. [...] w [...] do kategorii "obiektów budowlanych", a w związku z tym słupy te "jako takie nie podlegają kompetencjom organów nadzoru budowlanego". Taka argumentacja nie znajduje pokrycia w orzecznictwie sądów administracyjnych, a w konsekwencji należy uznać, iż postanowienie narusza prawo, ponieważ: Art. 3 pkt. 3) pb wymienia "drogi" wśród obiektów zaliczanych do kategorii "budowli", a zatem w myśl art. 3 pkt. 1) lit. b) do kategorii "obiektów budowlanych". Wg Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II OSK 2806/12, wyrok z 2013-03-14) "przez drogę należy rozumieć budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami stanowiącą całość techniczno-użytkową przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego zlokalizowaną w pasie drogowym". Słupy w ul. [...] są "zlokalizowane w pasie drogowym" i służą "do prowadzenia ruchu drogowego" (tu: to jego ograniczania), a zatem są częścią "obiektu budowlanego" i podlegają przepisom ustawy prawo budowlane. Co więcej, zdaniem sądu (sygn. akt II OSK 2806/12, wyrok z 2013-03-14) "przepis art. 66 ust. 1 ustawy prawo budowlane stwarza materialnoprawną podstawę do nakazania przez organ nadzoru budowlanego, w drodze decyzji, usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym (pkt 1) albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia (pkt 2) albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia (pkt 3), a nadto wyjaśnić, czy droga została wyremontowana samowolnie". Ulica [...] w [...], na skutek wybudowania na niej słupów stwarza rozmaite zagrożenia dla ludzi i mienia a ponadto słupy w sposób bezdyskusyjny szpecą otoczenie. Wbudowanie słupów w drogę zawęziło przejazd na końcowym odcinku ul. [...] do szerokości poniżej 2.5m, co jest istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu zgodnie z art. 36a ust. 5 pkt 2) pb. A "jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny [sygn. akt VII SA/Wa 70/12, wyrok z 2012-03-20}, a Sąd orzekający [...] stanowisko to podziela, stwierdzenie istotnego odstąpienia od projektu budowlanego nie jest uzależnione od łącznego spełnienia przesłanek wymienionych w art. 36a ust. 5 pkt 1-7 Prawa budowlanego. Wystarczy bowiem spełnienie jednego, czy też kilku parametrów obiektu budowlanego określonych w tym przepisie dla przyjęcia, że doszło do odstępstw o charakterze istotnym". Co więcej "w przypadku inwestycji dotyczącej drogi dla przyjęcia "istotności" odstąpienia nie jest wymagane, aby zmiana szerokości dotyczyła całej drogi będącej przedmiotem pozwolenia na budowę". Można tu także uznać, iż nastąpiło naruszenie art. 36a ust. 5 pkt. 6, ponieważ słupy istotnie ograniczają możliwość użytkowania ul. [...] na jej końcowym odcinku. Zarówno PINB jak i W[...]INB nie podjęły próby zakwalifikowania słupów do budowli. A istnieje ku temu wiele przesłanek. Zdaniem WSA w Lublinie (sygn. akt II SA/Lu 76/08, wyrok z 2008-05-06) "w praktyce często zdarzają się sytuacje, w których zakwalifikowanie danego obiektu do budowli nastręcza znacznych trudności. W związku z tym ocenę, czy można dany obiekt zakwalifikować jako budowla, należy przeprowadzić w oparciu o ustalenia, czy dany obiekt posiada cechy wspólne z wymienionymi w przepisie przykładami [słupy kształtem i sposobem osadzenia przypominają posągi wymienione w art. 3 pkt. 4) lit. b) - przyp. mój], czy do powstania obiektu zastosowano technikę, która mieści się w pojęciu robót budowlanych [tak - użyto dźwigu i koparki - przyp. mój], czy obiekt ten został wykonany z materiałów, które można uznać za wyroby budowlane [tak - żelbet - przyp. mój], jak również należy bezwzględnie ustalić jaki jest cel powstania obiektu. Dopiero określenie powyższych kryteriów pozwala na prawidłową klasyfikacje obiektu. Nadto art. 3 pkt 3 ustawy do obiektów budowlanych będących budowlami wprost zalicza drogi". Niemal identyczną sprawę rozstrzygał WSA w Łodzi (sygn. akt II SAB/Łd 53/06, wyrok z 2007-04-03), gdzie ocenie podlegało wybudowanie analogicznych do słupów obiektów zwanych tam "separatorami ruchu". Powołując się na powyższe zarzuty Skarżący wnosił o uwzględnienie skargi. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy. Skarżący wystąpił z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie rozbiórki betonowych słupów wybudowanych przez Prezydenta Miasta [...] na ul. [...]. Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., który legł u podstaw postanowienia, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. jest zatem możliwe przy zaistnieniu przeszkód o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym. Z treści cytowanego przepisu wynika obowiązek organu w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Samo złożenie żądania wszczęcia postępowania nie powoduje automatycznie jego wszczęcia. Na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ administracji przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), a procedurę ich podjęcia regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa - Prawo budowlane, zgodnie z jej art. 1, normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. Przepis art. 3 tej ustawy stanowi w pkt 1, 2, 3, 4, 6 i 7, że ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury; 2) budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; 3) budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową; 4) obiekcie małej architektury - należy przez to rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki; 6) budowie - należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego; 7) robotach budowlanych - należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest to, czy słupy betonowe są obiektami budowlanymi w rozumieniu Prawa budowlanego, jak uważa Skarżący, czy też - jak uważają organy - nie mogą być uznane za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego". Stanowisko organów w ocenie Sądu jest prawidłowe. Wynika to zarówno z ich cech fizycznych, możliwości ich przemieszczania w całości, bez konieczności ingerencji w ich konstrukcję, jak i z faktu, że kwalifikowanie do budowli określonego obiektu (przedmiotu materialnego) nie może polegać wyłącznie na jego prostym przyporządkowaniu do któregokolwiek z rodzajów obiektów wyliczonych w art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, lecz winno się dokonać z uwzględnieniem kontekstu, jaki wynika z art. 1 tej ustawy. Zgodzić się należy ze stanowiskiem, iż taki kontekst prowadzić musi do wniosku, że prawo budowlane odnosi się tylko do takich obiektów, które są wytworem procesu budowlanego, a nie wynikiem wytwórczego procesu technologicznego, pozostającego poza zakresem jego zainteresowania. Tak więc umieszczenie obiektu budowlanego, jakim jest budowla, we wskazanym wyżej kontekście wynikającym z prawa budowlanego, pozwala zaakceptować tezę, że budowlą są tylko takie obiekty wyliczone w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, które są wynikiem procesu budowlanego, gdyż to właśnie taki sposób powstania tych obiektów jest tym wspólnym mianownikiem, który łączy wszystkie obiekty w przepisie tym wskazane. Słupy betonowe są zatem obiektami (przedmiotami materialnymi), ale innymi niż obiekty budowlane w rozumieniu Prawa budowlanego. Poza tym rozważenia wymagała kwestia przymiotu strony G. C. w niniejszym postępowaniu. W sytuacji gdy podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., w konsekwencji czego nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania. Oznacza to, że organ administracji zobowiązany jest zbadać treść żądania podmiotu wnoszącego podanie. W sytuacji gdy wskazane przez wnioskodawcę elementy określające jego legitymację do złożenia wniosku w sposób oczywisty przeczą tezie o istnieniu interesu prawnego, organ administracji uprawniony jest do odmowy wszczęcia danego postępowania. Pojęcie interesu prawnego, użyte w przepisie art. 28 k.p.a., rozumiane w bezpośrednim znaczeniu oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie interes prawny, w rozumieniu omawianego przepisu k.p.a., to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. O istnieniu interesu prawnego decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98, Lex nr 41818). Również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 1998 r., sygn. akt II SA 1104/98, Sąd ten przyjął, iż pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza więc ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (Lex nr 41301). Zdaniem Sądu od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83). Niewątpliwie szczególnymi cechami interesu prawnego jest po pierwsze bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu a wspomnianą normą prawa, na której budowany jest interes prawny. Oznacza to, że interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (por. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1132/00 oraz cyt. tam orzecznictwo i literatura, Lex nr 81670). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga więc - zdaniem Sądu, ustalenia owego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Sytuację prawną skarżącego należy rozważyć na tle wskazanych okoliczności, które w ocenie Skarżącego uzasadniają jego interes prawny. Należy mieć na uwadze, że Skarżący uzasadniając swój interes prawny w postępowaniu w przedmiocie samowoli budowlanej ewentualnie istotnego odstępstwa od projektu budowlanego budowy ulicy [...] powoływał się na utrudnienia w dojeździe do nieruchomości pojazdów użyteczności publicznej takich jak straż pożarna, pogotowie ratunkowe, służby miejskie itp., i powstałe w ten sposób zagrożenie dla jego bezpieczeństwa życia i zdrowia. Wskazał przy tym szereg przepisów z zakresu warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi, przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Wskazał również na przepisy prawa budowlanego, których niezachowanie utrudnia mu korzystanie z działki budowlanej. W kontekście tych argumentów podkreślić należy, iż nieruchomość Skarżącego nie została pozbawiona na skutek postanowienia przedmiotowych słupów dostępu do drogi publicznej. Dojazd ten odbywa się inną drogą publiczną - dojazd jest jedynie mniej wygodny w stosunku do poprzedniego. Niemniej nieruchomość Skarżącego mają zapewniony dostęp do drogi a tym samym wszelkie pojazdy służb użyteczności publicznej mają dostęp do jego działki. Podkreślić należy, że interes prawny nie może mieć charakteru hipotetycznego a więc nie może opierać się na przypuszczeniu, że ewentualne przyszłe i niepewne zdarzenia mogą wpłynąć na sposób korzystania z działki. Przy czym wskazać trzeba, że ze stanowiska Skarżącego wynika, iż ruch pojazdów osobowych nadal jest możliwy. Tym samym kwestia utrudnienia dojazdu do nieruchomości skarżących na skutek przedmiotowej inwestycji stanowi jedynie interes faktyczny skarżących, nie znajduje natomiast oparcia w konkretnych przepisach prawa materialnego. Wskazane przez Skarżącego okoliczności nie mogą być rozumiane jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes faktyczny wynikający ze stanowiska Skarżącego nie jest indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny. W tej sytuacji, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi.