V SA/Wa 2050/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2014r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz G. Sp. z o.o. w S. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez G. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako Skarżąca, Spółka) jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] (znak [...]), utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] o odmowie przyznania płatności z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] września 2012 r. Skarżąca złożyła wniosek o wypłatę środków z tytułu pomocy finansowej dla grupy producentów rolnych za okres od dnia 12 sierpnia 2011 r. do dnia 11 sierpnia 2012 r., do którego w dniu 17 października 2012 r. została złożona korekta wraz z prawidłowym formularzem załącznika nr 3 w wersji papierowej oraz w wersji elektronicznej. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. wystosował do Skarżącej wezwanie w dniu [...] grudnia 2012 r. do złożenia wyjaśnień dotyczące, m.in. przyczyny nie produkowania przez wszystkich członków grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, gdyż - jak wynikało z informacji posiadanych przez organ z urzędu – Z. P., "R." Spółka z o.o. oraz "R." Spółka z o. o. sprzedawali przez Grupę produkt, który nie był produkowany w ich gospodarstwach w okresie objętym wnioskiem. W odpowiedzi na to wezwanie Skarżąca złożyła wyjaśnienia, w których potwierdzała fakt wyprodukowania rzepaku przez wszystkich swoich członków grupy, a jako dowód wskazywała ewidencję magazynowo-księgową. W dniu [...] marca 2013 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania płatności z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał, że G. Sp. z o. o. została utworzona, jako grupa producentów zbóż i tworzy ją pięciu członków: Z. P., "R." Sp. z o.o., "R." Sp. z o.o., H. S., "R." sp. z o.o. Członkowie ci są również członkami G. sp. z o.o. utworzonej jako grupa producentów zbóż. Adres siedziby G. sp. z o.o., oraz członków "R." Sp. z o.o., "R." sp. z o.o., "R." Sp. z o.o. jest jednym adresem – S. [...] D. Ten adres został również wskazany przez H. S. jako adres zamieszkania. Wspólnikami "R." sp. z o.o. oraz "R." Sp. z o.o. są H. S. oraz D. K., natomiast w "R." Sp. z o.o. wspólnikami są H. S. oraz Z. P. Z. P. jest również Prezesem Zarządu wszystkich tych spółek z o.o. Zgodnie z załącznikiem nr 2 do wniosku o płatność w ramach działania Grupy producentów rolnych - Wykaz faktur VAT i rachunków, uporządkowanych w ujęciu chronologicznym, potwierdzających wartość i ilość dostarczonych grupie produktów lub grupy produktów przez poszczególnych jej członków w okresie od 12/08/2011 do 11/08/2012 roku, wszyscy członkowie grupy dokonali sprzedaży do Grupy rzepaku. Organ wskazał, że na podstawie danych przekazanych przez Członków Grupy we wnioskach składanych w powyższym trybie w latach 2011 i 2012, oraz informacji wynikającej z załącznika nr 2 do wniosku o płatność struktura produkcji poszczególnych członków w okresie wynosiła dla: • Z. P. - deklaracja pszenicy we wniosku z 2011 roku, brak w 2012 roku, gospodarstwo rolne o powierzchni 135,70 ha gruntów rolnych- produkcja 910 ton pszenicy oraz 100 ton rzepaku tylko w 2011 roku, brak sprzedaży plonów z 2012 roku; • "R." Sp. z o.o. - na powierzchni 972 ha gruntów rolnych należących do gospodarstwa - w 2011 roku 4 617,95 ton pszenicy oraz 542,71 ton rzepaku; powierzchni 971 ha w 2012 roku 741,59 ton pszenicy oraz 549,16 ton rzepaku, przy czym producent w 2011 roku zadeklarował pszenicę na powierzchni 227,51 ha, natomiast w 2012 roku na powierzchni 444,90 ha; • "R." Sp. z o.o. - na powierzchni 35,30 ha gruntów rolnych należących do gospodarstwa w 2011 roku 205 ton pszenicy oraz 25 ton rzepaku; w 2012 roku 0 ton pszenicy oraz 0 ton rzepaku; zgodnie z deklaracją we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich; • H. S. - na powierzchni 18,50 ha gruntów rolnych należących do gospodarstwa w 2011 roku 105 ton pszenicy oraz 542,71 ton rzepaku; w 2012 roku 207 ton pszenicy oraz 60 ton rzepaku, deklaracja pszenicy tylko we wniosku obszarowym z 2011 roku; • "R." sp. z o.o. - na powierzchni 274,10 ha gruntów rolnych należących do gospodarstwa w 2011 roku 987 ton pszenicy oraz 35 ton rzepaku; w 2012 - 35,88 ton rzepaku; deklaracja pszenicy. Stwierdzono również, że powierzchnie zgłoszone gruntów rolnych w ramach gospodarstw rolnych Członków Grupy we wnioskach za 2011 i 2012 rok o przyznanie płatności bezpośrednich odpowiadają powierzchni wynikającej z umów kontraktacyjnych pomiędzy Członkami Grupy a Grupą w okresie 2010/11 oraz 2011/2012. Grunty deklarowane przez Członków Grupy: H. S. (znajdujące się na działce ewidencyjnej [...]) oraz "R." Sp. z o.o. (znajdujące się na działce ewidencyjnej [...]) są własnością trzeciego Członka Grupy - "R." sp. z o.o. Organ – na podstawie złożonych przez Członków Grupy wniosków - stwierdził, że w 2012 roku Producenci H. S., "R." sp. z o.o. oraz Z. P. nie produkowali produktów ze względu na które Grupa została utworzona. Dodatkowo na podstawie danych zawartych w ewidencji prowadzonej zgodnie z przepisami ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, stwierdzono, że jedyne grunty będące w posiadaniu "R." sp. z o.o. oraz jedyne grunty będące w posiadaniu H. S. przynależne ich gospodarstwu w okresie objętym wnioskiem Grupy są własnością trzeciego Członka Grupy. Nie bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy stwierdzona sytuacja koncentracji wsparcia w ramach działania "Grupy producentów rolnych" w rękach jednej grupy osób powiązanych kapitałowo, majątkowo lub osobowo, poprzez założeniu Grupy z tych samych osób, wchodzących też w skład spółek będących Członkami Grupy. Na gruncie krajowych przepisów prawa, spółki będące Członkami Grupy stanowią odrębne i niezależne podmioty pod względem prawnym i funkcjonalnym, niemniej jednak, biorąc pod uwagę fakt, że w załączniku do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. Nr 72, poz. 424 ze zm.). z wyłączeniem owoców i warzyw oraz owoców i warzyw przeznaczonych dla przetwórstwa, dla grup zbożowych przewidziano minimalną ilość Członków w liczbie 5, aby Grupa mogła spełnić wymóg formalny utworzenia, wątpliwość uzasadnioną organu budzą powiązania osobowe podmiotów, będących Członkami Grupy. Tym bardziej, że biorąc pod uwagę definicję producenta rolnego jako posiadacza gospodarstwa rolnego oraz rolnika, H. S. nie spełniłby wymogu posiadacza gospodarstwa, bez gruntów, których właścicielem jest inny Członek Grupy - "R." sp. z o.o. Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. Nr 72, poz. 424 ze zm.) przewiduje możliwość utworzenia grup ze względu na produkty: ziarno zbóż, nasiona roślin oleistych ale również ziarno zbóż i nasiona roślin oleistych. Przyjmując racjonalność postępowania normodawcy, w przypadku gdy te same podmioty są Członkami Grup utworzonych w sektorze ziarna zbóż oraz w sektorze nasion roślin oleistych, a weryfikacja składanych przez kolejne lata wniosków o płatność w ramach działania Grupy producentów rolnych, oraz wniosków składanych w trybie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. z 2012 roku Dz. U. poz. 1164 ze zm.) wskazuje, że w okresie 4 lat działania Grupy, wszyscy Członkowie nie produkowali w swoich gospodarstwach produktów ze względu na które Grupa została utworzona (mimo uwzględniania na wnioskach o przyznanie płatności sprzedaży w każdym z okresów za które Grupa złożyła wniosek), co znajduje również potwierdzenie w planach działania obu Grup, należałoby wskazać, że Członkowie powołali dwie Grupy oddzielnie, aby za wprowadzanie produktów, będących przedmiotem prowadzonej działalności rolniczej móc otrzymywać podwójnie płatność. Producenci rolni, którzy w swoich gospodarstwach ustalili produkcję rolną w taki sposób, aby przemiennie w kolejnych latach dokonywać produkcji różnych roślin uprawnych zakwalifikowanych w odrębne sektory, mają możliwość zawiązania jednej Grupy z sektora ziarna zbóż i nasiona roślin oleistych, w ramach której pełniej mogliby realizować wspólne działania w zakresie produkcji i wprowadzania produktów do obrotu, a nie rozdrabniać to działanie na dwie Grupy. W ten sposób urzeczywistniliby cel koncentracji działania producentów w ramach Grupy a nie prowadzili do rozdrobnienia. W przedmiotowej sprawie organ stwierdził zaistnienie przesłanek z przepisu art. art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r., zgodnie z którym nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne. Wykładaniu przepisów prawa obowiązujących dla działania "Grupy producentów rolnych", nic może być dokonywana w sprzeczności do regulacji Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013, gdzie wskazano w sposób nie budzący wątpliwości, że działanie ma to na celu wykazanie korzyści z koncentracji produkcji i wspólnego współdziałania producentów z danego sektora, wykazania możliwości uzyskania lepszej sytuacji konkurencyjnej w przypadku współdziałania rozdrobnionych producentów, poprzez wykazanie znaczenia kryterium wielkości sprzedaży lub obrotów grupy w powiązaniu z liczbą jej członków. Biorąc tak zakreślone cele tego działania, należy wskazać, że G. sp. z o.o. w opinii organu, stworzyła sztuczne warunki do uzyskania płatności poprzez utworzenie dwóch Grup oddzielnie dla dwóch sektorów produktów (ziarna zbóż i nasiona roślin oleistych), mimo że w gospodarstwach Członków produkcja tych roślin nie odbywa się w sposób ciągły przez okres 4 lat działania Grupy, a przepisy obowiązujące dają podstawę w takich przypadkach do podjęcia działalności Grupy utworzonej ze względu na produkcję ziaren zboża i nasion roślin oleistych. W przypadku działania "Grupy producentów rolnych" nie można mówić o tym, że celem tego działania jest uzyskanie jak najlepszego wyniku finansowego w oderwaniu od współdziałania członków, których liczba minimalna została zakreślona przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Nacisk kładziony jest tu na wspólne działanie producentów działających w rozdrobnionych gospodarstwach, które pozwala uzyskać lepsze wyniki produkcyjne i sprzedażowe dzięki możliwej koncentracji sprzedaży ale również dostępności do tańszych środków produkcji i ustalania poziomu jakościowego w ramach Grupy. Organ - odmawiając przyznania płatności – wskazał, że w przypadku Członków Grupy, wobec wykazanego powiązania kapitałowego, majątkowego oraz osobowego, nie może być mowy o realizacji celu działania, jako integracji rozdrobnionych gospodarstw rolnych celem uzyskania lepszej siły przetargowej w negocjacjach z potencjalnymi nabywcami czy też dostawcami środków produkcji. Skarżąca spółka złożyła odwołanie od tej decyzji, zarzucając organowi I instancji: 1. naruszenie przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173) poprzez wydanie decyzji odmawiającej przyznania płatności z tytułu pomocy finansowej za okres od 11.08.2011 roku do 10.08.2012 r. mimo spełnienia warunków jej przyznania, 2. naruszenie przepisów art. 3 ust. 1 pkt. 1, art. 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt. 3 ustawy o z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw i art. 35 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dany podmiot może być członkiem tylko jednej grupy producentów rolnych, 3. naruszenie przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich poprzez jego błędne zastosowanie. W wyniku rozpoznania odwołania od decyzji, w dniu [...] czerwca 2013 r. prezes ARiMR wydał decyzję nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] marca 2013 r. W uzasadnieniu wskazano, że po przeprowadzonym postępowaniu organ II instancji stwierdza, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wypłaty Grupie pomocy finansowej za okres od dnia 12 sierpnia 2011 r. do dnia 11 sierpnia 2012 r. Prezes ARiMR ustalił, że Grupa została zawiązana przez 5 wspólników (członków): Z. P., "R." Sp. z o.o., "R." Sp. z o.o., H. S. i "R." sp. z o.o., przy czym osoby te zawiązały również jeszcze jedną grupę producentów utworzoną ze względu na produkcję zbóż tj. G. sp. z o.o. Podkreślono, że faktem bezspornym jest to, że członkowie grupy działający w formie spółek z ograniczoną odpowiedzialnością ("R." Sp. z o.o., "R." sp. z o.o., "R." Sp. z o.o.), jak i sama Grupa mają taki sam adres swojej siedziby, adres ten jest również zbieżny z adresem zamieszkania H. S., również siedziba G. sp. z o.o. mieści się pod tym samym adresem. Ponadto, jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego wspólnikami "R." Sp. z o.o. oraz "R." Sp. z o.o. są H. S. oraz D. K., natomiast wspólnikami "R." Sp. z o.o. są H. S. oraz Z. P., który ponadto jest Prezesem Zarządu wszystkich ww. spółek z o.o. oraz obydwu grup. Prezes ARiMR ustalił również, że grunty rolne, na których deklarują swoją produkcję H. S. oraz "R." Sp. z o.o. są własnością trzeciego Członka Grupy - "R." sp. z o.o. Organ II instancji ustalił ponadto, że poszczególni członkowie Grupy (H. S., "R." sp. z o.o., Z. P.), składając wnioski o przyznanie o płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, nie deklarowali produkcji rzepaku, a co za tym idzie, nie produkowali produktów, ze względu na które Grupa została utworzona w roku 2012. Ponadto, Prezes ARiMR opierając się na danych z wniosków o płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (płatności bezpośrednie) składanych przez poszczególnych członków Grupy oraz z informacji zawartych w planie działania Strony oraz G. sp. z o.o. stwierdził, że w okresie 4 lat działania ww. podmiotów, członkowie grupy prowadzili działalność w taki sposób, aby przemiennie w kolejnych latach dokonywać produkcji różnych roślin uprawnych (zbóż zamiennie z rzepakiem). Faktem stwierdzonym również jest to że poszczególni członkowie, mimo, że w danym roku nie produkowali danego produktu, we wnioskach o przyznanie płatności w ramach działania "Grupy producentów rolnych" uwzględniali sprzedaż w każdym z okresów za który został złożony wniosek. Organ odwoławczy wskazał również że, jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy GPR, grupa producentów rolnych, prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem że została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego lub grupy produktów, w celach określonych w art. 2 tj. dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego. Ponadto Prezes ARiMR stwierdził, że z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. Nr 72, poz. 424 z p. zm.), wydanego jako akt wykonawczy do ustawy GPR, nie można wywnioskować, aby istniał nakaz tworzenia przez tych samych producentów rolnych kolejnych grup dla kolejnych pojedynczych produktów. Organ odwoławczy podzielił zatem w pełni sposób interpretacji przepisów przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w zakresie przepisów unijnych, ustawy GPR oraz aktów wykonawczych, iż prawodawcy wprowadzającemu przepisy regulujące tworzenie grup oraz regulującemu zasady przyznawania płatności w ramach działania "Grupy producentów rolnych", przyświecał cel polegający na wzmocnieniu struktury instytucjonalnej w sektorze pierwotnej produkcji rolnej w celu wsparcia funkcjonowania producentów rolnych, poprzez zachęcanie ich do tworzenia grup producentów rolnych i współpracy, a w szczególności dostosowania produkcji prowadzonej w gospodarstwach członków grup producentów rolnych do wymogów rynkowych, wspólne wprowadzanie towarów do obrotu, w tym przygotowanie do sprzedaży, centralizacja sprzedaży oraz dostarczenie do odbiorców hurtowych (art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005 oraz art. 2 ustawy GPR). Prezes ARiMR wskazał, że z powyższego można wywnioskować, że obligatoryjnym celem, który mają spełniać utworzone grupy jest koncentracja i centralizacja sprzedaży produktów wytworzonych przez jej członków. Z tego wywieść można z kolei wniosek, że producenci rolni tworząc grupę w ramach działania "Grupy producentów rolnych" tworzą ją dla wszystkich wytworzonych przez siebie produktów, a nie dla poszczególnych produktów. Zresztą fakt zawiązywania przez te same podmioty grup dla poszczególnych produktów w żaden sposób nie powoduje (albo w niewielkim stopniu), wzmocnienia pozycji takich producentów na rynku. Odnosząc powyższe rozważanie na grunt niniejszej sprawy, Prezes ARiMR stwierdził, że członkowie grupy, którzy w swoich gospodarstwach ustalili produkcję rolną, w taki sposób, aby przemiennie w kolejnych latach dokonywać produkcji różnych roślin uprawnych zakwalifikowanych w odrębne sektory, mają możliwość zawiązania jednej Grupy z sektora ziarna zbóż i nasiona roślin oleistych, w ramach której pełniej mogliby realizować wspólne działania w zakresie produkcji i wprowadzania produktów do obrotu, a nie rozdrabniać to działanie na dwie Grupy. W ten sposób urzeczywistniliby cel koncentracji działania producentów w ramach Grupy, a nie prowadzili do rozdrobnienia. Prezes ARiMR stwierdził zatem zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 zgodnie z którym nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Organ odwoławczy podkreślił również, że zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia nr 1698/2005, odnoszącego się do kwot i stawek wsparcia zostały określone maksymalne limity przyznawanego wsparcia poprzez określenie, że górna granica jako odsetek produkcji wprowadzonej do obrotu podczas pierwszych pięciu lat po uznaniu grupy za grupę producentów wynosi 5 %, 5 %, 4 %, 3 % oraz 2 % przez odpowiednio pierwszy, drugi, trzeci, czwarty i piąty rok dla produkcji wprowadzonej do obrotu do wartości 1 000 000 EUR, a także 2,5 %, 2,5 %, 2,0 %, 1,5 % oraz 1,5 % przez odpowiednio pierwszy, drugi, trzeci, czwarty i piąty rok dla produkcji skierowanej na rynek przekraczającej 1 000 000 EUR, ale w odniesieniu do każdego z pierwszych pięciu lat kwota pomocy nieprzekracząjąca kwoty 100 000, 100 000, 80 000, 60 000, 50 000 Euro odpowiednio przez pierwszy rok, drugi rok, trzeci rok, czwarty rok i piąty rok. W ocenie organu istnienie ww. limitów wysokości przyznawanej corocznie pomocy finansowej dowodzi, że wyodrębnienie przez te same osoby w tym samym czasie, dwóch grup producentów rolnych, miało na celu obejście przepisów prawa związanych z ograniczeniami dotyczącymi maksymalnej kwoty wsparcia w ramach działania "Grupy producentów rolnych". W konsekwencji zatem, mimo spełnienia formalnych warunków niezbędnych do utworzenia grupy producentów rolnych na gruncie prawa polskiego, Grupa w niniejszej sprawie w sposób sztuczny i pozorny stworzyła warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie przez Skarżącą w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Wskazano ponadto, iż członkostwo w grupie producentów rolnych nie jest obowiązkiem, a wszystkie warunki i zobowiązania wynikające z tego członkostwa prowadzące do uzyskania płatności z tytułu pomocy finansowej członkowie grupy przyjmują dobrowolnie. Kluczowym warunkiem jednakże jest spełnianie celów określonych zarówno w prawie wspólnotowym jak i krajowym. Warunku polegającego na centralizacji sprzedaży Grupa nie spełnia. Pomoc finansowa jest udzielana wówczas, gdy grupa nic tylko jest zarejestrowana, ale także funkcjonuje zgodnie z celami, dla których została utworzona. Prezes stwierdził tym samym, iż w analizowanym stanie faktycznym, przyznanie grupie pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych", spowodowałoby uzyskanie wsparcia przez podmioty, których działalność nie stanowiła realizacji celu, dla którego grupa została utworzona, a w szczególności celu określonego w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005. W konsekwencji, doprowadziłoby to do naruszenia celów i istoty działania, wynikających z przedmiotowej regulacji. Odnoszą się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził raz jeszcze, że nie kwestionuje spełniania przez Grupę formalnych warunków koniecznych do uzyskania przez przedmiotową spółkę statusu grupy producentów rolnych. Natomiast odnosząc się do kolejnego zarzutu Prezes ARiMR zauważył, że zarówno organ I instancji jak i organ II instancji, nie kwestionują faktu, że producent rolny może być członkiem dwóch grup powstałych ze względu na różne produkty. Powyższa możliwość nie może jednak skutkować powstaniem takiej sytuacji, która byłaby sprzeczna z zasadami przyświecającymi tworzeniu grup (art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005) oraz ominięciem przepisów dotyczących ograniczeń w zakresie płatności (załącznik nr 1 rozporządzenia nr 1698/2005). W przedmiotowej sprawie te same podmioty zawiązały dwie grupy ze względu na produkcje dwóch produktów (zboża i rzepaku), a związek pomiędzy poszczególnymi spółkami (wynikający z ich struktury własnościowej i osobowej), a przez to i grupami producentów rolnych, pozostaje w sprzeczności z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie przepisów dotyczących ograniczeń w zakresie płatności. W ocenie Prezesa ARiMR powyższe dowodzi, że wyodrębnienie w tej sprawie dwóch grup producentów rolnych: nasion roślin oleistych i ziarna zbóż (a nie jednej: ziarno zbóż i nasiona roślin oleistych), miało na celu obejście przepisów prawa związanych z ograniczeniami dotyczącymi maksymalnej kwoty wsparcia w ramach działania "Grupy producentów rolnych". Organ odwoławczy zauważył ponadto, iż - w odniesieniu do twierdzeń Skarżącej dotyczących zarzutu błędnego zastosowania przez organ I instancji art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 poprzez przyjęcie faktu, że brak produkcji przez członka grupy w danym roku nie może być traktowane jako warunek skutkujący stwierdzeniem "sztucznych warunków" - organ I instancji nie oparł swoich twierdzeń o stworzeniu przez Grupę sztucznych warunków tylko na fakcie braku produkcji w danym roku, ale wskazał również inne przyczyny, wskazujące na fakt wystąpienia przesłanek do zastosowania w niniejszej sprawie art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 w tym, m in. powiązania osobowo- kapitałowe wspólników grupy, powiązania między grupami producenckimi. W dniu 5 sierpnia 2013 r. do Prezesa ARiMR wpłynęła skarga G." Sp. z o.o. na decyzję nr [...] z [...] czerwca 2013 r., w której wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: - art. 7, 77 §1 i 107 §3 k.p.a. polegające na braku jednoznacznego ustalenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy Skarżąca spełnia wszystkie przesłanki wsparcia, prowadzące do nieuzasadnionego niezastosowania przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173), - art. 7, 77 §1 i 107 §3 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do jednostronnego i nieuzasadnionego stwierdzenia o "sztucznym" spełnieniu warunków udzielenia wsparcia, a także o nierealizowaniu przez Skarżącą celu określonego w przepisie art. 35 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW); 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci: przepisu art. 35 ust. 1 Rozporządzenia 1698/2005, poprzez błędne przyjęcie, że warunkiem uzyskania płatności jest kumulatywna realizacja wszystkich celów wymienionych w literach a-c tego przepisu, przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (dalej: "Rozporządzenie 65/2011") poprzez jego błędne zastosowanie. Ponadto, w związku z art. 106 §3 p.p.s.a. wniesiono o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do skargi w postaci: certyfikatu "REDcert" z dnia 24 lipca 2012 r. wraz z tłumaczeniem przysięgłym, odpisów pełnych KRS dot. członków Grupy: "R." Sp. z o.o., "R." Sp. z o.o., "R." Sp. z o.o., z uwagi na to, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje przedłużenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że chybiony jest zarzut organu, jakoby spełnienie warunków miało charakter "sztuczny" na tej oto podstawie, że w danym roku niektórzy członkowie grupy nie wytworzyli produktu, ze względu na który Grupa została utworzona. Ocenę tę w pełni podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie II GSK 1596/11, w którym uwzględniając skargę kasacyjną Skarżącej uzasadniono uchylenie decyzji organu w ten sposób, że "z treści tego przepisu (art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005) - poruszając się w granicach możliwego sensu użytych w nim słów - nie można dojść do wniosku, że uzyskanie wsparcia przez grupę producentów uzależnione jest od wytworzenia przez każdego z członków grupy, w każdym roku działalności, produktu, ze względu na który grupa została utworzona". Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z p. zm. dalej: k.p.a.), jak i z normami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie, Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to uzasadniło jej uchylenie w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż oceniając - w powyższym kontekście - treść rozstrzygnięć administracyjnych wskazać trzeba, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wymienić, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowią przepisy krajowe: ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. Nr 64, poz. 427), Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grup producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 (Dz. U. z 2007 r. Nr 81 poz. 550ze zm.) a także przepisy prawa wspólnotowego tj. Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. L 277 z 21.10.2005 r., str. 1), Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. L 25 z 28.01.201, str. 8). W drugiej – należy wskazać – że zarówno w stosunku do Skarżącej spółki – G. Sp. z o.o. z siedzibą w S., jak i wskazanej przez organy w swoich decyzjach G. Sp. z o.o. z siedzibą w S., zapadły wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, odnoszące się do wniosków wskazanych Grup o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013 za okres od 11 sierpnia 2008 r. do 10 sierpnia 2009 r. W wyrokach NSA z dnia 4 grudnia 2011r. sygn. akt II GSK 1596/11 i II GSK 1676/11 oraz WSA z dnia 11 kwietnia 2011r. sygn. akt V SA/Wa 2299/10 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl) sądy te wyraźnie wskazały, że obowiązku wykonywania corocznie określonej produkcji przez każdego z członków grupy nie można domniemywać. Wspólna realizacja celów wskazanych w art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005, przez poszczególnych członków grupy producenckiej nie oznacza, że każdy z nich musi dokonywać wszystkie te czynności odrębnie, w tym także w zakresie czynności w postaci produkcji produktu, dla produkowania i sprzedaży których grupa została utworzona. NSA podkreśliło, że dokonując interpretacji przepisów regulujących funkcjonowanie grup producenckich nie można oczywiście tracić z pola widzenia istoty powołania "do życia" takiego tworu, który jest swoistym "przedłużeniem" działalności producentów rolnych określonych produktów. Grupy producenckie tworzą bowiem wyłącznie producenci rolni określonego rodzaju produktu, w celach określonych w art. 2 ustawy o grupach producentów rolnych i w art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, czyli związanych w pewien sposób z działalnością produkcyjną w rolnictwie. Jednakże okoliczność, iż członek grupy producenckiej w danym roku nie wyprodukował produktu, dla produkowania i sprzedaży których grupa została utworzona, nie oznacza, że traci on status producenta rolnego, iż działanie grupy producenckiej można każdorazowo zakwalifikować jako sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami systemu wsparcia. O tym, czy grupie można przypisać sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności celem uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia, decydują okoliczności konkretnej sprawy. Z kolei w cyt. wyroku WSA stwierdzono, że w ocenie Sądu organ odwoławczy dokonywał niczym nieuzasadnionej rozszerzającej, a nawet contra legem wykładni art. 35 ust. 1 lit b Rozporządzenia Rady (WE). Przepis ten wskazuje bowiem na cel: wspólne wprowadzenie towarów do obrotu. Organ jednakże bezpodstawnie widzi tu inny jeszcze cel - wsparcie wspólnej produkcji produktu jednocześnie przez wszystkich producentów. Tymczasem wprowadzanie do obrotu, to po prostu zbywanie towarów, w tym nawet nabytych poza grupą, bowiem chociażby przepis art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o grupach producentów wskazuje, że grupa może sprzedawać również produkty nabyte od osób trzecich, nie tylko od swoich członków, byleby przychody ze sprzedaży produktów wytworzone przez członków stanowiły przynajmniej połowę przychodów grupy ze sprzedaży tych produktów. Zatem w ocenie Sądu regulacja zawarta w tym właśnie przepisie jest gwarancją działania grupy w celach określonych w art. 2 ustawy i art. 35 ust 1 lit b Rozporządzenia Rady (WE) 1698/2005. Wyciąganie z celu określonego w art. 35 ust. 1 lit b ("wspólne wprowadzanie towarów do obrotu") wniosku, że w każdym roku każdy z producentów musi produkować produkt, dla którego grupa została zawiązana, jest w ocenie Sądu nieuzasadnione ani na gruncie logiki ani na gruncie prawa. Obowiązek wykonywania corocznie określonej produkcji przez każdego z członków grupy nie może być domniemany, musi być wyraźnie określony. A takiego wyraźnego obowiązku nie sposób dopatrzyć się w jakimkolwiek przepisie. Przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 170 przewidują, że prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, natomiast z art. 171 p.p.s.a. wynika, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę obydwie te regulacje, należy wskazać, że – mimo iż organy orzekające w zaskarżonych decyzjach nie są związane treściami cyt. rozstrzygnięć sądów administracyjnych, winny wziąć pod uwagę zawarte w nich interpretacje przepisów, które stanowiły podstawę wydania tych decyzji. Inne działanie organów prowadziłoby do nieuzasadnionego nierównego traktowania wniosku Skarżącej w tożsamym stanie prawnym i w podobnym stanie faktycznym (wnioski dotyczą innego okresu). Jednocześnie Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela zawarte w cyt. wyrokach sądów administracyjnych poglądy odnośnie interpretacji przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 i art. 35 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 oraz art. 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983 z p. zm.). Odnosząc natomiast do regulacji zawartej w art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, która wprowadziła regulację niedokonywania żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu – należy wskazać, że zarówno Dyrektor [...]OR ARiMR, jak i Prezes Agencji, nie przeprowadzili szczegółowego postępowania mającego na celu udowodnienie, iż rzeczywiście Skarżąca spółka takie sztuczne warunki stworzyła. W wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt C-434/12 (LEX 1362597) dot. orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawie Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond 'Zemedelie' - Razplasztatelna agencija ETS dokonał wykładni art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Trybunał wskazał, że art. 4 ust. 8 tego rozporządzenia w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do organów rozstrzygających w sprawie należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). W ramach drugiego elementu należy natomiast rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z sytemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie organ może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Trybunał stwierdził ponadto, że art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, by wniosek o płatność z systemu wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) został oddalony jedynie na tej podstawie, że projekt inwestycyjny, ubiegający się o skorzystanie z pomocy w ramach tego systemu, nie wykazuje niezależności funkcjonalnej lub że istnieje więź prawna między ubiegającymi się o taką pomoc, jednak przy braku uwzględnienia innych elementów obiektywnych rozpatrywanego przypadku. Z treści cyt. przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 oraz cyt. wyroku Trybunału Sprawiedliwości wynika – zdaniem Sądu – że organy pochopnie, opierając się na ogólnikowych stwierdzeniach, uznały, że w sprawie zaszły przesłanki stworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności. Organ mianowicie – wskazując na fakt, że te same osoby (fizyczne i prawne) tworzące obydwie Grupy producenckie i to, że – jego zdaniem - są tym samym powiązane, skonstatował, że powinny tworzyć jedną Grupę producentów, zajmującą się produkcją zarówno zboża, jak i rzepaku. Wskazał przy tym, że z wydanego jako akt wykonawczy do ustawy z dnia 15 września 2000r. o grupach producentów rolnych rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. Nr 72, poz. 424 z p. zm.) nie można wywnioskować, aby istniał nakaz tworzenia przez tych samych producentów rolnych kolejnych grup dla kolejnych pojedynczych produktów. Prezes Agencji nie zauważył przy tym, że z treści tego rozporządzenia nie wynika również zakaz tworzenia przez tych samych producentów rolnych kolejnych grup dla kolejnych pojedynczych produktów. Ponadto, co należy podkreślić, organ – sugerując, iż na wyodrębnienie w tej sprawie dwóch grup producentów rolnych: nasion roślin oleistych i ziarna zbóż (a nie jednej: ziarna zbóż i nasiona roślin oleistych) miało na celu obejście przepisów prawa związanych z ograniczeniami dotyczącymi maksymalnej kwoty wsparcia w ramach działania GPR – nie wykazał, że takie działanie miało lub mogło mieć miejsce, ograniczając się jedynie do wskazania przepisów, które - zdaniem organu - potwierdzają jego tezę. Sąd, w składzie rozpoznającym sprawę, badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych powołanych wyżej przepisami prawa wspólnotowego i krajowego, doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, art. 5 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 oraz art. 35 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 a nadto art. 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Z tego względu uzasadnione okazały się również zarzuty skargi naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., który wymaga od organu dokonania prawidłowej subsumcji stanu faktycznego pod normę prawną. Brak wyjaśnienia, jakie okoliczności faktyczne przyjętą przez organ sztuczność uzasadniają - czynią również uzasadnionym zarzuty naruszenia procedury administracyjnej określonych w art. 6, 7, 8 k.p.a. w zw. z art. 21 ust 1 i 2 pkt 2 ustawy z 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r., nr 64, poz. 427 z p. zm.) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich przyczyn organ winien zatem dokonać ponownej oceny sprawy z uwzględnieniem wyżej wyrażonych poglądów w zakresie wykładni prawa materialnego, z zastosowaniem odpowiednich przepisów dotyczących postępowania. Wobec powyższego wniosek Skarżącej dot. przeprowadzenia dowodu uzupełniającego Sąd nie uznał za zasadny z uwagi na fakt, że przedstawione Sądowi dokumenty będzie musiał uwzględnić organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 145 § 1 ust.1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.