IV SA/Po 154/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. N. na pismo Powiatowego Rzecznika Konsumentów w W. z dnia [...] grudnia 2013 r., znak [...] w przedmiocie reklamacji dotyczącej wywozu odpadów postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. T. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na pismo Powiatowego Rzecznika Konsumentów w W. z dnia [...] grudnia 2013 r., znak [...] w przedmiocie reklamacji dotyczącej wywozu odpadów. W odpowiedzi na skargę Rzecznik wniósł o odrzucenie skargi wskazując, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Sprawami sądowoadministracyjnymi są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których z mocy odrębnych ustaw stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm. – dalej jako "Ppsa"). Zgodnie z art. 3 § 2 Ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 Ppsa). W tym miejscu przytoczyć należy przepisy prawne regulujące zadania i kompetencje Powiatowego Rzecznika Praw Konsumentów. Z uregulowań prawnych dotyczących Powiatowego Rzecznika Praw Konsumentów, zawartych w dziale V rozdział 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. nr 50 poz. 331 ze zm.) wynika specyficzna formuła funkcjonowania tego organu. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy zadania samorządu powiatowego w zakresie ochrony praw konsumentów wykonuje powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów, zwany dalej "rzecznikiem konsumentów". W myśl art. 42 ust. 1 ustawy do zadań rzecznika konsumentów w szczególności należy: 1) zapewnienie bezpłatnego poradnictwa konsumenckiego i informacji prawnej w zakresie ochrony interesów konsumentów; 2) składanie wniosków w sprawie stanowienia i zmiany przepisów prawa miejscowego w zakresie ochrony interesów konsumentów; 3) występowanie do przedsiębiorców w sprawach ochrony praw i interesów konsumentów; 4) współdziałanie z właściwymi miejscowo delegaturami Urzędu, organami Inspekcji Handlowej oraz organizacjami konsumenckimi; 5) wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub w przepisach odrębnych. Ponadto rzecznik konsumentów może w szczególności wytaczać powództwa na rzecz konsumentów oraz wstępować, za ich zgodą, do toczącego się postępowania w sprawach o ochronę interesów konsumentów. Ponadto na gruncie niniejszej sprawy należy mieć na uwadze, że stosownie do art. 43 ust. 3 ustawy Rzecznik konsumentów jest obowiązany przekazywać na bieżąco delegaturom Urzędu wnioski i sygnalizować problemy dotyczące ochrony konsumentów, które wymagają podjęcia działań przez organy administracji rządowej. Wyżej wskazane przepisy ani pozostałe przepisy cytowanej ustawy nie przyznają Powiatowemu Rzecznikowi Praw Konsumentów uprawnień do wydania jednostronnych, władczych aktów administracyjnych. Z powyższych względów pismu Powiatowego Rzecznika Praw Konsumentów nie można przypisać cech aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 Ppsa. W tym miejscu wskazać należy, iż art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa przewiduje, że skarga do sądu administracyjnego służy na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w literaturze przedmiotu (p. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2005), że przedmiot skargi przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 4 określają następujące elementy: 1) akt lub czynność nie może mieć charakteru decyzji lub postanowienia, wydawanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 Ppsa. 2) akt lub czynność muszą mieć charakter zewnętrzny, tj. muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność, 3) akt lub czynność muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu, 4) akt lub czynność musi mieć charakter publicznoprawny, 5) akt lub czynność musi dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Co prawda temu pismu przypisać można pewne cechy aktu, o którym mowa w art. 3 § 4 pkt 4 Ppsa, to jednakże z uwagi, że pismo to nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów praw, a przepisy prawa nie przewidują możliwości władczego działania rzecznika, nie można uznać, iż podlega ono kontroli sądowoadministracyjnej. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa jako nie należąca do kognicji sądów administracyjnych, skargę odrzucił.