II SA/Łd 110/14

Dnia 19 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane świadczenia z funduszu alimentacyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. LS W. M. reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane świadczenia z funduszu alimentacyjnego, domagając się uchylenia wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego powołał się na niezasadność podjętych w tej sprawie rozstrzygnięć, argumentując, że ich wykonanie spowoduje niewątpliwie szkodę w majątku skarżącego i trudne do przezwyciężenia skutki, gdyż dochodzona przez organ kwota to 1500 zł wraz z odsetkami ustawowymi za okres kilku lat. Nadto pełnomocnik podkreślił, że skarżący pomimo tego, że nadal studiuje w Wielkiej Brytanii nie jest już uprawniony do alimentów. W Polsce nie posiada też stałych dochodów, a jego centrum życiowe znajduje się za granicą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozumieniu art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności należy, zdaniem Sądu wyjaśnić, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego dotyczy tylko takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym takiego stanu rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest, więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów. Zauważyć jednak trzeba, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wykonania takiego wymaga. Nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne, oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Z prezentowanym wyżej stanowiskiem koresponduje również dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych. Warto tu zwrócić uwagę na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2005 r. sygn. akt II FZ 250/2005 (LexPolonica nr 420607) i z dnia 5 maja 2005 r. sygn. akt I OZ 371/2005 (LexPolonica nr 402363), czy też postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 396/05 (Lex nr 220325). W przekonaniu Sądu, zaskarżona decyzja o uznaniu za nienależnie pobrane świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie ma cech wykonalności, gdyż nie nakazuje stronie wykonania obowiązku. Nie powoduje ona powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na stronę skarżącą nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu. W istocie bowiem ustalenie przez organ wysokości nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest stwierdzeniem pewnego stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji. Natomiast wykonaniem w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest z pewnością możliwość przyszłego orzeczenia przez organ o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Tym samym rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie skutkuje dla skarżącego niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. podlegać będzie dopiero decyzja o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. LS