II OSK 2301/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz del. WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 429/12 w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz J. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z 22 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Bydgoszczy postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] wydanym na wniosek Burmistrza Miasta i Gminy Piotrków Kujawski odmówił uzgodnienia realizacji inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego na działce Ew. nr [...] położonej w miejscowości W., gmina P. K.. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że projektowana inwestycja leży w obrębie Obszaru Chronionego Krajobrazu J. G., na terenie którego obowiązują zakazy zawarte w rozporządzeniu nr 13 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 9 czerwca 2005 r. w sprawie obszarów chronionych (Dz. Urz. Woj. Kuj-Pom. Nr 72, poz. 1377 ze zm.). Na podstawie dokonanej analizy przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy stwierdzono, że realizacja wnioskowanej inwestycji jest niezgodna z przywołanymi przepisami. W zażaleniu na powyższe postanowienie B. i J. K. podnieśli, że w momencie zakupu przedmiotowej działki w dniu 17 kwietnia 2002 r. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym przedmiotowa działka przeznaczona była pod usługi turystyki i wypoczynku. Zaznaczyli również, że Wojewoda tworząc obszar chronionego krajobrazu nie poinformował o swoich posunięciach, a tym samym pozbawił ich możliwości zabudowy spornej działki. Nadto zaznaczyli, że budowa budynku letniskowego wkomponowanego architektonicznie w krajobraz i wyposażona w ekologiczną infrastrukturę techniczną nie stworzy zagrożenia dla przyrody i pobliskiego jeziora. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i uzgodnił odmowny projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. W motywach tego rozstrzygnięcia przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, jak również przybliżono zmieniony w trakcie prowadzonego postępowania stan normatywny. Podkreślono, że w świetle obowiązujących unormowań prawnych prawo wniesienia zażalenia na postanowienie dotyczące uzgodnienia warunków zabudowy przysługuje wyłącznie osobie, która złożyła wniosek o wydanie decyzji. Podkreślono, że w sprawie tej wnioskodawcą jest J. K., co wynika z projektu decyzji o warunkach zabudowy, zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji wniesione zostało przez J. K. i B. K., co oznacza, że B. K. nie może skutecznie złożyć zażalenia. Zdaniem organu odwoławczego przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wyznaczają ramy wydania decyzji pozytywnej w sprawie warunków zabudowy, tym samym decyzja taka musi być zgodna z przepisami odrębnymi, do których zaliczyć należy przepisy dotyczące ochrony przyrody. Podkreślono, że działka przeznaczona pod zainwestowanie znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu J. G., jak również w trakcie prowadzonego postępowania weszła w życie uchwała Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 21 marca 2011 r. Nr VI/106/11 w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Kujaw. Nr 99, poz. 793). Powyższa uchwała wprowadziła na przedmiotowym obszarze chronionym szereg zakazów, w tym zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki, rolnej, leśnej lub rybackiej. Sygnalizowana okoliczność stała się podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji przez organ prowadzący główne postępowanie. Wypowiadający się w tej sprawie organ zaznaczył, że z uwagi na fakt, iż projektowane przedsięwzięcie polega na budowie budynku letniskowego, nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jeziora i innych zbiorników wodnych. W dalszej części uzasadnienia organ prowadzący postępowanie rozważał możliwość zastosowania odstępstwa od sygnalizowanego zakazu sprowadzającego się do tego, że nie dotyczy on zbiorników antropogenicznych o powierzchni do 1ha, cieków wodnych stanowiących budowle i urządzenia melioracyjne, terenów przeznaczonych pod zabudowę dla których szerokość strefy zakazu budowy wyznacza się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub przypadków budowy obiektów budowlanych, gdy w wyznaczonej strefie znajduje się zespół istniejącej zabudowy, które mają uzupełnić bądź do których będą przylegać nowo planowane obiekty. Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza wykazała, że w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą okoliczności wyłączające występowanie przedmiotowego zakazu. W konkluzji swojego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że nie istnieje możliwość zastosowania odstępstw od zakazu określonego w § 2 ust. 1 pkt. 8 uchwały Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu. Organ główny w sposób prawidłowy sporządził odmowę projektu decyzji o warunkach zabudowy dlatego też należało go uzgodnić (wyrazić zgodę na treść przedłożonego odmownego projektu). Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. K., który wystąpił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniu temu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 60 ust. 1 i 1a oraz art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 21 Konstytucji RP i art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem wnoszącego skargę do inwestycji osób prywatnych przepisy dotyczące uzgodnienia stosuje się odpowiednio, a organy administracji nie wykazały zagrożenia dla Obszaru Chronionego Krajobrazu – J. G., z uwagi na brak opinii środowiskowych w sytuacji zgody na wydanie warunków zabudowy dotyczących działek leżących w granicach wyżej wymienionego Obszaru. W końcowej części skargi podniesiono, że w przypadku skarżącego dokonano wywłaszczenia ekonomicznego z wartości zakupionej działki. Sejmik Województwa Kujawsko-Pomorskiego przyjmując niekorzystne dla niego uchwały dokonał wstecznego ograniczenia praw właścicielskich. Nadto wbrew postanowieniom art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy wydał rozstrzygnięcie na niekorzyść odwołującego się, ponieważ postulował wydanie uzgodnienia negatywnego projektu decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi z odwołaniem się do argumentacji zamieszczonej w kwestionowanym postanowieniu. Organ ten nie podzielił stawianego mu zarzutu wydania rozstrzygnięcia na niekorzyść, ponieważ kwestionowane postanowienia nie pogarsza sytuacji prawnej strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 429/12 oddalił skargę. W jego motywach podkreślono, że przy podejmowaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia nie dopuszczono się naruszenia przepisów prawa. W pierwszej kolejności zwrócono uwagę na rolę organu uzgadniającego w procesie podejmowania decyzji o warunkach zabudowy i zaakcentowano, że jego rola sprowadza się do wskazania, czy planowana inwestycja jest zgodna z przepisami dotyczącymi ochrony przyrody. Podkreślono, że co do zasady uzgodnieniu podlegają projekty decyzji pozytywnych, jednakże uzgodnienia mają gwarantować udział w postępowaniu wyspecjalizowanych organów, dokonujących oceny zgodności z prawem zamierzeń inwestycyjnych, z punktu widzenia niektórych ustaw. Z tego też powodu przed wydaniem decyzji odmownej, organ główny winien zweryfikować prawidłowość swego stanowiska i przedstawić projekt decyzji organowi wyspecjalizowanemu. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie tego typu sytuacja zaistniała, ponieważ odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzonej inwestycji dokonano z punktu widzenia ochrony obszaru chronionego krajobrazu, a zasadność przyjętego stanowiska wymagała uzgodnienia z organem specjalistycznym w zakresie ochrony przyrody. Wskazane działania znajdują umocowanie w treści art. 53 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem składu orzekającego organy administracji trafnie uznały, że w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania odstępstwa od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora. Treść obowiązujących w tym zakresie aktów normatywnych jest tożsama i jednoznaczna oraz uniemożliwia lokalizację przedmiotowej inwestycji w odległości około 70 metrów od brzegu jeziora G., a obszar ten nie został objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym nie ma do niego zastosowania odstępstwo przewidziane w § 3 ust. 3 uchwały Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego. W świetle powyższego zasadnie organ odwoławczy uzgodnił pozytywnie decyzję odmawiającą uzgodnienia warunków. Za niezasadny uznano zarzut naruszenia postanowień art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem organy administracji obu instancji wykluczyły możliwość realizacji zamierzonej inwestycji na wskazanym terenie, jednakże uczyniły to w odmienny procesowo sposób. Tym samym zaskarżone postanowienie nie zostało wydane na niekorzyść strony wnoszącej zażalenie. Nie doszło także do naruszenia postanowień art. 21 Konstytucji RP, ponieważ konstytucyjna ochrona własności odbywa się w granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także prawa miejscowego. W skardze kasacyjnej pełnomocnik J. K. zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, a to § 2 ust. 2 pkt. 6 Uchwały nr VI/106/11 Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego poprzez błędną wykładnię uzależniającą wyłącznie zakaz zabudowy w postaci istniejącego zespołu zabudowy od istnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji gdy konstrukcja przepisu nie uzależnia wyłączenia zakazu od istnienia planu dla zespołu zabudowy tylko dla wcześniej wymienionych okoliczności. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 134 i art. 145 § 1 tej ustawy poprzez uchylenie się od pełnej analizy zgodności zaskarżonego postanowienia z przepisami prawa, a w konsekwencji nie dokonanie pełnej kontroli sądowej i nieusprawiedliwione przyjęcie, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem; art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1 powoływanej ustawy poprzez uchylenie się od samodzielnej wykładni § 2 ust. 2 pkt. 6 uchwały nr VI/106/11 Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego i poprzestanie na wykładni zaskarżonego postanowienia dokonanej przez organ administracji co w konsekwencji uniemożliwia skarżącemu skontrolowanie rozumowania Sądu i zasadności przyjętego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji sporządzenia kompletnych zarzutów skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniesionej skargi kasacyjnej rozwinięto zarzuty postawione organom administracji i podkreślono, że organ odwoławczy pominął fakt, że przypadek wyłączenia zakazu, o którym mowa w ust. 1 pkt. 8 uchwały Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego dotyczy także przypadków budowy obiektów budowlanych, gdy w wyznaczonej strefie znajduje się zespół istniejącej zabudowy, które mają uzupełniać lub do których mają przylegać nowo planowane obiekty. Obowiązek istnienia planu zagospodarowania przestrzennego nie dotyczy zespołu zabudowy, gdyż poprzedzony jest spójnikiem "lub" co oznacza, że okoliczności wskazane po wymienionym spójniku należy traktować jako osobne okoliczności wyłączające zakaz zabudowy. Samo odniesienie do zespołu istniejącej zabudowy nasuwa skojarzenia z dobrym sąsiedztwem wymaganym w przypadku decyzji o warunkach zabudowy czyli w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego. Działki sąsiadujące z działką skarżącego stanowią zespół zabudowy rekreacyjnej i były kupowane na cele rekreacyjne, przy czym w odróżnieniu od skarżącego występując o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, takie rozstrzygnięcia otrzymywali. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nadto nie zachodzi również jakakolwiek z przesłanek, o których mowa w art. 189 wskazanej ustawy, które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. W rozpatrywanej sprawie J. K. zarzucił organom administracji oraz sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, a to postanowień § 2 ust. 2 pkt. 6 uchwały nr VI/106/11 Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego, a także przepisów postępowania poprzez uchylenie się od samodzielnej wykładni przywołanego powyżej przepisu. Poddane kontroli sądów administracyjnych orzeczenie organów administracji zapadło w ramach postępowania prowadzonego przez Burmistrza Miasta i Gminy Piotrków Kujawski w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego na działce Ew. nr [...] położonej w miejscowości W., gmina P. K.. W ramach tego postępowania wskazany powyżej Burmistrz wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy o uzgodnienie w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla powyższej inwestycji. Oznacza to, że kwestionowane przez skarżącego rozstrzygnięcia organów administracji, jak również wyrok Sądu pierwszej instancji zapadły w ramach postępowania wpadkowego, względem postępowania głównego, którego istota sprowadza się do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W tym miejscu należy przypomnieć, że postępowanie takie uruchamiane jest na wniosek strony, która zamierza realizować określoną inwestycję i podejmuje działania zmierzające do uzyskania decyzji umożliwiającej jej wykonanie. Innymi słowy Burmistrz Miasta i Gminy Piotrków Kujawski przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla budowy budynku letniskowego wystąpił w myśl postanowień art. 64 ust. 1 w związku z 53 ust. 4 pkt. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy o uzgodnienie przedmiotowej decyzji. Wskazany organ postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] odmówił uzgodnienia realizacji inwestycji polegającej na budowie przedmiotowego budynku, natomiast organ odwoławczy uzgodnił w sposób pozytywny treść negatywnego projektu decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Piotrków Kujawski o warunkach zabudowy. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności trzeba dostrzec, iż w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji zamieszczono stwierdzenie, że treść rozporządzenia Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 9 czerwca 2005 r. i obecnie obowiązującej uchwały Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego w zakresie objętym przedmiotem postępowania pozostaje tożsama, a formułowane w stosownych przepisach odstępstwa od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od brzegu jeziora nie znajdują zastosowania do przedmiotowej nieruchomości, położonej 70 m od brzegu jeziora G.. Twierdzenie takie pozostaje w sprzeczności ze stanem faktycznym sprawy, ponieważ w § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia nr 13 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 9 czerwca 2005 r. w sprawie obszarów chronionych (Dz. Urz. Woj. Kuj-Pom. Nr 72, poz. 1377 ze zm.) zamieszczono następujące unormowanie, "w obszarach wprowadza się następujące zakazy: lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, a po myśli § 3 ust. 3 tego rozporządzenia zakaz, o którym mowa była powyżej nie dotyczy zbiorników antropogenicznych o powierzchni do 1 ha, cieków wodnych, stanowiących budowle i urządzenia melioracyjne, terenów przeznaczonych pod zabudowę, dla których szerokość strefy zakazu zabudowy wyznacza się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przypadków budowy obiektów budowlanych, gdy w wyznaczonej strefie znajduje się zespół istniejącej zabudowy, które mają uzupełnić, bądź do których będą przylegać nowo planowane obiekty". Natomiast w § 2 ust. 1 pkt. 8 uchwały Nr VI/106/11 z dnia 21 marca 2011 r. Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego (Dz. Urz. Woj. Kujawsko-Pomorskiego z 2011 r. Nr 793), stanowi się, że "na obszarach, o których mowa w załącznikach nr 1 – 29 do uchwały, wprowadza się następujące zakazy – lokalizowania obiektów budowlanych, w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, a w § 2 ust. 6 tej uchwały stanowi się, że zakaz, o którym była mowa powyżej nie dotyczy zbiorników antropogenicznych o powierzchni do 1 ha, cieków wodnych stanowiących budowle i urządzenia melioracyjne, terenów przeznaczonych pod budowę, dla których szerokość strefy zakazu zabudowy wyznacza się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub przypadków budowy obiektów budowlanych, gdy w wyznaczonej strefie znajduje się zespół istniejącej zabudowy, które ma ją uzupełniać, bądź do których będą przylegać nowo planowane obiekty". Przytoczona powyżej treść stosownych unormowań mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie sprawia wrażenie tożsamości, jednakże dostrzec należy, że między nimi występuje drobna, jednakże posiadająca istotne znaczenie różnica. W rozporządzeniu Wojewody Kujawsko-Pomorskiego obowiązującym w trakcie podejmowania postanowienia przez organ pierwszej instancji stanowiący podstawę rozstrzygnięcia przepis brzmiał w sposób następujący "zakaz ... nie dotyczy ... terenów przeznaczonych pod zabudowę, dla których szerokość strefy zakazu zabudowy wyznacza się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przypadków budowy obiektów budowlanych, gdy w wyznaczonej strefie znajduje się zespół istniejącej zabudowy, które mają uzupełnić, bądź do których będą przylegać nowo planowane obiekty". Zatem unormowanie to łączyło wyłączenie zakazu przewidzianego w § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w dacie podejmowania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy obowiązywały już postanowienia uchwały Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego, a przepis stanowiący podstawę prawną podejmowanego postanowienia brzmiał w sposób następujący "zakaz ... nie dotyczy ... terenów przeznaczonych pod zabudowę, dla których szerokość strefy zakazu zabudowy wyznacza się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub przypadków budowy obiektów budowlanych, gdy w wyznaczonej strefie znajduje się zespół istniejącej zabudowy, które mają uzupełnić, bądź do których będą przylegać nowo planowane obiekty". W zestawieniu z wcześniejszym unormowaniem różnica sprowadza się do zamieszczenia w nim spójnika "lub", co w istotny sposób zmienia treść tego unormowania, ponieważ wprowadza do niego dwie równoprawne przesłanki uprawniające do odstąpienia od zakazów sformułowanych w § 2 ust. 1 pkt. 8 uchwały Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego. W następstwie przyjętego ustalenia należy stwierdzić, że zarówno organy administracji publicznej, jak i Sąd pierwszej instancji podejmując stosowne rozstrzygnięcia dopuściły się naruszenia przepisu prawa materialnego, ponieważ przy ich podejmowaniu całą swoją uwagę skupiły na tym, że obszar ten nie został objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast umknęła im niezbędność rozważenia występowania drugiej z przewidzianych w uchwale Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego grupy przesłanek a mianowicie przypadków budowy obiektów budowlanych, gdy w wyznaczonej strefie znajduje się zespół istniejącej zabudowy, które mają uzupełnić, bądź do których będą przylegać nowo planowane obiekty. W świetle przeprowadzonych rozważań uznać należy, że skarga kasacyjna jest zasadna, a Sąd pierwszej instancji przy wydawaniu swojego orzeczenia dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, a tym samym wyczerpana została przesłanka uzasadniająca uwzględnienie wniesionej skargi kasacyjnej i merytoryczne rozpoznanie sprawy sprowadzające się do wyeliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięcia organu odwoławczego. W ramach ponownie prowadzonego postępowania Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska obowiązany będzie dokonać analizy przedłożonego projektu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy w kontekście postanowień Uchwały nr VI/106/11 Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego, a w szczególności mając na uwadze wyodrębnione dwie przesłanki odstępstw przewidziane w jej § 2 ust. 6, od zakazu sformułowanego w § 2 ust. 1 pkt. 8 powołanej uchwały. Na marginesie niniejszych rozważań trzeba jedynie zaznaczyć, że w skardze kasacyjnej przywoływano wadliwie oznaczony przepis Uchwały nr VI/106/11 Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego naruszony przez organy administracji i wadliwie oceniony przez Sąd pierwszej instancji, jednakże uchybienie to nie wpłynęło na trafność wniesionej skargi kasacyjnej z uwagi na przywołanie w jej treści kwestionowanego unormowania. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok jak również postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2011 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 203 pkt. 1 w związku z art. 205 § 2 wyżej wymienionej ustawy