II OSK 2257/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska – Szary (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant: asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 203/12 w sprawie ze skargi C.S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji 1. uchyla pkt 1 zaskarżonego wyroku i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 czerwca 2012r., sygn. akt IV SA/Wa 203/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi C. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2008 r. i zasądził na rzecz pełnomocnika skarżącego koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: C. S. w dniu [...] stycznia 2008 r. złożył do Wojewody Mazowieckiego wniosek o zmianę decyzji tego organu z dnia [...] listopada 2005 r. w trybie art. 154 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), poprzez dopisanie w zdaniu pierwszym akapitu drugiego strony drugiej uzasadnienia tej decyzji wyrazów "rodzice wnioskodawcy w dniu jego urodzenia posiadali obywatelstwo". Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Wojewoda Mazowiecki odmówił zmiany decyzji własnej z dnia [...] listopada 2005 r. uzasadniając, że w trybie art. 154 § 1 wydaje się decyzję załatwiającą sprawę co do jej istoty, tymczasem wpisanie powyższego zdania w treści uzasadnienia nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie decyzji z dnia [...] listopada 2005 r., bowiem ustalony w niej stan faktyczny nie uległ zmianie - rodzice C. S. w dacie urodzenia posiadali obywatelstwo polskie, jednak później powstały zdarzenia, w wyniku których nastąpiła utrata obywatelstwa polskiego, co stwierdzono w rozstrzygnięciu decyzji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Minister Spraw Wewnętrznych utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2008 r. Organ odwoławczy przypomniał, iż sprawa była już przedmiotem wielokrotnego rozstrzygania zarówno przez organy jak i sądy administracyjne. Wskazał, że dla ustalenia podstawy nabycia i utraty obywatelstwa polskiego miarodajne są przepisy obowiązujące w chwili zdarzenia lub czynności, na skutek których nastąpiło nabycie lub utrata obywatelstwa z mocy prawa lub decyzji właściwego organu. Decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2005 r. jest decyzją ostateczną na mocy której C. S. nie nabył żadnych praw. Niedopuszczalne jest, w ocenie Ministra, badanie w trybie art. 154 k.p.a. prawidłowości zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2005 r. Przy tym Minister związany jest stanem faktycznym i prawnym istniejącym w dniu wydania decyzji organu I instancji, albowiem jak wyżej zaznaczono, wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 154 k.p.a. jest możliwe wyłącznie przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym, istniejącym w dniu wydania ostatecznej decyzji. Minister zaznaczył, że wbrew ocenie skarżącego postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej, prowadzone w trybie art. 154 § 1 k.p.a., nie służy prostowaniu treści jej uzasadnienia, nawet gdy są one błędne. Zmianie może bowiem podlegać wyłącznie sentencja (rozstrzygnięcie) decyzji administracyjnej i prowadzi do tego ocena czy wnioskodawca ma ku temu słuszny interes lub, że istnieje w tym względzie interes społeczny. Podkreślił, że postępowanie to nie służy do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy i ponownego ustalania stanu faktycznego sprawy. Minister pokreślił także, że zmiana decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2005 r. jest dopuszczalna jedynie poprzez stwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego przez C. S., o ile uznane zostanie, iż istnieje ku temu interes społeczny lub okoliczności podawane przez stronę stanowić będą jego słuszny interes do takiej zmiany. Przy czym zmiana decyzji ostatecznej we wskazanym kierunku, w trybie art. 154 § 1 k.p.a., nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Oznacza to, że zmiana decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2005 r. poprzez stwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego przez wnioskodawcę może nastąpić wyłącznie wówczas, gdyby obywatelstwo to rzeczywiście posiadał w dacie wydawania skarżonej decyzji. Minister podał, że bezsporne jest zarówno, że oboje rodzice C. S. posiadali obywatelstwo polskie w dacie jego narodzin, zatem on sam przez urodzenie nabył obywatelstwo polskie na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 19 stycznia 1951 r. o obywatelstwie polskim. Błędne ustalenie przez Wojewodę Mazowieckiego stanu faktycznego sprawy w omawianym zakresie nie może jednak być uznane przez organ odwoławczy za słuszny interes strony uzasadniający zmianę skarżonej decyzji poprzez stwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego przez stronę, gdyż decyzja ta zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie. Zmiana prawidłowego rozstrzygnięcia, wbrew przepisom prawa, jest zdaniem organu niedopuszczalna i stanowi rażące naruszenie prawa. C. S. utracił obywatelstwo polskie wraz z rodzicami, w okresie późniejszym. Wnioskodawca i jego rodzice zamieszkiwali tereny Kresów Wschodnich II Rzeczpospolitej Polskiej włączone do ZSRR w 1945 r. i nabyli obywatelstwo radzieckie. W dniu 8 maja 1958 r. zaczęła obowiązywać Konwencja między Rządem PRL i Rządem ZSRR w sprawie uregulowania obywatelstwa osób o podwójnym obywatelstwie, podpisana w Warszawie dnia 21 stycznia 1958r. (Dz.U. Nr 32, poz.143). Konwencja ta ostatecznie uregulowała kwestie posiadania obywatelstwa polskiego przez osoby zamieszkałe na terytorium ZSRR, posiadające obywatelstwo polskie w dniu 31 sierpnia 1939 r. Osoby zamieszkujące na terytorium jednej ze stron, a posiadające jednocześnie obywatelstwo polskie i radzieckie mogły na podstawie powyższej konwencji, w terminie do 8 maja 1959 r., wybrać obywatelstwo jednej ze stron przez złożenie właściwego oświadczenia przed uprawnionym organem. Osoby, które nie złożyły takiego oświadczenia w przewidzianym terminie, zachowywały obywatelstwo wyłącznie tej strony na terytorium której zamieszkiwały. Z. i M. S. oraz ich małoletni wówczas syn C., którzy zamieszkiwali w ZSRR, utracili więc obywatelstwo polskie z dniem 8 maja 1959r., ponieważ nie złożyli w przewidzianym terminie oświadczenia o wyborze obywatelstwa polskiego na podstawie powyższej konwencji. Dowodzi tego również posiadanie obywatelstwa b. ZSRR, a następnie obywatelstwa białoruskiego przez samego wnioskodawcę, co potwierdza kopia paszportu białoruskiego w aktach sprawy. Zatem - mając na uwadze przedstawiony powyżej stan faktyczny i prawny - pomimo błędnego ustalenia stanu faktycznego dotyczącego statusu obywatelstwa rodziców wnioskodawcy - Z. i M. S., decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2005r. zawiera, zdaniem Ministra, prawidłową sentencję - tzn. odmawia stwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego przez C. S.. Wojewoda bowiem stwierdził, że gdyby nawet rodzice wnioskodawcy posiadali obywatelstwo polskie, to wobec niezłożenia przez nich oświadczenia o wyborze obywatelstwa polskiego w trybie art. 2 Konwencji, utraciliby obywatelstwo polskie z dniem 8 maja 1959 r. Powyższe skutkowałoby utratą obywatelstwa polskiego przez samego zainteresowanego, jako że był wówczas małoletni i jego status obywatelstwa polskiego był związany ze statusem tego obywatelstwa jego rodziców. Organ I instancji w postępowaniu zwykłym prawidłowo więc rozstrzygnął, powołując się na postanowienia cyt. Konwencji, odmawiając stwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego przez skarżącego. W ocenie organu odwoławczego argumentacja C. S. przedstawiona w uzasadnieniach wniosku o zmianę decyzji i odwołania nie uzasadnia istnienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony do zmiany, w trybie art. 154 k.p.a., decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2005 r., w kierunku oczekiwanym przez zainteresowanego. Zdaniem Ministra, zainteresowany może posiadać własny interes faktyczny do żądaniu uzupełnienia uzasadnienia ww. decyzji o zapisy przez niego podawane, jednakże wola strony sprostowania ustaleń faktycznych Wojewody w kwestii statusu obywatelstwa polskiego jego rodziców w dacie jego narodzin, nie może stanowić słusznego, a więc kwalifikowanego interesu strony. Wnioskodawca, pomimo że nabył obywatelstwo polskie po swoich rodzicach (obywatelach polskich w dniu jego narodzin), bezsprzecznie bowiem nie posiada obywatelstwa polskiego z uwagi na fakt, iż później je utracił, co prawidłowo potwierdza ostateczna decyzja z dnia [...] listopada 2005 r. Ponadto kwestia posiadania obywatelstwa polskiego przez rodziców skarżącego w dacie jego narodzin, aczkolwiek jest bezsporna, pozostaje bez wpływu na prawidłowość skarżonej decyzji. Skargą C. S. zaskarżył powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie oraz stwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że odmowa zmiany decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2005 r. jest sprzeczna z twierdzeniem wyrażonym w decyzji Ministra z dnia [...] grudnia 2007 r., w której stwierdzono, iż skarżący nabył obywatelstwo polskie przez urodzenie z rodziców obywateli polskich. Oznacza to, zdaniem skarżącego, że od dnia urodzenia do dnia [...] sierpnia 1962 r. posiadał on obywatelstwo polskie na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1951 r. o obywatelstwie polskim. Natomiast od dnia [...] sierpnia 1962 r. do chwili obecnej na mocy przepisu art. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim posiada obywatelstwo polskie z mocy prawa. Ponadto w jego ocenie Konwencja w sprawie uregulowania obywatelstwa osób o podwójnym obywatelstwie podpisanej w dniu 21 stycznia 1958 r. między rządem PRL a rządem ZSRR nie jest aktem rangi ustawowej ani aktem normatywnym do wówczas obowiązującej ustawy z dnia 8 stycznia 1951 r. o obywatelstwie polskim. Jest wyłącznie aktem stosowania prawa. Skarżący powołał się też m.in. na przepisy Konstytucji RP zapewniające zasady działania organów państwa na podstawie i granicach prawa oraz zasadę równości i niedyskryminacji. Zarzucił także, że jako dziecko był pozbawiony prawa do złożenia oświadczenia i wyborze obywatelstwa. Nie zgodził się również ze stanowiskami sądów administracyjnych orzekających poprzednio w niniejszej sprawie, które to stanowiska potwierdzały utratę przez jego rodziców obywatelstwa polskiego. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie przed sądem w dniu 20 czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że we wniosku z dnia [...] stycznia 2008 r. skarżącemu chodziło albo o uzupełnienie treści uzasadnienia decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2005 r. albo o zmianę tej decyzji w trybie art. 154 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w niej podniesione. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie bez wyjaśnienia, co było celem wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2008 r. przyjęły, iż wniosek dotyczy zmiany w trybie art. 154 k.p.a. decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2005 r. Skarżący we wniosku tym wskazał, że "na podstawie art. 154 §1 k.p.a. - słuszny interes strony - wnosi o dopisanie w zdaniu pierwszym akapitu drugiego strony drugiej uzasadnienia decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2005 r. wyrazów rodzice wnioskodawcy w dniu jego urodzenia posiadali obywatelstwo polskie". W ocenie Sądu tak sformułowane żądanie może świadczyć o tym, że skarżącemu chodziło albo, jak to przyjął organ, o zmianę decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2005 r. w trybie art. 154 § 1 k.p.a., albo o uzupełnienie treści tej decyzji. Rolą organów przed wszczęciem postępowania w sprawie było zatem wyjaśnienie rzeczywistej intencji skarżącego. Przyjmując, bez wyjaśnienia, że podanie dotyczyło żądania zmiany decyzji, organ naraża się na zarzut bezczynności, w sytuacji gdy skarżący wykaże, iż żądał od organu podjęcia innej czynności. W ocenie Sądu dostrzeżone naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Charakter tego naruszenia powoduje, iż Sąd nie odniósł się do zarzutów podnoszonych w skardze, gdyż byłoby to przedwczesne. Skargą kasacyjną Minister Spraw Wewnętrznych zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 154 § 1 k.p.a., polegające na niewłaściwym stwierdzeniu, że organy administracyjne orzekające w sprawie bez wyjaśnienia przyjęły, iż wniosek strony dotyczy zmiany ostatecznej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2005 r. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zarzut Sądu, iż organy nie wyjaśniły czy rzeczywistą intencją skarżącego było żądanie wzruszenia decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2005 r. o odmowie stwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego, czy też uzupełnienie treści wyżej wymienionej decyzji, jest bezpodstawny zarówno w świetle treści przepisu art. 111 § 1 k.p.a., jak i w świetle całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie dotyczącej ubiegania się przez C. S. o stwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego. Zdaniem Ministra w przedmiotowej sprawie należało mieć na względzie cały dotychczasowy przebieg sprawy o stwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego skarżącego, w tym wszelkie podejmowane przez stronę czynności mające na celu wzruszenie ostatecznej decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2005 r. Także analiza treści art. 111 § 1 k.p.a. jednoznacznie doprowadza do wniosku, iż intencją strony nie było uzupełnienie decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2005 r. W myśl wymienionego przepisu, strona może żądać uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia, bądź też co do pouczenia o środkach prawnych służących stronie od decyzji. Jednocześnie, żądanie takie może zostać zgłoszone w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Tego rodzaju okoliczność nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie, zaś inne czynności podejmowane przez stronę w postaci wniosków o wznowienie postępowania, a także o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. dobitnie wskazywały, iż skarżący podejmował świadome działania nacechowane znajomością przepisów k.p.a., w tym w szczególności przepisów dotyczących nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych. Ponadto Minister podkreślił, iż pismo skarżącego z dnia [...] stycznia 2008 r. nie mogło zostać uznane za żądanie uzupełnienia decyzji, gdyż w świetle przepisu art. 111 § 1 k.p.a. - jak to już wyżej wspomniano - możliwe jest wyłącznie uzupełnienie decyzji w zakresie rozstrzygnięcia względnie pouczenia o środkach prawnych przysługujących stronie od decyzji. Decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2005 r. nie zawierała uchybień w zakresie rozstrzygnięcia oraz pouczenia co do możliwości jej zaskarżenia, w związku z czym nie wymagała uzupełnienia. W tym stanie rzeczy Minister stwierdził, iż organy orzekające nie miały wątpliwości co do charakteru pisma, w związku z czym nie były obowiązane zwracać się do skarżącego o sprecyzowanie żądania, gdyż treść wniosku z dnia [...] stycznia 2008r. oraz wszelkie dotychczasowe działania podejmowane przez stronę w celu wzruszenia ostatecznej decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2005 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego należycie wskazywały rzeczywistą intencję skarżącego. Świadczył o tym także fakt, iż w swoim wniosku skarżący jako podstawę prawną żądania wyraźnie wskazał art. 154 § 1 k.p.a. i powołał się jednocześnie na jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie, to jest na słuszny interes strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionych podstawach. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny, czy wniosek C. S. z dnia [...] stycznia 2008 r. precyzyjnie wskazywał wolę zmiany w trybie art. 154 k.p.a. decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2005 r., czy mógł on jednak, jak to stwierdził w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji, stanowić wniosek o uzupełnienie treści ww. decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy orzekające w sprawie wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2008 r. prawidłowo uznały, że wniosek ten był jednoznaczny i dotyczył zmiany w trybie art. 154 k.p.a. decyzji ostatecznej Wojewody z dnia [...] listopada 2005 r. Świadczy o tym dobitnie sama treść przedmiotowego wniosku, w którym skarżący wskazał, iż swoje żądanie opiera na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. oraz na wskazanej w tym przepisie przesłance słusznego interesu strony. Za powyższą oceną przemawia ponadto treść odwołania od decyzji Wojewody z dnia [...] kwietnia 2008r., w którym skarżący ponownie podkreślił, iż żąda zmiany ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. na podstawie art. 154 § 1 k.p.a., powołując się na swój słuszny interes prawny. Podkreślenia wymaga, że organ administracji dysponując pismem strony nie może przypisywać mu znaczenia, jakie z niego nie wynika, nie może domniemywać jakie były intencje strony przy składaniu pisma i co strona chciała osiągnąć. Jeżeli pismo wzbudza wątpliwości swoją treścią organ może wezwać stronę do jego jednoznacznego sformułowania. Jeżeli jednak pismo jest jasne i nie budzi wątpliwości, co w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego miało miejsce w przedmiotowej sprawie, to brak jest podstaw do działania organu i wzywania strony do dodatkowych wyjaśnień w tym zakresie. Jeśli zatem skarżący złożył wniosek, który oparł na art. 154 § 1 k.p.a., wskazując jednocześnie w jakim zakresie oczekuje zmiany ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. oraz powołując się na swój słuszny interes, to twierdzenie, że po upływie ponad 2 lat od wydania ww. decyzji mógł on mieć na myśli uzupełnienie treści tej decyzji, jest zbyt daleko idące. Należy bowiem podnieść, że z wnioskiem o uzupełnienie lub sprostowanie decyzji, zgodnie z treścią art. 111 § 1 k.p.a., strona może wystąpić w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Wymaga także podkreślenia fakt, że skarżący, zachowując ww. termin, występował do Wojewody z wnioskami o sprostowanie uzasadnienia decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. i wnioski te były rozpatrywane (vide: postanowienia Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2005 r. i z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...]). Reasumując stwierdzić należy, iż mając na uwadze treść wniosku z dnia [...] stycznia 2008 r. oraz dotychczasowy przebieg sprawy o stwierdzenie posiadania przez skarżącego obywatelstwa polskiego, organy słusznie uznały, iż wszczynając przedmiotowe postępowanie administracyjne skarżący dążył do zmiany ostatecznej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2005 r. w trybie art. 154 k.p.a. W konsekwencji za trafny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 1 k.p.a. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w części uchylającej zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie. W przedmiotowej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego, było wadliwe orzeczenie Sądu I instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Brak zatem dostatecznych podstaw do tego, aby obciążyć stronę, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kosztami postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny, pomimo złożonego na rozprawie ustnie do protokołu wniosku pełnomocnika C. S. o zasądzenie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, nie orzekł też w wyroku o przyznaniu temu pełnomocnikowi wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym przepisami art. 258 - 261 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokona kontroli legalności zaskarżonej decyzji mając na względzie przedstawione powyżej stanowisko.