II SAB/Wa 742/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na bezczynność P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia - odrzucić skargę. Pismem z dnia 19 marca 2013 r. R. S., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. - skierowanym do P. S.A. - zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej, poprzez udostępnienie - w przypadku ich istnienia - kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych. Skarżący podniósł, iż do dnia złożenia skargi organ nie odpowiedział na ww. wniosek, pozostając w bezczynności. Do skargi skarżący załączył kserokopię wniosku z dnia [...] grudnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, z treści którego wynika, że jego adresatem jest P. S.A. (ul. [...] W.). W odpowiedzi na skargę P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. wyjaśniła, że skarga z dnia 19 marca 2013 r. na bezczynność była pierwszym pismem, jakie w przedmiotowej sprawie otrzymał organ, że wniosek z dnia [...] grudnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, załączony do skargi z dnia 19 marca 2013 r. na bezczynność, skierowany był na nieaktualny adres Spółki. W związku z treścią odpowiedzi na skargę, Sąd, pismem z dnia 29 stycznia 2014 r., wezwał pełnomocnika strony skarżącej do nadesłania - w terminie 7 dni - kserokopii poświadczonej za zgodność z oryginałem dokumentu wskazującego na fakt i datę złożenia wniosku z dnia [...] grudnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej do organu. Pomimo doręczenia pełnomocnikowi strony skarżącej ww. pisma Sądu (w dniu 04 lutego 2014 r.), pełnomocnik strony skarżącej do dnia dzisiejszego nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa). Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Aby doszło do powstania obowiązku organu do podjęcia określonych prawem czynności musi nastąpić zdarzenie, które zainicjuje postępowanie w sprawie. W przypadku spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej, w których postępowanie jest uregulowane w ustawie z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zdarzeniem inicjującym postępowanie będzie zawsze złożenie przez stronę wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Tylko w sytuacji, gdy taki wniosek zostanie złożony, Sąd może oceniać, czy organ był zobowiązany do jego rozpatrzenia, a co za tym idzie, czy pozostaje w bezczynności. Należy zauważyć, że w przypadku, gdy postępowanie w sprawie się nie toczy, albowiem z uwagi na brak wniosku nigdy nie zostało wszczęte, nie można stawiać organowi zarzutu bezczynności w tym postępowaniu. Skarga w takich przypadkach jest niedopuszczalna i winna być odrzucona. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z ustaleń Sądu wynika bowiem, że wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2011 r., co do którego skarżący stawia organowi zarzut bezczynności w jego rozpoznaniu, nigdy nie wpłynął do organu. Nie ma żadnego dokumentu, który by potwierdzał tą okoliczność. Wniosek ten, wedle wyjaśnień skarżącego został skierowany do organu. Zgodnie zaś z oświadczeniem P. Spółka z o.o. z siedzibą w W., zawartym w odpowiedzi na skargę, do organu wniosek taki nigdy nie wpłynął. P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. wyjaśniła, że skarga z dnia 19 marca 2013 r. na bezczynność była pierwszym pismem, jakie w przedmiotowej sprawie otrzymał organ, że wniosek z dnia [...] grudnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, załączony do skargi z dnia 19 marca 2013 r. na bezczynność, skierowany był na nieaktualny adres Spółki. Skarżący wezwany przez Sąd do nadesłania kserokopii poświadczonej za zgodność z oryginałem dokumentu wskazującego na fakt i datę złożenia wniosku z dnia [...] grudnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej do organu do dnia dzisiejszego nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie Sądu. Wobec powyższego wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.