II SA/Gl 94/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.H. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] r. T.H. złożył w Starostwie Powiatowym w C. pismo zatytułowane "skarga", skierowane do Wojewody [...], wskazując na bezczynność i przewlekle prowadzenie przez organ postępowania, a nadto uchylanie się od wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 1995 r. oraz postanowienia Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] r. Pismo to zostało przekazane Wojewodzie [...], który uznając, że intencją strony było wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013, poz. 267 - zwanej dalej KPA) na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Starostę [...] wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w O. wydał postanowienie z dnia [...] r., nr [...], zgodnie z którym uznano wniesione przez skarżącego zażalenie za nieuzasadnione. W dniu [...] r. T. H. wniósł za pośrednictwem Wojewody [...] skargę na powyższe rozstrzygnięcie podnosząc, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 6 i 9 KPA. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 § 1 KPA po rozpatrzeniu pisma skarżącego z dnia [...] r., które to pismo organ potraktował zgodnie z jego treścią jako zażalenie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Starostę [...] postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości. Stosownie do treści art. 37 § 2 KPA właściwy do rozpatrzenia zażalenia organ, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ ten może także uznać zażalenie za nieuzasadnione. Zażalenie, o którym mowa w powyższych przepisach jest szczególnym, odrębnym od przewidzianego w art. 141 – 144 KPA, środkiem zaskarżenia, nie jest ono bowiem wnoszone celem zaskarżenia postanowienia wydanego przez organ administracji publicznej. Środek ten przysługuje stronie postępowania w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a postanowienie wydane w trybie art. 37 KPA ma charakter procesowy i jest incydentalne w stosunku do przedmiotu postępowania administracyjnego. Złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia stanowi warunek skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, jednak samo postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia zażalenia, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu. Nie należy ono do żadnego z rodzajów postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a, bowiem zgodnie z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 § 1 i 2 KPA nie służy na nie zażalenie, nie jest to również, jak wskazano powyżej, postanowienie kończące postępowanie administracyjne czy rozstrzygające istotę sprawy. Brak jest również podstawy do wniesienia skargi na tego rodzaju postanowienie w innych przepisach. Sąd uznał zatem, że skarga T. H. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.