II GSK 1459/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędziowie NSA Gabriela Jyż (spr.) Maria Myślińska Protokolant Karol Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1520/13 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2012 oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 25 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górski i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, uchylił zaskarżoną decyzję, określił, że nie może ona zostać wykonana oraz orzekł o kosztach postępowania. Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco: wnioskiem z dnia 14 maja 2012 r. skarżąca wystąpiła do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. o przyznanie pomocy finansowej na rok 2012 r. do działek rolnych o łącznej powierzchni 25,21 ha. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. organ I instancji odmówił skarżącej przyznania wnioskowanej pomocy oraz nałożył na skarżącą sankcję, wskazując w motywach rozstrzygnięcia, że działka A położona na działce ewidencyjnej nr [...], obręb Ż., gmina K. o powierzchni 15,20 ha wymieniona we wniosku skarżącej, na dzień 31 maja 2012 r. nie była w jej posiadaniu. Organ ustalił, że działka ta była użytkowana rolniczo przez J. B.. Wobec wykluczenia wymienionej działki, stwierdzona powierzchnia działek rolnych wyniosła 10,01 ha. W konsekwencji wyliczona różnica pomiędzy powierzchnią działek zgłoszonych do pomocy i stwierdzonych w trakcie kontroli przekraczająca 50% wykluczała skarżącą z otrzymania pomocy i obligowała organ do nałożenia sankcji zgodnie z przepisami art. 16 ust. 5 i ust. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 2011.25.8, dalej: rozporządzenie nr 65/2011). Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w G., w wyniku rozpoznania odwołania, objętą skargą decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w odniesieniu do tych samych gruntów i schematów pomocowych przysługuje tylko jedna płatność, o którą skutecznie może ubiegać się tylko jeden podmiot. W ocenie organu odwoławczego nie był okolicznością decydującą w sprawie fakt, kto był dzierżawcą spornej działki będącej własnością gminy K., a więc kto posiadał do niej tytuł prawny, lecz okoliczność kto był jej faktycznym użytkownikiem na dzień 31 maja 2012 r. Za prawidłowe organ uznał stwierdzenie przez organ I instancji, że skarżąca nie była w wymienionej dacie użytkownikiem działki nr [...], a był nim J. B. gdyż jak wynikało ze zgromadzonego materiału dowodowego w tym przede wszystkim z przeprowadzonych w terenie weryfikacji, na działce tej stwierdzono trwałe użytki rolne (JPO_TUZ). Taki rodzaj działalności rolniczej prowadzonej na spornej działce zadeklarowany został we wniosku J. B.. Skarżąca zaś zadeklarował prowadzenie uprawy traw motylkowatych z drobnonasiennymi. W takim stanie sprawy organ I instancji zasadnie odmówił skarżącej przyznania wnioskowanej pomocy finansowej oraz nałożył sankcje. M. J. wniosła na tę decyzje skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu. Sąd I instancji uwzględniając skargę stwierdził, że dokonane przez organu ustalenia odnośnie użytkowania działki nr [...] zostały dokonane z naruszeniem granicy swobodnej oceny dowodów. Sąd podkreślił, że skarżąca podnosiła, iż jako dzierżawca spornej działki na mocy umowy z dnia 28 kwietnia 2009 r. objęła ją w posiadanie i użytkowała rolniczo do dnia 29 czerwca 2012 r. W wyniku przeprowadzonego przetargu na podstawie umowy z dnia 20 lipca 2012 r. dzierżawcą działki został A. W.. Sąd zauważył w tym zakresie, że z powołanego przez organ jako dowód pisma Wójta gminy K. z dnia 12 lutego 2013 r. wynikało jedynie, że umowa dzierżawy ze skarżącą została rozwiązana w dniu 18 stycznia 2012 r. (skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 3 lutego 2012 r.), przy czym skarżąca kwestionował doręczenie informacji o rozwiązaniu umowy dzierżawy. W ocenie Sądu I instancji wątpliwości odnośnie powzięcia przez skarżącą informacji o rozwiązaniu umowy powodowały, że nie wyjaśniono przesłanek uzasadniających uznanie za niewiarygodne zeznań skarżącej o kontynuowaniu posiadania spornej działki w przekonaniu o rozwiązaniu postanowieniami umowy dzierżawy z dnia 29 kwietnia 2009 r. Sąd I instancji stwierdził, że kontroli i ocenie poddano wyłącznie oświadczenia składane przez skarżącą. Organ nie odniósł się natomiast do powiązań, jakie łączyły J. B. jako wnioskodawczy deklarującego we wniosku tę samą działkę, co skarżąca przed przetargiem na jej dzierżawę z A. W., który w czerwcu 2012 r. wygrał przetarg na jej dzierżawę. Nie poddano również ocenie protokołów kontroli działki przeprowadzonych na miejscu tak przez organ jak i inne podmioty, co mogło mieć istotny wpływ dla sprawy w szczególności gdy jeden z nich, wykonany przez spółkę G. wskazywała na zgodność upraw stwierdzonych na miejscu z zadeklarowanymi przez skarżącą we wniosku. Ponadto Sąd I instancji stwierdził nieprawidłowości w zakresie postępowania dowodowego związane z właściwym zawiadomieniem skarżącej i zgłoszonych przez nią świadków o rozprawie administracyjnej. Z protokołu tej rozprawy wynikało bowiem, że skarżąca i zgłoszenia przez nią świadkowie zostali prawidłowo wezwani na rozprawę podczas gdy brak było zwrotnych poświadczeń odbioru zawiadomień od tych osób. Sąd zwrócił uwagę w tym zakresie, że świadkowie ci potwierdzili, że wykonywanie w spornym okresie prac na działce [...] na zlecenie skarżącej. Sąd zanegował również wartość dowodową oświadczeń złożonych w sprawie przez A. B., która występowała jako pełnomocnik. Stwierdzone uchybienia w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego miały zdaniem Sądu I instancji wpływ na wynik sprawy wobec czego uchylił on zaskarżoną decyzję w oparci o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Skargą kasacyjną Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.) oraz art. 153 p.p.s.a. polegające na niewskazaniu jakie to właściwe przepisy postępowania zostały naruszone, które mogłyby stanowić podstawę rozstrzygnięcia w świetle przepisów ustawy p.p.s.a., a wskazaniu przez WSA w treści uzasadnienia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej: o.p.), tj. art. 187 § 1 i art. 122, które to przepisy postępowania nie znajdują zastosowania na gruncie sprawy dotyczącej przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2012, które w ocenie skarżącego mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. i w zw. z art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 173), poprzez dokonanie błędnej kontroli działania organu administracji i niedostrzeżenie obowiązku stosowania przez organy art. 21 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 powołanej ustawy, które to przepisy ograniczają obowiązek organu jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę, a nie aktywnego poszukiwania dowodów, a także, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, a przez to uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne nie było dotknięte wadą w tym zakresie co w ocenie skarżącego mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 w zw. art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz art. 153 p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym w ten sposób, że Sąd I instancji pominął zasadnicze dowody zgromadzone w sprawie w postaci między innymi protokołu z kontroli na miejscu przeprowadzonej przez pracowników ARiMR, która to kontrola nie potwierdziła uprawy deklarowanej przez skarżącą M. J., a także wyjaśnień spółki C., która w toku prowadzonego postępowania administracyjnego również nie potwierdziła deklaracji rolnika zgłoszonej we wniosku o przyznanie pomocy na 2012 r., co w ocenie organ mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów o do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania. W analizowanej skardze kasacyjnej sformułowano wyłącznie zarzuty naruszenia prawa procesowego. Jeden spośród tych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne, tj. zarzut sformułowany w punkcie pierwszym petitum skargi kasacyjnej. Rzeczywiście Sąd I instancji w uzasadnieniu swego wyroku przywołał przepisy art. 187 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, które w analizowanej sprawie nie mają zastosowania, zamiast stosownych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ten błąd Sądu I instancji nie miał istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Należy zauważyć, iż art. 187 § 1 O.p. stanowi, że: "Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy." Przepis ten służy realizacji zasady prawdy obiektywnej, którą statuuje art. 122 O.p. W ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego znajduje się art. 77 § 1 k.p.a, który zawiera analogiczną normę prawną, także stanowiącą gwarancję realizacji w postępowaniu administracyjnym zasady ogólnej prawdy obiektywnej, o której mówi z kolei art. 7 k.p.a. Nadto nie ma racji Sąd I instancji, iż w aktach sprawy nie ma zwrotnych potwierdzeń odbioru zawiadomienia o rozprawie administracyjnej, która odbyła się w dniu 30 stycznia 2013 r. Wprawdzie zawiadomienia te nie znajdują się przy protokole z tej rozprawy, ale istotnie tak jak twierdzi organ znajdują się w aktach sprawy. Drugi zarzut skargi kasacyjnej to zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 2 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Wskazane przepisy są w istocie przepisami ustrojowymi. Określają zakres działania sądów administracyjnych. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie naruszył tych przepisów, albowiem skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym orzekł w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia omawianych przepisów ustrojowych nie może być uznany za uzasadniony. Dalej zarzucono w skardze kasacyjnej także naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może wówczas stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., kiedy uzasadnienie jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego tutaj wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji przedstawił w nim bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed prowadzącymi je organami oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując, z jakich przyczyn prawnych skarga została uwzględniona. W tymże uzasadnieniu Sąd I instancji zamieścił również wymagane tym przepisem wskazania co do dalszego postępowania. Co do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 173), poprzez dokonanie błędnej kontroli działania organu administracji i niedostrzeżenie obowiązku stosowania przez organy art. 21 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 powołanej ustawy, które to przepisy ograniczają obowiązek organu jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę, a nie aktywnego poszukiwania dowodów, a także, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, a przez to uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne nie było dotknięte wadą w tym zakresie co w ocenie skarżącego mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz poprzez pominięcie zasadniczych dowodów zgromadzonych w sprawie – m.in. protokołu z kontroli na miejscu przeprowadzonej przez pracowników ARiMR, a także wyjaśnień spółki C., Naczelny Sąd Administracyjny ich nie podzielił. Art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich stanowi, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: "2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy". Natomiast art. 21 ust. 3 głosi, iż: "Strony inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawić dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajenia czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne." Nie można jednak tracić z pola widzenia faktu, iż art. 21 ust. 1 pkt 1) tejże ustawy stanowi, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie "stoi na straży praworządności." W tej sprawie strona skarżąca (M. J.) w toku postępowania nie wykazywała "bierności dowodowej", lecz aktywnie działała zgłaszając wnioski dowodowe, dawała wyjaśnienia co do okoliczności sprawy, zatem wypełniła obowiązek wynikający z treści przytoczonego art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z twierdzeniem autora skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji dokonując oceny postępowania prowadzonego przez organy w tej sprawie pominął m.in. protokół z kontroli na miejscu przeprowadzonej przez pracowników ARiMR, a także wyjaśnienia spółki C.. Sąd I instancji w żaden sposób nie zakwestionował znaczenia i wartości dowodowej tych dowodów zgromadzonych w sprawie. Natomiast Sąd I instancji zasadnie zwrócił uwagę na kilka istotnych niejasności w zgromadzonym materiale dowodowym, na fakt przesłuchania pełnomocnika jako strony (co jest niedopuszczalne), na nieprecyzyjność złożonych zeznań w zakresie wskazania podmiotu, który użytkował działkę nr [...], na to, iż zeznania A. W. zostały przez niego złożone związku z wykonywaniem prac w ramach prowadzonej firmy A-E., na fakt niepotwierdzenia informacji podanej przez Andrzeja Wawrzyniaka, iż wie o zgłoszeniu przez J. B. do urzędu gminy o rozpoczęciu użytkowania spornej działki, na to że organ nie ocenił w tej sprawie powiązań pomiędzy J. B., który złożył wniosek o dopłatę w związku z użytkowaniem spornej działki przed przetargiem a A. W., który w czerwcu 2012 r. wygrał przetarg dotyczący dzierżawy działki objętej w posiadanie przez zleceniodawcę usług rolniczych, na okoliczność iż przedmiotem oceny organu nie było pismo do M. J. z dnia 11 kwietnia 2012 r. sporządzone przez G. Spółkę z o.o. w Sz. wraz z poprawiona kopią raportu z czynności kontrolnych z treści którego wynika, że uprawy zgłoszone przez skarżącą do dopłat zgadzają się z uprawami stwierdzonymi na miejscu przez inspektora terenowego, nie zbadano twierdzeń strony skarżącej (M. J.), że nie doręczono jej skutecznie informacji o rozwiązaniu umowy dzierżawy (brak w aktach sprawy dowodów na fakt takiego dokonanego skutecznie doręczenia) - jak podnosi Sąd I instancji : "Strona skarżąca kwestionowała doręczenie informacji o rozwiązaniu umowy dzierżawy. Z akt sprawy wynika, że nie zostały podjęte czynności w celu wyjaśnienia spornej okoliczności. Wątpliwości odnośnie powzięcia przez skarżącą informacji o rozwiązaniu umowy skutkują stwierdzeniem, że w sprawie nie wyjaśniono przesłanek uzasadniających uznanie za niewiarygodne zeznań skarżącej o kontynuowaniu posiadania działki nr [...] w przekonaniu o związaniu postanowieniami umowy dzierżawy z dnia 28 kwietnia 2009 r. (s. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA), nie dokonano także oceny wiarygodności oświadczeń złożonych na piśmie w tej sprawie przez powołanych przez stronę skarżącą (M. J.) świadków, tj.: G. Dz. i K. Sz., którzy potwierdzili wykonywanie na jej rzecz prac w spornym okresie m.in. na działce nr 295. Wszystko to, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadniało przyjęcie przez Sąd I instancji, iż stwierdzone uchybienia w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego w tej konkretnej sprawie mogły mieć wpływ na wynik sprawy i uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W konsekwencji rację ma Sąd I instancji, iż: "W sprawie, w której spór jest związany z twierdzeniami dwóch podmiotów ubiegających się o przyznanie pomocy finansowej istotna jest analiza wszystkich dowodów. W niniejszej sprawie zastosowano niedopuszczalne domniemanie, że wypłata na rzecz pana J. B. była prawidłowa, kontroli poddano wyłącznie oświadczenia składane przez panią M. J. (s. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA), przy czym nie uwzględniono części jej wniosków dowodowych. Mają to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, w oparciu o art. 184 p.p.s.a.