II SA/Bd 1574/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Leszek Tyliński Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia wniosku dowodowego postanowił: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. A. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Postanowieniem powyższym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przeprowadzenia wniosku dowodowego polegającego na uzyskaniu dodatkowej opinii biegłego lekarza z dziedziny ortopedii, reumatologii i chirurgii w sprawie występującego u skarżącego przewlekłego uszkodzenia łękotki. Postanowienie to wydane zostało w ramach prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania w przedmiocie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej jako "P.p.s.a.". Stosownie do ww. przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...]października 2013 r. nr [...]. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. Postanowieniem organu pierwszej instancji negatywnie rozpatrzono wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu polegającego na uzyskaniu dodatkowej opinii biegłego lekarza z dziedziny ortopedii, reumatologii i chirurgii w sprawie występującego u skarżącego przewlekłego uszkodzenia łękotki, w ramach prowadzonego przez ten organ postępowania w przedmiocie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. W postanowieniu organ pierwszej instancji pouczył skarżącego o przysługującym mu prawie wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia. Stosownie do art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011 r. Nr 212 poz. 1263) w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej stosuje się przepisy K.p.a. Organ pierwszej instancji postanowienie wydał w oparciu o art. 78 § 1 K.p.a. w zw. z art. 123 § 1 K.p.a. Pierwszy ze wskazanych przez organ przepisów wskazuje, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Drugi natomiast, że w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Postanowienie, o którym mowa w 78 § 1 K.p.a. nie kończy postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Wydawane jest bowiem w toku postępowania administracyjnego, zaś odnosi się do procesowej kwestii incydentalnej. W Rozdziale 11 K.p.a. zawarto szczegółowe uregulowania dotyczące wniesienia zażalenia. Stosownie do art. 141 § 1 K.p.a. na wydanie w toku postępowania postanowienia służy zażalenia, gdy kodeks tak stanowi. Zażalenie jest samodzielnym i formalnym środkiem zaskarżenia, który przysługuje zgodnie z powyżej wskazanym przepisem tylko na postanowienia, których zaskarżalność, przewidują expressis verbis przepisy ustawy. Tymczasem będący podstawą rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji art. 78 § 1 K.p.a. nie stanowi, ażeby na rozstrzygniecie w przedmiocie przeprowadzenia dowodu służyło stronie zażalenie. W ocenie Sądu postanowienie organu pierwszej instancji należy do kategorii postanowień, na które zażalenie nie przysługuje, a w takiej sytuacji, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a, nie służy na nie również skarga do sądu administracyjnego. Zaznaczyć jednocześnie należy, że skoro przepis ten nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na jego podstawie, to postanowienie to nie może zostać zaskarżone nawet, gdy strona zostanie błędnie pouczona o przysługującym jej prawie do wniesienia zażalenia. Bez znaczenia dla możliwości wniesienia skargi do sądu pozostaje więc okoliczność błędnego pouczenia strony przez organ pierwszej instancji o przysługującym jej prawie do wniesienia zażalenia, jak również okoliczność błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. o przysługującym stronie prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ubocznie tylko należy wskazać, że skoro przepis będący podstawą rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji nie przewiduje możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia, to postanowienie takie stosownie do art. 142 K.p.a. strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a odrzucił skargę jako niedopuszczalną.