V SA/Wa 2456/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013r. sprawy ze skargi J. S. na informację Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] października 2013r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę Przedmiotem skargi z 5 listopada 2013 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. S. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej: "skarżąca") jest stanowisko Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (dalej: "MJWPU") wyrażone w piśmie z [...] października 2013 r. nr [...] informującym o negatywnym rozpatrzeniu protestu. Przedmiotowe pismo zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Skarżąca złożyła w MJWPU wniosek o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013 (dalej: "RPO WM"), Priorytet I "Tworzenie warunków dla rozwoju potencjału innowacyjnego i przedsiębiorczości na [...]", Działanie 1.5. "Rozwój przedsiębiorczości" pod tytułem "Wzrost konkurencyjności [...] poprzez wdrożenie innowacyjnych technologii informatycznych". Wniosek uzyskał numer rejestracyjny [...], nr kancelaryjny [...]. Pismem z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] MJWPU poinformowała skarżącą, że projekt został odrzucony z przyczyn formalnych. MJWPU wyjaśniła, że wniosek o dofinansowanie nie spełnia kryterium formalnego nr 10 "Zgodność z Regulaminem konkursu lub listą IWIPK i zgłoszeniem do IWIPK" przyjętego przez Komitet Monitorujący RPO WM uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wskazano, iż wydatki poniesione na wnioskowane oprogramowanie są niekwalifikowane bowiem nie będą wykorzystane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą co jest niezgodne z § 9 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 239, poz. 1599, dalej: "rozporządzenie"). Po przeniesieniu ww. wydatków do wydatków niekwalifikowanych projekt nie spełnia warunku minimalnej wartości dofinansowania (EFRR + budżet państwa), który, zgodnie z § 7 ust. 2 regulaminu konkursu, wynosi 100 000 zł. Od wyniku oceny projektu skarżąca złożyła protest wnosząc o przywrócenie wniosku do oceny na etapie, na którym został odrzucony. W uzasadnieniu wskazano, iż projekt zakłada wykorzystanie funkcjonalności zakupionych wartości niematerialnych i prawnych do procesu świadczenia usług w ramach przedsiębiorstwa. Udostępniane będą jedynie funkcjonalności oprogramowania, służące odbiorcom usług, natomiast pozostałe funkcjonalności m.in. dotyczące wystawiania faktur czy rozliczeń wykorzystywane będą przez Beneficjenta. Skarżąca podniosła ponadto, że samo udostępnienie funkcjonalności nie jest równoznaczne z jej przekazywaniem a podmioty trzecie nie będą miały do nich żadnych praw, które posiadł będzie Beneficjent. Pismem z [...] października 2013 r. skarżąca została poinformowana przez MJWPU o negatywnym rozpatrzeniu protestu. W uzasadnieniu pisma wskazano, że ocena wniosku na etapie formalnym została przeprowadzona prawidłowo. Zdaniem MJWPU zapisy załączonego do wniosku biznes planu jak i opinii o innowacyjności wskazują, iż z zasobów w postaci oprogramowania będą mogli korzystać Użytkownicy posiadający dostęp, zatem oprogramowanie nie będzie wykorzystywane wyłącznie w przedsiębiorstwie otrzymującym pomoc, ale także w przedsiębiorstwach, które wykupią usługę dostępu do określonych funkcjonalności platform. MJWPU wskazała, że dostęp do planowanych do zbudowania platform w istocie sprowadza się do podnajęcia części posiadanych zasobów - w tym oprogramowania do realizacji celów biznesowych podmiotów trzecich. Przyjęto model biznesowy polegający na odpłatnym udostępnianiu oprogramowania, z funkcjonalności którego będą korzystać głównie inne podmioty. Powołując się na art. 12 ust. 2 lit. a Rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. U. UE L 214 z 9.08.2008, s. 3, dalej: "rozporządzenie Komisji WE nr 800/2008") MJWPU zauważyło również, iż intencją prawodawcy było, aby nabywane aktywa będące kosztami kwalifikowanymi były używane wyłącznie w zakładzie i z przeznaczeniem, na które pomoc otrzymuje. W skardze z 5 listopada 2013 r. na informację o negatywnym rozpatrzeniu środka odwoławczego skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi ze stwierdzeniem, że ocena formalna projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Instytucji Wdrażającej. Skarżąca zarzuciła: naruszenie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm., dalej: "u.z.p.p.r.") poprzez nierzetelną ocenę projektu w procesie wyboru projektu oraz naruszenie par. 9 ust.1 pkt. 7 lit. a) rozporządzenia poprzez jego niewłaściwą wykładnię a w rezultacie uznanie, że korzystanie z nabytych w ramach projektu wartości niematerialnych i prawnych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie jest wykorzystywaniem ich w ramach przedsiębiorstwa oraz naruszenie art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 poprzez jego błędną wykładnię a w rezultacie uznanie, że wartości niematerialne i prawne mogą zostać uznane za koszt kwalifikowalny jedynie jeżeli korzysta się z nich wyłącznie w jednostce otrzymującej pomoc w rozumieniu zakładu przedsiębiorcy uzyskującego pomoc a w konsekwencji błędną decyzję dotyczącą odrzucenia wniosku na etapie oceny formalnej z powodu niespełnienia kryterium formalnego nr 10 Zgodność z regulaminem konkursu lub lisią ¡WIPK i zgłoszeniem do IWPIK, przyjętego przez Komitet Monitorujący RPO WM uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., naruszenie § 13 ust 1 pkt 2 załącznika do uchwały Nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] maja 2012 r. "Procedura odwoławcza dla wniosków o dofinansowanie projektów realizowanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013" poprzez oddalenie protestu Skarżącej w sytuacji braku podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia. a także naruszenie art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez niezapewnienie przejrzystych reguł oceniania projektów oraz nieuwzględnienie równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów W opinii skarżącej MJWPU naruszyła art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r., ponieważ ocena projektu powinna zostać przeprowadzona w sposób rzetelny. Zdaniem skarżącej oceniający jednak w sposób pobieżny zapoznali się z projektem przez co go nie zrozumieli, a ponadto błędnie i w sposób oderwany od całości uregulowań w tym zakresie zinterpretowali przepisy prawa określające warunki kwalifikowalności wydatków poniesionych na nabycie wartości niematerialnych i prawnych, a przedstawiona przez nich wykładnia § 9 ust.1 pkt 7 lit. a) rozporządzenia, oraz art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 nie jest nawet wykładnią literalną i skupia się na wyrwanych z kontekstu słowach. Dodatkowo Skarżąca wskazuje na naruszenie art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez niezapewnienie przejrzystych reguł oceniania projektów oraz nieuwzględnienie równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów, ponieważ analizując przedsięwzięcia dofinansowane przez Mazowiecką Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych, zauważył że wiele projektów opierających się na podobnych funkcjonalnościach i zasadach działania jak projekt [...] uzyskało dofinansowanie, a nawet zostało zrealizowanych W odpowiedzi na skargę Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych podtrzymała argumentację zawartą w uzasadnieniu pisma z dnia [...] października 2013 r. i wniosła o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c u.z.p.p.r., w związku z art. 3 § 3 p.p.s.a. W przepisach art. 30c - 30d u.z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3 - 5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e u.z.p.p.r.). Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Odnosząc się zatem do wskazanych wyżej i mających w sprawie zastosowanie regulacji, wskazać należy, że wyznaczają one kompetencję i zakres uprawnień oraz ograniczeń sądu administracyjnego w toku kontroli legalności oceny projektu przeprowadzonej przez właściwą instytucję zarządzająca w ramach ogłoszonego konkursu. Wśród tych uprawnień sąd posiada możliwość wzięcia pod uwagę faktów powszechnie znanych, nawet bez powołania się na nie przez strony, natomiast ograniczeniem dla sądu administracyjnego jest m.in. brak możliwości przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu poza dowodem uzupełniającym z dokumentu. Podkreślić również należy, iż sąd administracyjny nie może powołać biegłego celem uzyskania i przeprowadzenia dowodu z jego opinii w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Oznacza także, że w sytuacji, gdy w toku oceny projektu dokonywanej w procesie wyboru projektów do dofinansowania uczestniczą eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym, powołani zgodnie z przepisem art. 31 u.z.p.p.r., sąd nie może wejść w rolę kolejnego eksperta i ocenić jego usług oraz wyrażonej przez niego opinii, gdyż – jak wyżej wskazano – sąd nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, takimi jak powołany ekspert, ani też nie ma możliwości powołania biegłego w celu uzyskania jego opinii, gdyż ww. przepisy regulujące sądową procedurę kontroli legalności oceny projektów nie dają sądowi podstawy prawnej do przeprowadzenia takiego dowodu. W tej sytuacji, sądowa kontrola legalności oceny projektu przeprowadzonej przez właściwą Instytucję Pośredniczącą w ramach ogłoszonego konkursu sprowadza się do oceny prawidłowości stosowania prawa przez tę instytucję, określonego w przepisach u.z.p.p.r. oraz jej przepisów wykonawczych, jak też programie operacyjnym. W kontekście powyższych rozważań, badając legalność oceny wniosku zawartej w zaskarżonym piśmie z [...] października 2013 r. nr [...] WSA w Warszawie uznał, iż skarga nie podlega uwzględnieniu. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy MJWPU dokonując oceny formalnej wniosku o dofinansowanie skarżącej prawidłowo zinterpretowała i zastosowała normę z paragrafu 9 ust. 1 pkt. 7 lit. a rozporządzenia. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem do inwestycyjnych wydatków kwalifikowalnych na realizację nowej inwestycji zalicza się niezbędne do jej realizacji wydatki ponoszone na nabycie wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem technologii przez nabycie patentów, licencji, know-how lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, jeżeli będą wykorzystywane wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa objętego pomocą. W ocenie skarżacej odrzucony z przyczyn formalnych projekt zakłada wykorzystanie funkcjonalności zakupionych wartości niematerialnych i prawnych do procesu świadczenia usług tylko i wyłącznie w ramach przedsiębiorstwa. Jej zdaniem samo udostępnienie funkcjonalności nie jest równoznaczne z jej przekazywaniem a podmioty trzecie nie będą miały do nich żadnych praw, ponieważ będzie je posiadała skarżąca. Należy zauważyć, iż zgodnie z § 1 rozporządzenia określa ono szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania przedsiębiorcom, w ramach regionalnych programów operacyjnych, regionalnej pomocy inwestycyjnej, pomocy na prace przygotowawcze i usługi doradcze związane z przygotowaniem nowej inwestycji oraz pomocy na usługi doradcze związane z realizacją nowej inwestycji, zwanych dalej "pomocą na nowe inwestycje", do której mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008. Zdaniem Sądu MJWPU dokonując wykładni spornej normy § 9 ust. 1 pkt. 7 lit a rozporządzenia prawidłowo oparła się na treści art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008, zgodnie z którym aby wartości niematerialne i prawne zostały uznane za koszt kwalifikowalny do celów rozporządzenia nr 800/2008 korzysta się z nich wyłącznie w przedsiębiorstwie otrzymującym pomoc. W przypadku regionalnej pomocy inwestycyjnej korzysta się z nich wyłącznie w jednostce otrzymującej pomoc. Z przytoczonych wyżej regulacji zarówno rozporządzenia jak i rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 wynika, iż nabywane aktywa będące kosztami kwalifikowanymi winny być używane wyłącznie w przedsiębiorstwie wnioskodawcy i z przeznaczeniem, na które otrzymuje on pomoc. Postać środków trwałych determinuje związanie z konkretną lokalizacją, w przypadku wartości niematerialnych i prawnych konieczne było sformułowanie wprost warunków ich kwalifikowalności w tym ograniczonego sposobu dysponowania. Należy podkreślić, iż pomoc publiczna jest udzielana zawsze konkretnemu beneficjentowi i na określonych warunkach, których spełnienie determinuje otrzymanie wsparcia. Dokonując oceny przeznaczenia i sposobu wykorzystania planowanego do zakupu oprogramowania MJWPU przeanalizowała załączoną do wniosku dokumentację projektową, w tym Biznes Plan oraz Opinię o innowacyjności. Na stronach 8 - 9 Biznes Planu skarżąca wskazuje: "Zainspirowana tymi kontaktami Wnioskodawczym uznała, że stworzenie przyjaznego środowiska IT w Internecie postaci dwóch platform tj. (WTN) oraz (WKN) będących odpowiedzią na potrzeby branży i na duży potencjał biznesowy. Będzie wprawdzie wymagało wysokiego nakładu finansowego (stopień skomplikowania wielofunkcyjnych aplikacji tj. oprogramowania dla obu platform przewyższa istniejące dostępne na rynku rozwiązania) i nakładu pracy. Lecz kluczem do jego trwałości będzie oferowanie go wielu podmiotom w całym kraju: zarówno klientom indywidualnym jak i biurom nieruchomości. W przypadku biur nieruchomości celem projektu jest stworzenie przyjaznego i łatwego w obsłudze portalu dla tej branży poprzez udostępnienie zarejestrowanym użytkownikom funkcjonalności, które wdrożone w ich bieżącej działalności wpłyną na jej efektywność w obszarze komunikacji, przyczynią się do zwiększania atrakcyjności oferty, współpracy z ich klientami, optymalizację kosztów.". Z powołanego wyżej fragmentu jednoznacznie wynika, iż przedmiotowy projekt polega na uruchomieniu dwóch platform internetowych: Wirtualne Targi Nieruchomości (WTN) oraz Wideo Konferencje Nieruchomości (WKN). Zdaniem Sądu skarżąca w ramach przewidzianej inwestycji finansowej nie planuje zakupu żadnych środków trwałych. Z zasobów w postaci oprogramowania będą zaś mogli korzystać Użytkownicy posiadający dostęp, a zatem oprogramowanie to nie będzie wykorzystywane wyłącznie w przedsiębiorstwie otrzymującym pomoc, ale także w przedsiębiorstwach, które wykupią usługę dostępu do określonych funkcjonalności platform. Powyższe stanowisko potwierdzają również cytowane przez MJWPU w informacji z dnia [...] października 2013 r. fragmenty Opinii o innowacyjności (strony 1 i 5): "Aplikacja Wirtualne Targi Nieruchomości (WTN) integrować będzie osoby zainteresowane inwestowaniem w nieruchomości oraz deweloperów, którzy za pośrednictwem platformy będą prezentować swoje oferty. Celem aplikacji jest udostępnienie deweloperom platformy, tworzenie wirtualnych stanowisk prezentacyjnych na wirtualnej hali targowej. Każde stanowisko będzie zapewniało wysoki stopień konfigurowalności zapewniając możliwość dostosowania do indywidualnych potrzeb klienta (dewelopera)." "(...) Platformy WTN oraz WKN przyniosą wymierne korzyści finansowe deweloperom, którzy otrzymają nowy kanał sprzedaży i szansę na szybszą sprzedaż wyselekcjonowanych pojedynczych jak i pakietowych nieruchomości i klientom którzy te nieruchomości kupują." W ocenie Sądu MJWPU zinterpretowała zapisy załączonych do wniosku dokumentów zgodnie z zasadami logiki i doświadczeniem związanym z oceną wniosków o dofinansowanie projektów RPO WM, co w konsekwencji, na podstawie prawidłowo zastosowanego § 9 ust. 1 pkt. 7 lit a rozporządzenia, skutkowało odrzuceniem z przyczyn formalnych wniosku skarżącej, a następnie nie uwzględnieniem protestu z dnia 13 września 2013 r. W oparciu o powyższe należy uznać za chybione ponadto zarzuty naruszenia przez MJWPU art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez nierzetelną ocenę projektu w procesie wyboru projektu, a także naruszenia § 13 ust 1 pkt 2 procedury odwoławczej poprzez oddalenie protestu skarżącej w sytuacji braku podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia. Nie sposób również zgodzić się z argumentacją zarzutów prezentowanych przez skarżącą w petitum skargi, iż przedmiotowe oprogramowanie umożliwia przedsiębiorcom lub indywidualnym użytkownikom wyłącznie umieszczanie treści w ramach wybranych funkcjonalności. Zdaniem skarżącej, nie należy odnosić tego do przekazywania praw do korzystania z oprogramowania, a jedynie do stworzenia atrakcyjnej oferty dla klienta. W ocenie MJWPU, którą to ocenę Sąd w całości podziela, dostęp do planowanych do zbudowania platform w istocie sprowadza się do podnajęcia części posiadanych zasobów, w tym oprogramowania do realizacji celów biznesowych podmiotów trzecich. Skarżąca zamierza odpłatnie udostępniać oprogramowanie, z funkcjonalności którego będą korzystać głownie inne podmioty. Brak zatem w niniejszej sprawie przesłanek do uznania, iż ocena w zakresie wskazanym w proteście została przeprowadzona w sposób niewłaściwy. Nietrafny jest również zarzut naruszenia przez MJWPU art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez niezapewnienie przejrzystych reguł oceniania projektów oraz nieuwzględnienie równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów. Należy zauważyć, iż przepis ten dotyczy zadań Instytucji Zarządzającej, którą niniejszym wypadku jest zgodnie z § 2 pkt 2 Regulaminu konkursu jest Zarząd Województwa Mazowieckiego. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. orzekł jak w sentencji wyroku.