VI SA/Wa 2579/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Zalewski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji w części dotyczącej zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 w zw. z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej jako "Op."), w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej jako "ugh."), po rozpatrzeniu zażalenia O. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej spółka, skarżąca) wniesionego na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie dokonania zmiany decyzji Dyrektora Izby .Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2007 r., udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa m., w części dotyczącej zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych zlokalizowanego w miejscowości M. przy ul. S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję (ważność zezwolenia wygasła z dniem [...] listopada 2013 r.). Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w W. cofnął w całości z dniem doręczenia ([...] lipca 2011 r.) skarżącej ww. zezwolenie z dnia [...] listopada 2007 r. Organ podał, że spółka naruszyła warunki posiadanego zezwolenia poprzez umożliwienie gier o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych niż przewidziane w ugh. Skoro kontrolowany automat nie spełniał cech automatu o niskich wygranych, to zdaniem organu, doszło do naruszenia art. 14 ugh. Spółka wnioskiem z dnia [...] października 2012 r. wystąpiła o zmianę ww. zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w W. w części dotyczącej zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych poprzez przeniesienie punktu gier z lokalu [...] w M. przy ul. S. do lokalu [...] w W., ul. M/T. Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie dokonania wnioskowanej zmiany zezwolenia Organ przypomniał, że w myśl art. 8 ugh. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jego zdaniem, postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe, gdyż dnia [...] lipca 2011 r. doręczono skarżącej decyzję o cofnięciu w całości zezwolenia z dnia [...] listopada 2007 r. Natomiast w myśl art. 212 Op. organ podatkowy (zezwalający), który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia. Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wszczęcie postępowania, ewentualnie o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia. Podkreśliła, że decyzja o cofnięciu zezwolenia nie jest decyzja ostateczną, a tylko taka podlega wykonaniu. Dyrektor Izby Celnej w W. w wyniku rozpoznania zażalenia podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko. Wyjaśnił, że w myśl art. 165 § 1 Op. postępowanie podatkowe wszczyna się na wniosek strony lub z urzędu, podał przesłanki z art. 165a § 1 Op. dotyczące odmowy wszczęcia postępowania: gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną, jeżeli z jakichkolwiek przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Podkreślił, że związanie decyzją o cofnięciu powoduje brak prawnej i faktycznej podstawy orzekania. Orzekanie merytoryczne w przedmiocie zmiany zezwolenia, które zostało cofnięte w całości oznaczałoby brak respektowania decyzji cofającej zezwolenie w całości, z naruszeniem przepisu art. 212 Op. Ponadto związanie organu decyzją na podstawie ww. przepisu nie ma związku z wykonalnością decyzji, o której mowa w art. 239e i następnych. Przepis art. 239a Op. odnosi się do decyzji nakładających obowiązki, czyli nie będzie miał zastosowania do decyzji, w których właściwy organ pozbawił stronę uprawnień. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Odnosząc się do naruszenia art. 139 Op. skarżąca wskazała, że organ rozpoznał zażalenia dopiero po 7 miesiącach od jego otrzymania, zatem doszło do niewątpliwej zwłoki w postępowaniu, bowiem organ przesuwał terminy załatwienia sprawy, nie przeprowadzając ani jednej czynności dowodowej, a akta obejmowały wniosek skarżącej, postanowienie o odmowie wszczęcia i zażalenie. Zdaniem skarżącej, organ wstrzymywał się z rozpatrzeniem sprawy, z powodu oczekiwania na ostateczną decyzję w sprawie cofnięcia zezwolenia, dopiero w momencie zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie cofnięcia zezwolenia, wydał zaskarżone postanowienie. W ocenie skarżącej, skoro organ w rozstrzygnięciu sprawy o cofnięcie zezwolenia upatrywał przesłanki stanowiącej o bezprzedmiotowości niniejszego postępowania, to na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Op. winien zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia ww. jako zagadnienia wstępnego a nie wyznaczać kolejne terminy załatwienia oczywistej sprawy. Zdaniem skarżącej, organy obu instancji błędnie przyjęły, że w niniejszej sprawie zezwolenie w zakresie przedmiotowego punktu gier nie istnieje w obrocie prawnym. Od decyzji cofającej zezwolenie zostało wniesione odwołanie, tym samym decyzja ta nie jest ostateczna i nie podlega wykonaniu. Zgodnie bowiem z art. 239e Op. tylko decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Nieostateczne cofnięcie nie oznacza, że do tego cofnięcia powinno dojść. Skarżąca zauważyła, że sam organ odwoławczy miał wątpliwości, skoro na skutek wniesionego odwołania zawiesił postępowanie celem wyjaśnienia istotnego zagadnienia wstępnego. Spółka wyjaśniła, że wcześniejsze złożenie wniosku o zmianę lokalizacji punktu gier było niemożliwe, a taka możliwość otworzył dopiero wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/1l. W świetle powyższego wyroku, niezbędne jest rozpoznawanie art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 ugh. jako prawnej regulacji zbiorczej, która - gdy zostanie ustalony jej istotny wpływ na sprzedaż lub właściwości automatów o niskich wygranych, traktowanych jako produkt - stanowić będzie przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 2008 r. Stwierdzenie przez Trybunał technicznego charakteru zakazu urządzania gier na automatach poza kasynami z art. 14 ust. 1 ugh. w sposób pośredni skutkuje również koniecznością uznania za "przepisy techniczne" tych regulacji ustawowych, które na zasadzie funkcjonalnego sprzężenia ten ogólny zakaz realizują, in specie przepisów z art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1 ugh. Skarżąca stwierdziła, że uchybienie obowiązkowi notyfikacji stanowi uchybienie proceduralne powodujące bezskuteczności przepisów wobec jednostek. Dlatego też nie może ponosić negatywnych konsekwencji wyłączenia przez tak długi okres czasu - możliwości ubiegania się o zmianę wnioskowanego zezwolenia, do ubiegania się którego miała prawo. Zdaniem skarżącej, organ na podstawie art. 207 Op. w zw. z art. 8 ugh. oraz na podstawie art. 51 ust. 2 pkt 1 lit a) w zw. z art. 135 ust. 1 ugh. winien wszcząć i rozpoznać merytorycznie sprawę poprzez uwzględnienie wniosku. Spółka podkreśliła, że postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia toczy się ponad dwa lata (obecnie jest zawieszone), tak więc przedmiotowe zezwolenie nadal obowiązuje. - a skarżąca winna mieć realna możliwość korzystania z niego w ramach prowadzonej działalności. Przyjęta przez organy interpretacja przepisu art. 212 Op. stanowi nadużycie prawa i brak jakiejkolwiek ochrony interesu prawnego skarżącej - skoro bowiem już nieostateczna decyzja (przed zbadaniem legalności jej wydania) może skutecznie zablokować możliwość korzystania z przysługujących skarżącej uprawnień co najmniej przez okres 2 lat - co jest niezgodne z prawem i stanowi o jednoinstancyjności postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 127 w zw. z art. 207 Op.), wskazał, że zarzut ten dotyczy postępowania odwoławczego w sprawie cofnięcia w całości zezwolenia na urządzenia gier na automatach o niskich wygranych, a nie przedmiotowego postępowania. Ponadto stwierdził, że skarżąca była poinformowana o niezałatwieniu sprawy w terminie, z jednoczesnym wskazaniem przyczyny niedotrzymania uprzedniego terminu oraz wyznaczeniem nowego. W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy, akta administracyjne zostały uzupełnione przez organ o postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] zawieszające postępowanie odwoławcze dotyczące cofnięcie zezwolenia z dnia [...] listopada 2007 r. do czasu uzyskania opinii jednostki badającej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2013 r., którym po rozpatrzeniu zażalenia O. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie dokonania zmiany decyzji Dyrektora Izby .Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2007 r., udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa m., w części dotyczącej zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych zlokalizowanego w miejscowości M. przy ul. S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję (ważność zezwolenia wygasła z dniem [...] listopada 2013 r.). Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono w skardze naruszenie przepisów:- art. 139 Op.(oczywiste przekroczenie terminów); - art. 212 w zw. z art. 239a Op. (niewłaściwa interpretacja); - - art. 165a § 1 0p. w zw. z art. 8 ugh (błędne zastosowanie); - art. 127 w zw. art. 207 Op. (naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania), a także – jak określiła to skarżąca - prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 pkt 1 Op. (utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy mimo wydania go z rażącym naruszeniem prawa). Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. udzielił stronie (O. Sp. z o.o. z/s w R.) zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 94 punktach na terenie województwa m. Strona pismem z dnia [...] października 2012 r. wniosła o wszczęcie postępowania w sprawie zmiany w/w decyzji w części dotyczącej zmiany miejsca urządzania gry na automatach o niskich wygranych. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w W. odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w W. cofnął stronie w całości z dniem doręczenia decyzji ([...] listopada 2012 r.) zezwolenie udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 94 punktach na terenie województwa m. Sąd w rozpatrywanej sprawie podziela podstawowy argument organu, że orzekanie merytoryczne w przedmiocie zmiany zezwolenia, które zostało cofnięte w całości oznaczałoby brak respektowania decyzji cofającej zezwolenie w całości. Dnia [...] grudnia 2012 r. Spółka wniosła zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2012 r., w następstwie którego Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Przechodząc do dalszego rozpoznania sprawy należy zauważyć, że z dniem 30 listopada 2009 r. została opublikowana w Dzienniku Ustaw Nr 201 pod pozycją 1540 ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. Stosownie do art. 8 ugh do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl art. 165 § 1 Op. podstępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie do treści art. 165 § 3 Op. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu. Oznacza to, że złożenie przez stronę wniosku o wszczęcie postępowania zobowiązuje organ podatkowy do zbadania w pierwszej kolejności czy podanie pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 165a § 1 Op., gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Użyte w tym przepisie sformułowanie "z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte" należy wiązać z przypadkami, gdy wszczęciu postępowania, a w konsekwencji merytorycznemu rozpoznaniu sprawy sprzeciwiają się przepisy prawa procesowego lub materialnego i przeszkody te istnieją już w dacie złożenia wniosku przez zainteresowaną stronę. Dyspozycja art. 165a § 1 Ordynacji znajduje więc zastosowanie w przypadku braku w przepisach podstawy do merytorycznego rozpatrzenia treści żądania strony, lub gdy wszczęciu postępowania stoi na przeszkodzie przepis prawa (bądź przepisy), którego interpretacja uniemożliwia prowadzenie postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Wniosek skarżącej z dnia [...] października 2012 r. zawiera żądanie, o jakim mowa w art. 165a § 1 Op. Skarżąca domaga się w nim zmiany decyzji (zezwolenia) w części dotyczącej zmiany miejsca urządzania gry na automatach o niskich wygranych w sytuacji, gdy przepis art. 135 ust. 2 ugh zakazuje takiej zmiany. Zgodnie z tym przepisem zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 ustawy (czyli na działalność w zakresie gier na automatach udzielone przez wejściem w życie ugh), nie mogą prowadzić do zmiany miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych.. Przepis art. 135 ust. 2 ugh stoi więc na przeszkodzie wszczęciu postępowania z wniosku skarżącej. Ustawa o grach hazardowych (ugh) nie przewiduje możliwości zmiany miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych, prowadzonych na podstawie zezwoleń udzielonych w oparciu o przepisy poprzedniej ustawy o grach i zakładach wzajemnych; wynika to też z analizy całokształtu jej przepisów, w szczególności z art. 14 ust. 1 ugh, w świetle którego urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry oraz z ww. art. 129 ust. 1 ugh stanowiącego o możliwości prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach, urządzanych w salonach gier na podstawie wcześniejszych zezwoleń, tylko do czasu ich wygaśnięcia. Przepisy te przesądzają o niedopuszczalności uwzględnienia ww. wniosku skarżącej. Tym samym prawnie niedopuszczalne jest też jego rozpatrywanie w procesowej formie postępowania przed organem administracji. Skoro bowiem obowiązująca ustawa o grach hazardowych, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., nie przewiduje możliwości zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach (...) urządzanych w salonach gier udzielonych przed wejściem tej ustawy w życie, jednocześnie stanowiąc w art. 144, że traci moc wcześniejsza ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (pod rządami której zezwolenia te zostały wydane), to brak jest aktualnie normatywnej podstawy do rozpatrzenia wniosku skarżącej o zmianę przedmiotowego zezwolenia w części dotyczącej zmiany miejsca urządzania gry na automatach o niskich wygranych. W konsekwencji jest to okoliczność zaliczająca się do "innych przyczyn", o których mowa w art. 165a § 1 Ordynacji. Dlatego, uwzględniając prawidłowe zastosowanie ww. przepisów przez organ, Sąd ustalił brak podstaw do podważania legalności odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wnioskowanego przez skarżącą przedłużenia zezwolenia, skoro wcześniej przyznane – pod rządami poprzedniej ustawy, zezwolenie wygasło, a obowiązująca ustawa (ugh) bezwzględnie zakazuje zmiany takich zezwoleń w części dotyczącej zmiany miejsca urządzania gry na automatach o niskich wygranych (art. 135 ust. 2 w zw. z art. 129 ust. 1 ugh). Należy też zauważyć, że organ nie zajął w zaskarżonych postanowieniach stanowiska wobec zarzutu technicznego charakteru art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 ugh (jako prawnej regulacji zbiorczej). W ocenie Sądu jest to trafne, gdyż nawet gdyby uznać – jak chce skarżąca – że m.in. art. art. 135 ust. 2 ugh powinien być traktowane jako przepis techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE i odmówić jego zastosowania z powodu braku notyfikacji, to i tak nie ma prawnej możliwości zmiany decyzji w części dotyczącej miejsca urządzania gier (zwłaszcza, że zezwolenie utraciło ważność z dniem [...] listopada 2012 r.) na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, ponieważ ustawa ta została już uchylona (utraciła moc), a nowa ustawa (ugh) nie przewiduje żadnej procedury, w ramach której możliwa byłoby wnioskowana zmiana. Odmowa zastosowania art. 135 ust. 2 ugh, czy innych nienotyfikowanych przepisów ustawy, nie mogłaby wszak skutkować reaktywowaniem przepisów uchylonej ustawy w zakresie uregulowań, których użycie zostało tym przepisem wyłączone. Możliwości powrotu obowiązywania przepisów wcześniejszej ustawy, w miejsce niezastosowanych, w następstwie nienotyfikowania oraz uznania za techniczne, ze skutkiem ograniczeń w swobodzie świadczenia usług i przepływie towarów, przepisów ustawy nowej, ww. dyrektywa 98/34/WE nie przewiduje. Nie da się też takiej możliwości wyinterpretować na podstawie innych obowiązujących aktów prawa. Tym samym już tylko z podanych wyżej powodów należało co do zasady uznać prawidłowość działania organu, który odmówił skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia w części dotyczącej zmiany miejsca urządzania gier, skoro w obowiązującym stanie prawnym nie ma podstawy do uznania takiej zmiany i nie zmieniłaby tego nawet dowodzona przez skarżącą "techniczność" mających w sprawie zastosowanie przepisów ugh, w szczególności art. 135 ust. 2. Sąd zgodził się również z wywodami organu co do stopnia i zakresu związania własną decyzją (art. 212, a także art. 239a Op.) oraz nie dopatrzył się naruszenia w przedmiotowym postępowaniu zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 127 w zw. art. 207 Op.). Natomiast zarzut naruszenia - jak określiła to skarżąca - prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 pkt 1 Op. poprzez utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy, mimo wydania go z rażącym naruszeniem prawa, Sąd uznał za nietrafny. Zarzut rażącego naruszenia prawa zakłada odniesienie go do konkretnego przepisu i oczywistość takiego naruszenia, które w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.