I GSK 965/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Go 595/13 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rz. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. K. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Rz. 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 27 lutego 2014 r., sygn. I SA/Go 595/13, oddalił skargę A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z [...] października 2013 r., nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z [...] października 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w R., po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G.[...] z [...] czerwca 2013 r. nr [...], określającej stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki Nissan Terano II, w wysokości 8.668 zł, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca nabyła 21 sierpnia 2009 r. na terytorium Niemiec samochód Nissan Terrano II, który został przemieszczony na terytorium Polski. Samochód został zarejestrowany po raz pierwszy w Polsce 26 sierpnia 2009 r. jako pojazd ciężarowy, a następnie po zgłoszeniu przez skarżącą 10 września 2009 r. zmiany stanu faktycznego jako samochód osobowy. Skarżąca wezwana przez organ do złożenia deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz stosownych wyjaśnień dotyczących niedopełnienia tego obowiązku, oświadczyła, że nie ma obowiązku składania deklaracji uproszczonej AKC-U w związku z nabyciem przedmiotowego pojazdu, ponieważ z żadnego dokumentu nie wynika, że zakupiony pojazd jest samochodem osobowym. Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. wszczął z urzędu postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie. W trakcie prowadzonego postępowania został przeprowadzony dowód z oględzin spornego samochodu oraz przesłuchano w charakterze świadka K. M. (obecnego właściciela pojazdu). W wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją z [...] czerwca 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego określił skarżącej zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie 8.668 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na przepisy art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.; dalej: u.p.a.) oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987 r. s.1 ze zm.; Dz. Urz. UE polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t.2 s. 382 ze zm.), mające zastosowanie w sprawie. Zdaniem organu cechy przedmiotowego pojazdu wskazują, że jest to samochód przeznaczony do przewozu osób klasyfikowany do kodu 8703. W uzasadnieniu odwołania od decyzji pełnomocnik skarżącej twierdził, że pojazd spełnia przesłanki samochodu przeznaczonego do przewozu towarów, tj. z pozycji 8704, z racji cech jako SUV, który jest zaliczany do tej grupy. Spełnia je również ze względu na cechy indywidualne, tj. brak tylnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa, przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i częścią tylną służącą do przewozu towarów. Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z [...] października 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że dla celów poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej, natomiast według art. 100 ust. 4 u.p.a., samochody osobowe to pojazdy samochodowe objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób. Podkreślił, że sama rejestracja, czy też przeznaczenie wyrobu nie uzasadnia sugerowanej klasyfikacji do wskazanych kodów CN. Organ odwoławczy potwierdził prawidłowość przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania podatkowego oraz przyjętej w jego wyniku konkluzji w kwestii uznania zasadniczego przeznaczenia sprowadzonego pojazdu jako pojazdu do przewozu osób. Podkreślił, że wyposażenie pojazdu wymienione w protokole oględzin z 4 czerwca 2013 r. oraz okazane w dokumentacji fotograficznej wskazuje na kompletne wyposażenie pojazdu kojarzone z pojazdami osobowymi. Z dokumentów wynika, że pojazd posiada zamkniętą przestrzeń dla kierowcy, pasażerów i towarów, stałe siedzenia z wyposażeniem zabezpieczającym wykonane z jednakowej tapicerki, okna wzdłuż dwubocznych paneli, jednakową tapicerkę drzwi przednich i tylnych, dywaniki, oświetlenie górne pomiędzy rzędami siedzeń, jednakową wykładzinę i podsufitkę, głośniki audio w drzwiach bocznych oraz uchwytu boczne górne dla pasażerów. Skoro wyposażenie całego wnętrza pojazdu kojarzone jest z charakterystycznym wyposażeniem dla przewożenia pasażerów a nie towarów, a fotele wraz z pasami zamontowano w miejscach fabrycznie do tego przeznaczonych, to zasadnym jest wykluczenie tego pojazdu z pozycji 8704, ponieważ całość obiektywnych właściwości samochodu oraz jego ogólny wygląd wskazują na jego zamierzone wykorzystanie jako pojazd przeznaczony zasadniczo do przewozu osób (kod CN 8703). Przy klasyfikowaniu spornego pojazdu do pozycji CN 8703 uwzględniono jego cechy konstrukcyjne oraz cechy projektowe, które z kolei wyznaczyły jego przeznaczenie. Przyjętego stanowiska nie zmieniają wyjaśnienia skarżącej, dotyczące okoliczności i zakresu przeróbek i rejestracji tego pojazdu, a potwierdzające jedynie montaż dodatkowego wyposażenia w istniejące, fabrycznie przystosowane do tego celu miejsca. Bez znaczenia była również ocena pojazdu dokonana dla innych celów, np. rejestracyjnych, gdyż dla klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN istotne są cechy konstrukcyjne, projektowe, wskazujące na dany typ pojazdu, a nie cechy zewnętrzne, wizualizacja czy przeznaczenie. W wyniku rozpoznania skargi A. K. Sąd I instancji wyrokiem z 27 lutego 2014 r. oddalił skargę. Sąd przypomniał, że istotą sporu w sprawie jest klasyfikacja dla celów podatku akcyzowego nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu marki Nissan Terrano, czy jest to samochód o zasadniczym przeznaczeniu osobowym (kod CN 8703) czy towarowym (kod CN 8704). Ustalenie to determinowało istnienia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu osobowego. Sąd powołał się na przepisy ustawy o podatku akcyzowym w zakresie regulującym kwestie nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oraz przepisy i wyjaśnienia dotyczące klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej. Wskazał, że treść pozycji CN 8703 obejmuje "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo – towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Brzmienie pozycji CN 8703 zawiera jedynie wyłączenie z niej pojazdów objętych pozycją 8702, natomiast pojazdy spełniające kryterium zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób są pojazdami kwalifikowanymi do pozycji CN 8703, a tym samym samochodami osobowymi, o których mowa w art. 100 ust. 4 u.p.a. Podkreślił, że definicja samochodu osobowego zawarta w art. 100 ust. 4 u.p.a. oparta została o zapisy Nomenklatury Scalonej, uzupełniając je o wyłączenie pojazdów z uwagi na brak wymogu rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Natomiast pozycja 8704 obejmuje "Pojazdy samochodowe do transportu towarowego". Sąd następnie wskazał, że w orzecznictwie sądowym wielokrotnie podkreślano, że klasyfikacja konkretnego pojazdu do pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Przeznaczenie towaru musi stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji i jest ono decydujące, jeżeli jest temu towarowi właściwe. Przy czym cecha zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób nie oznacza, że pojazd służy tylko i wyłącznie do przewozu osób. Brzmienie pozycji CN 8703 wskazuje wyraźnie, że może być on wykorzystywany również do przewozu towarów, choć zasadniczym jego przeznaczeniem jest przewóz osób. Świadczy o tym kwalifikowanie do tej pozycji samochodów osobowo – towarowych (kombi). Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób (CN 8703) bądź towarów (CN 8704) ustalane jest na podstawie cech konstrukcyjnych samochodu, jego ogólnego wyglądu i wyposażenia. Powinno się ono odbywać w oparciu o całokształt okoliczności danej sprawy – dokumenty dotyczące okresu przed nabyciem auta, jak i po jego nabyciu, obiektywne cechy samochodu świadczące o jego dominującym charakterze. Charakteru tego nie zmieniają przeróbki dokonane w samochodzie, dostosowujące go do indywidualnych potrzeb użytkownika lecz nie zmieniające konstrukcyjnego przeznaczenia pojazdu. Powołał się przy tym na tezy wyroku ETS z 6 grudnia 2007 r., sprawa C-486/06. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organy podatkowe prawidłowo dokonały ustaleń świadczących o tym, że główną funkcją nabytego wewnątrzwspólnotowo przez skarżącą samochodu jest przewóz osób. Decydującymi cechami spornego pojazdu, przesądzającymi o jego kwalifikacji według przeznaczenia, jest to, że posiada pojedynczą zamkniętą przestrzeń dla kierowcy, pasażerów i ładunków, tj. część ładunkowa nie jest oddzielona od części pasażerskiej, stałe siedzenia dla siedmiu osób z wyposażeniem zabezpieczającym wykonane z jednakowej tapicerki, okna wzdłuż dwubocznych paneli, jednakową tapicerkę drzwi przednich i tylnych, dywaniki, oświetlenie górne pomiędzy rzędami siedzeń, jednakową wykładzinę i podsufitkę, głośniki audio w drzwiach bocznych oraz uchwyty boczne górne dla pasażerów. W trakcie oględzin nie stwierdzono zmian konstrukcyjnych w punktach kotwiczeń siedzeń drugiego i trzeciego rzędu a pasy bezpieczeństwa w tylnej części pojazdu zamontowane są w punktach kotwiących przygotowanych fabrycznie. W ocenie Sądu organy słusznie uznały, że te obiektywne właściwości pojazdu, wyznaczają jego zasadnicze przeznaczenie, którym jest przewóz osób. Natomiast dokonane w pojeździe zmiany, opisane w załączniku do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z 10 września 2009 r. "Z pojazdu została zdemontowana kratka oddzielająca część osobową od towarowej. Została zamontowana kanapa tylna trzyosobowa i za nią została zamontowana kanapa dwuosobowa. Siedzenia zostały zamontowane w oryginalne miejsca kotwiczenia siedzeń. Zostały zamontowane oryginalne pasy bezpieczeństwa. Pasy zostały zamontowane w do tego przeznaczonych miejscach" - nie spowodowały zmian w jego konstrukcji, a w istocie przywróciły w większym stopniu jego podstawowe przeznaczenie, tj. "zasadniczo do przewozu osób". Z przytoczonego powyżej zakresu zmian, jakich dokonano w związku rejestracją pojazdu jako samochód osobowy wynika, że nie miały one charakteru zmian konstrukcyjnych pojazdu. Ponadto w toku postępowania, w szczególności zaś dokonując oględzin, nie stwierdzono elementów świadczących o tym, że samochód mógł mieć elementy typowe dla samochodu ciężarowego. Ustalając stan i status spornego samochodu organ słusznie też zwrócił uwagę, że aktualny właściciel auta zeznał w związku z jego oględzinami, że nie dokonywano żadnych zmian konstrukcyjnych, pojazd został zakupiony w takim stanie, jak przedstawiony do oględzin. Podał też, że w momencie zakupu samochód nie posiadał żadnej przegrody i nie ma widocznych śladów po demontażu jakiejkolwiek przegrody. Oświadczył ponadto, że nie dokonywał żadnych przeróbek ani zmian mających wpływ na zmiany konstrukcyjne bądź przeznaczenie pojazdu. Odnosząc się do powoływanych przez skarżącą dokumentów tj. brief, dowód rejestracyjny oraz zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym, z których wynika, że sporny pojazd był sprowadzony i zarejestrowany po raz pierwszy w Polsce jako samochód ciężarowy, Sąd stwierdził, że dla prawidłowej klasyfikacji nabytego przez skarżącą samochodu nie może mieć znaczenia jego kwalifikacja na potrzeby rejestracji pojazdu, dokonana z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Określenie pojazdu w przepisach tej ustawy jako "samochód ciężarowy" nie oznacza, że nie jest on samochodem osobowym w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym, bowiem skutki podatkowe rodzi jedynie klasyfikacja pojazdu do odpowiedniego kodu CN, a nie treść dokumentu badania technicznego na terytorium kraju (jako samochodu ciężarowego) lub zagranicznego dowodu rejestracyjnego (w Niemczech - jako samochodu ciężarowego zamkniętego, furgon). Dokumenty te nie są wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikacji pojazdów jako wyrobów akcyzowych. Sąd podzielił pogląd organów, że w spornym samochodzie nie dokonano żadnych zmian konstrukcyjnych, ewentualnie dostosowując go tylko w pewnym okresie eksploatacji do indywidualnych potrzeb użytkownika. Trudno bowiem uznać jedynie wstawienie oryginalnych tylnych siedzeń oraz zamontowanie do nich pasów bezpieczeństwa za zmianę konstrukcyjną powodującą zmianę jego zasadniczego przeznaczenia w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym. Reasumując Sąd uznał, że leżące u podstaw zastosowania przepisów prawa materialnego ustalenia faktyczne i ich ocena nie naruszają zasad postępowania administracyjnego, wyrażonych w art. 120, art.121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: o.p.). Ustalenie, że nabyty wewnątrzwspólnotowo pojazd jest w świetle przepisów o podatku akcyzowym samochodem osobowym, od którego nie został zadeklarowany i uiszczony należny podatek, obligowało organ podatkowy do określenia tego zobowiązania w drodze decyzji (art. 21 § 3 o.p.). Skargę kasacyjną złożyła A. K. zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 oraz art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.: art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4, ust. 6, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 12 i 13, art. 105 ust. 1 u.p.a., poprzez określenie wysokości podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym w wysokości 46.602 zł oraz wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 8.668 zł z tytułu dokonanego przez skarżącą nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Nissan Terrano II. W sytuacji, gdy do spornego samochodu nie ma zastosowania art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. oraz inne przepisy ustawy o podatku akcyzowym, ponieważ powyższe przepisy dotyczą wyłącznie pojazdu osobowego, a przedmiotowy pojazd w dniu nabycia przez skarżącą był samochodem ciężarowym, który trzeba zakwalifikować wg Nomenklatury Scalonej do pozycji 8704, gdzie pojazdy zakwalifikowane do tej pozycji nie podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w dokumentach zgromadzonych w sprawie, w szczególności z fizycznego stanu pojazdu w dniu nabycia i jego rejestracji na terenie RP, briefu, dowodu rejestracyjnego, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu wydanego przez uprawnionego diagnostę oraz różną praktykę organów podatkowych odnoszącą się do niniejszej kwestii, choćby interpretacji indywidualnej nr [...] wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] lipca 2007 r. Z uwagi na powyższe skarżąca kasacyjnie działając na podstawie art. 53 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez orzeczenie, że skarżąca nie jest zobowiązana do zapłaty kwoty 8.668 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Nissan Terrano II oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o jej oddalenie w całości i o zasądzenie od rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie podnieść należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem powinna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji wyłącznie naruszenie przepisów prawa materialnego wskazując na przepisy art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4, ust. 6, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 12 i 13, art. 105 ust. 1 u.p.a., choć skarżący kasacyjnie omyłkowo wskazał na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (dotyczący naruszenia przepisów postępowania), a nie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (dotyczący naruszenia prawa materialnego). Naruszenie wyżej wymienionych przepisów prawa materialnego miało polegać na ich błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu mającym wpływ na treść wyroku. Mając na uwadze tak skonstruowany zarzut przypomnieć należy, że przez pojęcie "błędna wykładnia" przepisów prawa materialnego rozumieć należy nieprawidłowe w odniesieniu do przyjętych reguł wykładni rozumienie treści obowiązującego przepisu lub zastosowanie przepisu nieobowiązującego. Z kolei przez pojęcie "niewłaściwe zastosowanie" prawa materialnego rozumie się błąd subsumcji, polegający na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie określonej normy prawnej. Dopuszczalne jest zarzucenie w treści skargi kasacyjnej obydwu form naruszenia prawa materialnego, w sytuacji gdy niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa było konsekwencją jego błędnej wykładni. Decydując się na postawienie sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, w następstwie której doszło do niewłaściwego zastosowania tego prawa, wnoszący ten środek zaskarżenia powinien w pierwszej kolejności wskazać, na czym polegał błąd sądu w rekonstrukcji treści konkretnej normy prawnej, i podać, jaka powinna być właściwa wykładnia i dlaczego przyjęta przez sąd wykładnia skutkowała niewłaściwym zastosowaniem błędnie wyłożonego przepisu (por. red. R. Hauser, M. Wierzbowski; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2 wyd. C.H. Beck, str. 635-637). Mając na uwadze poczynione uwagi, należy stwierdzić, że skarga kasacyjna została wadliwie skonstruowana, ponieważ nie znalazło się w niej uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Skarżąca kasacyjnie w ogóle nie wykazała jak należy rozumieć treść przepisów art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4, ust. 6, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 12 i 13, art. 105 ust. 1 u.p.a. oraz dlaczego uważa, że zostały one błędnie zastosowane. Dlatego postawienie w taki sposób zarzutów bez jakiegokolwiek uzasadnienia musi skutkować pozostawieniem takiego wytyku bez merytorycznego rozpoznania. Skarżąca kasacyjnie w istocie zarzuty naruszenia prawa materialnego wiąże z ustaleniami faktycznymi w sprawie dotyczącymi ustalenia, że będący przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego przez skarżącą samochód Nissan Terrano II jest samochodem osobowym klasyfikowanym do kodu CN 8703, a nie do kodu CN 8704 jak sama uważa. Jednakże niedopuszczalne jest podważanie przyjętych ustaleń faktycznych zarzutem naruszenia prawa materialnego, gdyż wadliwe ustalenia faktyczne wiążą się zawsze z naruszeniem przepisów postępowania. Tymczasem skarga kasacyjna takich zarzutów, w zakresie naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w powiązaniu z zarzutami naruszenia przepisów postępowania podatkowego mających istotny wpływ na wynik sprawy, nie zawiera. Skoro więc ustalenia stanu faktycznego sprawy nie zostały podważone, a wynika z nich, że wykazane przez organy podatkowe i zaakceptowane przez Sąd I instancji, cechy konstrukcyjne spornego pojazdu, jego ogólny wygląd i wyposażenie świadczą o jego zasadniczym przeznaczenie do przewozu osób (CN 8703). Oznacza to, że oddalenie przez Sąd I instancji skargi skarżącej od decyzji określającej skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego spornego samochodu osobowego, na podstawie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o podatku akcyzowym, odpowiadało prawu. Końcowo wskazać należy, że rozpoznawana skarga kasacyjna została wadliwie skonstruowana także z tego powodu, że jej autor powołując się na art. 53 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez orzeczenie, że skarżąca nie jest zobowiązana do zapłaty kwoty 8.668 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Nissan Terrano. Po pierwsze wskazać należy, że przepis art. 53 § 1 p.p.s.a. dotyczy terminu wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z kolei art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy określenia, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej są postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenia. Zatem przepisy te, w sposób oczywisty, nie mogły stanowić podstawy prawnej do żądania sformułowanego w skardze kasacyjnej. Po drugie, samo żądanie zmiany zaskarżonego wyroku przez orzeczenie, że skarżąca nie jest zobowiązana do zapłaty kwoty 8.668 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Nissan Terrano jest także błędnie sformułowane. Przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym nie przewidują bowiem możliwości uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku i równoczesnego orzeczenia merytorycznego w sprawie, czego domaga się autor skargi kasacyjnej. Funkcja merytorycznego załatwienia sprawy należy wyłącznie do organów podatkowych, poza przypadkiem dotyczącym umorzenia postępowania o jakim mowa w art. 145 § 3 p.p.s.a., który nie zachodzi w niniejszej sprawie. Mając to uwadze, uznać należy, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego, stosownie do art. 184 p.p.s.a., należało ją oddalić. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.