I SA/Bd 635/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 01 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Z. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. 1. oddala skargę 2. zasądza od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B.) na rzecz adwokata J. M. kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...]. Prezydent Miasta I. uchylił w części decyzję własną z dnia [...]r. określającą Z. G. (Skarżącemu) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2010 rok w kwocie [...] zł i określił podatek w nowej wysokości. Decyzja została doręczona Skarżącemu w dniu [...] r. W dniu [...]. Skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji i postanowieniem z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem ustawowemu terminowi, zgodnie bowiem z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r nr 8 poz 60 ze zm. dalej O.p.) odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Kolegium wyjaśniło, że zaskarżona decyzja doręczona została Skarżącemu osobiście w dniu [...]., co potwierdza dowód doręczenia. Termin do wniesienia odwołania, upłynął zatem w dniu [...]., odwołanie zaś wniesione zostało [...]r., tj. [...] dni po upływie ustawowego terminu. Wobec powyższego odwołanie, wobec uchybienia terminowi do jego wniesienia, nie mogło zostać merytorycznie rozpatrzone. Z tego też względu nie było celowe zastosowanie w niniejszej sprawie art. 200 § 1 O.p. i wyznaczanie stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jednocześnie organ podkreślił, że Skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania w trybie art. 162 O.p. Kolegium stwierdziło, iż mając na uwadze, że ewentualna przyczyna uchybienia terminowi ustała najpóźniej w dacie wniesienia odwołania tj. w dniu [...]., wniosek o przywrócenie terminu mógł być wniesiony do dnia [...], zatem w dacie przekazania Kolegium odwołania wraz z aktami sprawy, co nastąpiło w dniu [...]., upływ ww. terminu czynił niecelowym informowanie Skarżącego o prawie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, skoro w tej dacie prawo to już wygasło na skutek upływu ww. terminu 7 dni do złożenia takiego wniosku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Skarżący wskazał, że decyzja, od której złożył odwołanie zawierała istotny błąd, pomyłkę w zakresie okresu, za który ustalono należny podatek: zamiast roku 2010 wpisano rok 2009. Wobec tego Skarżący stwierdził, iż decyzja ta nie mogła zostać skutecznie doręczona, ponieważ nie zwierała treści, z której można było się zorientować, czego dotyczy, a wręcz wprowadzała w błąd. Skarżący wskazał, że omyłkową decyzję odebrał w dniu [...]., a od [...]. do [...]. przebywał w szpitalu na leczeniu, na co posiada stosowne zaświadczenia. Po opuszczeniu szpitala wyjaśnił sprawę w Urzędzie Miasta, a organ zamiast wystawić nową poprawną decyzję, wydał postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej i pouczył go o prawie złożenia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Postanowienie to Skarżący odebrał w dniu [...]. Jego zdaniem termin do wniesienia odwołania winien być liczony od tej daty, bowiem dopiero wtedy otrzymał prawidłową decyzję. W związku z powyższym jego odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Należy wskazać w tym miejscu, że sąd administracyjny zgodnie z art. 145 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. dalej ustawa p.p.s.a.) uchyla postanowienie, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle powołanych wyżej przepisów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przebieg postępowania i istotne, z punktu widzenia terminów, zdarzenia prawne, nie były w sprawie kwestionowane. Decyzja organu I instancji z dnia [...] doręczona została Skarżącemu w dniu [...]; Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji w dniu [...]. Zasadnie zatem, na podstawie art. 223 § 1 i 2 O.p., organ uznał, że wniesione ono zostało z uchybieniem 14 dniowego terminu. Powołany przepis stanowi, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję (§ 1); odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (§ 2 pkt 1). Zdaniem Sądu nie budzi przy tym wątpliwości okoliczność, że do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie został złożony przez Skarżącego wniosek o przywrócenie terminu. W tych okolicznościach faktycznych organ odwoławczy miał podstawy (a nawet obowiązek) do wydania, zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Przepis ten wskazuje, że organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Jednocześnie jednak Sąd stwierdził, że skarga na postanowienie zawiera w swej treści wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, mimo, że wprost tego nie formułuje. Dowodzi tego jej treść, w której po raz pierwszy w całym postępowaniu Skarżący wyjaśnia przebieg zdarzeń, które doprowadziły do wniesienia odwołania w terminie, w którym dokonał tej czynności procesowej. Bez wątpienia dowodzi tego także termin złożenia pisma ze skargą: zaskarżone postanowienie zawiera pouczenie o 30 dniowym terminie do wniesienia skargi do sądu, tymczasem Skarżący złożył ją w terminie 7 dni od otrzymania zaskarżonego postanowienia w dniu [...]. Pismo ze skargą i wnioskiem nadane zostało przez Skarżącego w dniu [...]. Taki termin koresponduje z wyjaśnieniem organu odwoławczego zamieszczonym w zaskarżonym postanowieniu, co do zasad i terminu składania wniosku o przywrócenie terminu, którego jednak, zdaniem tego organu, Skarżący nie złożył. Zgodnie z art. 162 § 1 i 2 O.p. w razie uchybienia terminowi należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy i podanie w tym przedmiocie wniósł w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. W ocenie Sądu Skarżący zachował 7 dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, albowiem o tym, że uchybił terminowi dowiedział się dopiero z treści zaskarżonego postanowienia, w którym znalazło się także pouczenie o prawie złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Skarżący ewidentnie dostosował się do tego pouczenia, przedstawiając także uzasadnienie dla rozumienia przez siebie zachowania terminu. Nie ma więc racji organ, który w końcowym fragmencie zaskarżonego postanowienia wywodzi, że termin taki upłynął bezskutecznie z dniem [...] tj. po siedmiu dniach od wniesienia odwołania. Skarżący wskazał, że jego zdaniem odwołanie wniesione było w terminie nie dostrzegając, że odnosi je nie do decyzji a do postanowienia o sprostowaniu oczywistej pomyłki, którą sam wykrył. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, oddalając ją na podstawie art. 151 p.p.s.a, stwierdzając jednocześnie, że pismo zawierające skargę w istocie zawiera także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, który organ musi rozpatrzeć, o ile tego wcześniej nie uczynił. Sąd przyznał także pełnomocnikowi Skarżącego koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zgodnie z §18 ust 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163 poz 1348 ze zm).