VII SA/Wa 2458/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant spec. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) czerwca 2013 r. Nr (...), zatwierdził projekt budowlany i udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w (...) pozwolenia na przebudowę linii wysokiego napięcia 220 kV relacji (...) – (...) na odcinku od słupa nr 22 do słupa nr 24, kolidującej z przebiegiem Zachodniej Obwodnicy miasta (...) w ciągu drogi krajowej nr (...) (km 14+000), obejmującą demontaż istniejącego słupa kratowego nr 23 oraz wykonanie projektowanego słupa kratowego nr 23 w nowej lokalizacji. D. B. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że wydanie pozwolenia na budowę dwóch słupów w ciągu linii wysokiego napięcia relacji (...)-(...) nie narusza zakazu budowy obiektów, które nie mogą samodzielnie funkcjonować zgodnie z ich przeznaczeniem, podczas gdy dwa słupy nie spełniają samodzielnej funkcji i bez zmiany pozostałych słupów będących w ciągu linii wysokiego napięcia, niemożliwe jest ich funkcjonowanie; II. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez przedłożenia przez inwestora dokumentów potwierdzających prawo dysponowania nieruchomością oznaczoną numerem ewidencyjnym nr (...) na cele budowlane. W uzasadnieniu odwołujący się wywodził, że inwestor ograniczył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę tylko do jednego słupa nr 23. Dokonał niedopuszczalnego podzielenia projektu budowlanego. Tymczasem jeden słup nie spełnia cech samodzielności i nie może samodzielnie funkcjonować. Wbrew stanowisku organu, konieczna była zmiana wniosku w ten sposób, aby objąć nim całe zamierzenie budowlane. Inwestycja polega nie tylko na zmianie przebiegu linii wysokiego napięcia, ale również na zwiększeniu jej mocy i modyfikacji konstrukcji nośnej. Zdaniem odwołującego się prace przebudowy linii wysokiego napięcia prowadzone będą również na działce nr (...). Wobec powyższego konieczne było przedłożenie przez inwestora dokumentów potwierdzających prawo do dysponowania nieruchomością nr ew. (...) na cele budowlane. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane inwestor musi do wniosku o wydanie pozwolenie na budowę dołączyć oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie brak jest takiego oświadczenia. Przebudowa odcinka linii wysokiego napięcia konieczna jest z powodu kolizji słupów z drogami zjazdowymi z obwodnicy. Celem zachowania wymaganych przepisami prawa odległości od projektowanych dróg w obrębie węzła (...), konieczne jest ustawienie nowych slupów nr 19/2, 20, 21, 22, 23, 24 i 25. Organ administracji publicznej, prowadząc postępowanie wyłącznie do słupa kratowego nr 23, tj. jednego z siedmiu słupów, które muszą zostać przesunięte, dokonał podziału inwestycji. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę winno dotyczyć całego zamierzenia budowlanego. Wyjątkowo jednak, w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może na wniosek inwestora dotyczyć tylko wybranych obiektów lub zespołu obiektów. Warunkiem podziału inwestycji jest to, że poszczególne obiekty mogą samodzielnie funkcjonować zgodnie z ich przeznaczeniem. Przesunięcie jednego z siedmiu słupów uniemożliwi wykorzystanie słupa 23 zgodnie z jego przeznaczeniem. Żeby spełniał swoje funkcje musi on być połączony i stanowić całość funkcjonalną z linią energetyczną. Wydanie pozwolenia na budowę, co do jednego słupa skutkować będzie powstaniem konstrukcji niezdatnej do użytku. Wobec powyższego koniecznym było zobowiązanie inwestora do zmiany wniosku w ten sposób, aby objąć postępowaniem całość zamierzenia polegającego na przebudowie linii wysokiego napięcia 220 kV relacji (...) - (...). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) września 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania D. B. od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w (...) pozwolenia na przebudowę linii wysokiego napięcia 220 kV relacji (...) – (...) na odcinku od słupa nr 22 do słupa nr 24, kolidującej z przebiegiem Zachodniej Obwodnicy miasta (...) w ciągu drogi krajowej nr (...) (km 14 + 000), obejmującą demontaż istniejącego słupa kratowego nr 23 oraz wykonanie projektowanego słupa kratowego nr 23 w nowej lokalizacji -umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w omawianej sprawie Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w (...) pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. sprecyzowała zakres wniosku o pozwolenie na budowę wyjaśniając, że zamierzenie inwestycyjne obejmuje "przebudowę stanowiska słupowego nr 23 tj. zastąpienie istniejącego słupa nr 23 (Hx525 ON I+5) nowoprojektowanym słupem nr 23 (H52 P+10). Powyższe znalazło odzwierciedlenie w treści decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r., której zakresem objęto demontaż istniejącego słupa kratowego nr 23 oraz wykonanie projektowanego słupa kratowego nr 23 w nowej lokalizacji. Stosownie do treści art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jest inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Przez obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Z akt sprawy wynikało, że D. B. jest właścicielem działki nr (...), obr. (...). Prawo własności D. B. do w/w działki potwierdza treść księgi wieczystej nr (...). Z projektu zagospodarowania terenu stanowiącego załącznik do decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r., wynika, że nowoprojektowany słup nr 23, a także demontowany słup nr 23 znajdują się w odległości ponad 400 m od granic działki nr (...), obręb (...). Z uwagi na powyższe inwestycja zatwierdzona decyzją Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013r., nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr (...). Brak jest przepisów prawa materialnego jakie w związku z realizacją w/w przedsięwzięcia wpływałyby negatywnie na możliwość zagospodarowania działki nr (...). Tym samym D. B. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r. Odnosząc się do treści odwołania organ wskazał, iż decyzja Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r., nie przewiduje wykonywania prac budowlanych na terenie działki nr (...), o czyni świadczy treść tej decyzji jak również stanowiący do niej załącznik projekt budowlany. Zakresem decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r., objęto jeden z etapów inwestycji p.n. "Przebudowa linii wysokiego napięcia 220 kV relacji (...) – (...) na odcinku od słupa nr 22 do słupa nr 24, kolidującej z przebiegiem Zachodniej Obwodnicy miasta (...) w ciągu drogi krajowej nr (...) (km 14 + 000)". Linia elektroenergetyczna na działce nr (...) nie została przewidziana do przebudowy w ramach przedsięwzięcia pod w/w nazwą. Natomiast z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia (decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego) merytoryczne zarzuty podnoszone w odwołaniu, pozostawały zdaniem organu bez wpływu na wynik sprawy. D. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2013 r., umarzającą postępowanie odwoławcze. Domagając się uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 7 k.p.a. polegające na przyjęciu, że przebudowa linii wysokiego napięcia nie pozwala na uznanie za strony postępowania właścicieli i użytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości, w sytuacji gdy inwestycja będzie bezpośrednio oddziaływać na sąsiednie działki, a nadto jest częścią inwestycji polegającej na przebudowie całości linii energetycznej obejmującej słupy 19/2, 20, 21, 22, 23, 24 i 25, która przebiega nad działką skarżącego D. B., co wobec niezgodnego z prawem podziału inwestycji, uzasadnia jego interes prawny w toczącym się postępowaniu. Linie energetyczne, w szczególności po zwiększeniu ich mocy znamionowej będą miały bezpośredni wpływ na stan i użytkowanie sąsiednich działek. Interes prawny skarżącego wynika również z okoliczności towarzyszących sprawie, w tym treści stawianych zarzutów. Interes ten wynika także z przepisów tzw. prawa sąsiedzkiego, oddziaływania na sąsiednie nieruchomości (art. 140 kc - art. 154 kc). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę D. B. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że D. B. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r. Zakres wniosku o pozwolenie na budowę określony został przez inwestora pismem z dnia 25 czerwca 2013 r., gdzie wyjaśniono, że zamierzenie obejmuje "przebudowę stanowiska słupowego nr 23 tj., zastąpienie istniejącego słupa nr 23 nowoprojektowanym słupem nr 23. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w treści decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r., której zakresem objęto demontaż istniejącego słupa kratowego nr 23 oraz wykonanie projektowanego słupa kratowego nr 23 w nowej lokalizacji. Z projektu zagospodarowania terenu stanowiącego załącznik do decyzji, wynika, że nowoprojektowany słup nr 23, a także demontowany słup nr 23 znajdują się w odległości ponad 400 m od granic działki nr (...), stanowiącej własność D.B. Inwestycja zatwierdzona decyzją Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r., nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr (...), a tym samym D. B. nie posiada przymiotu strony. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, że decyzja Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r., nie przewiduje wykonywania prac budowlanych na terenie działki nr (...), o czym świadczy treść tej decyzji oraz projekt budowlany. Za zupełnie niezrozumiałe GINB uznał, zarzuty naruszenia przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a. - gdyż nie stanowiły one podstawy rozstrzygnięcia. Nadto decyzja Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013r., dotyczyła wymiany słupa nr 23, a nie słupów nr 22 i 24 - jak twierdził w skardze skarżący. Odnosząc się do zarzutu, że linie energetyczne po zwiększeniu ich mocy znamionowej będą miały bezpośredni wpływ na stan i użytkowanie sąsiednich działek organ wskazał, że wymiana słupa nr 23 nie prowadzi do zwiększenia "mocy znamionowej linii". Decyzja Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r., dotyczy jednego z etapów inwestycji p.n. "Przebudowa linii wysokiego napięcia 220 kV relacji (...) – (...), na odcinku od słupa nr 22 do słupa nr 24. Linia elektroenergetyczna na działce nr (...) nie została przewidziana do przebudowy w ramach przedsięwzięcia pod tą. Natomiast podnoszone w skardze zarzuty merytoryczne, organ uznał za pozostające bez wpływu na ocenę przymiotu strony D. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skargę należało oddalić, albowiem podnoszone w skardze zarzuty okazały się bezpodstawne. W omawianej sprawie zakres pozwolenia na budowę wynikał z wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w (...) o pozwolenie na budowę sprecyzowanego pismem z dnia (...) czerwca 2013 r. - zamierzenie inwestycyjne obejmowało "przebudowę stanowiska słupowego nr 23 tj. zastąpienie istniejącego słupa nr 23 (Hx525 ON I+5) nowoprojektowanym słupem nr 23 (H52 P+10). Powyższe znalazło odzwierciedlenie w treści decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r., której zakresem objęto demontaż istniejącego słupa kratowego nr 23 oraz wykonanie projektowanego słupa kratowego nr 23 w nowej lokalizacji. Stosownie do treści art. 28 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jest inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Przez obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. D. B. jest właścicielem działki nr (...), obr. (...), prawo własności potwierdza treść księgi wieczystej nr (...). Należy podkreślić, że analiza projektu zagospodarowania terenu stanowiącego załącznik do decyzji Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r., wskazuje, że nowoprojektowany słup nr 23, a także demontowany słup nr 23 znajdują się w odległości ponad 400 m od granic działki nr (...), obręb (...). Taka odległość stanowi, że inwestycja zatwierdzona decyzją Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013r., nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr (...) . Brak jest przepisów prawa materialnego jakie w związku z realizacją tego przedsięwzięcia wpływałyby ograniczająco na możliwość zagospodarowania działki nr (...). Tym samym D. B. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r. Trzeba z cała mocą podkreślić, że decyzja Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r., nie przewiduje wykonywania prac budowlanych na terenie działki nr (...), mimo że skarżący twierdzi inaczej. Istniejąca na działce nr (...) linia elektroenergetyczna nie została przewidziana do przebudowy w ramach przedsięwzięcia pod nazwą - "projektowana przebudowa linii 220 kV (...) – (...). Za całkowicie nietrafne należy również uznać zarzuty naruszenia przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a. - gdyż nie stanowiły one podstawy zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu, że linie energetyczne po zwiększeniu ich mocy znamionowej będą miały bezpośredni wpływ na stan i użytkowanie sąsiednich działek, słusznie organ wskazał, że wymiana słupa nr 23 nie prowadzi do zwiększenia "mocy znamionowej linii". Natomiast podnoszone w skardze zarzuty merytoryczne, słusznie organ odwoławczy uznał za pozostające bez wpływu na ocenę przymiotu strony D. B. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.