II OSK 3002/14

Dnia 7 września 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant sekretarz sądowy Anna Dziosa-Płudowska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z.J. i S. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 120/14 w sprawie ze skargi Z. J. i S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2014 r., sygn. II SA/Sz 120/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Z. J. i S. J. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia 17 maja 2011 r. R. L. wystąpił do Prezydenta Miasta Szczecin o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Stacja paliw wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w S. przy ul. [...] działka nr [...], obręb [...], miasto S.", wskazując, iż stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397) przedmiotowa inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W toku rozpoznawania wniosku organ I instancji ustalił, że działka nr [...], obręb [...] położona przy ul. [...] w S., na której planowana jest ww. inwestycja, znajduje się w obszarze terenu elementarnego oznaczonego w planie symbolem D.O.3006U,MN, tj. tereny zabudowy usługowej z dopuszczeniem lokalu mieszkalnego. Działając na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013, poz. 1235 ze zm.), dalej u.i.o.ś., organ uzyskał opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie z [...] czerwca 2011 r. oraz opinię Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie (postanowienie z [...] lipca 2011 r.), w których stwierdzono potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W dniu 27 czerwca 2011 r. do organu I instancji wpłynęło pismo stron postępowania - Z. i S. J., informujące organ o braku zgody autorów pisma na budowę stacji benzynowej ze względu na to, że stanowić ona będzie uciążliwe sąsiedztwo poprzez wzmożony hałas, opary benzyny, spaliny samochodów. W piśmie podniesiono, że budowa zbiorników na paliwo i związane z tym prace podziemne spowodują uszkodzenie systemu korzeniowego drzew rosnących na działce. Wskazano także na niezgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z [...] lipca 2011 r., znak: [...], organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i ustalił zakres raportu. Raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko został przedłożony przez inwestora w dniu 23 grudnia 2011 r. Obwieszczeniem z 29 grudnia 2013 r., zamieszczonym na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Szczecin, na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta Szczecin oraz w miejscu planowanej inwestycji organ I instancji, działając na podstawie art. 33 u.i.o.ś., podał do publicznej wiadomości informacje o możliwości składania w wyznaczonym terminie uwag i wniosków przez przedstawicieli społeczeństwa. Pismami z 29 grudnia 2011 r., organ I instancji, stosownie do treści art. 77 ust. 1 u.i.o.ś., zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie o opinię i do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecnie o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. W odpowiedzi Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Szczecinie w opinii sanitarnej z [...] stycznia 2012 r. zaopiniował pozytywnie przedmiotowe przedsięwzięcie i określił warunki realizacji inwestycji. Pismem z [...] lutego 2012 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie wezwał do pisemnego złożenia wyjaśnień i uzupełnień do przedłożonego raportu o oddziaływaniu na środowisko. W dniu 14 września 2012 r. inwestor przedłożył uzupełnienie i wyjaśnienia do raportu, a informację o powyższym podano do publicznej wiadomości obwieszczeniem z dnia 26 listopada 2012 r. Pismem z dnia 7 grudnia 2012 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Szczecinie poinformował, iż podtrzymuje stanowisko zawarte w opinii sanitarnej z [...] stycznia 2012 r. Pismem z 11 grudnia 2012 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie wezwał do wskazania proponowanych do zastosowania działań minimalizujących oddziaływanie planowanej inwestycji w zakresie hałasu na środowisko. W związku z tym inwestor pismem z 14 grudnia 2012 r. zwrócił się do organu I instancji o określenie i podanie informacji na temat dopuszczalnych poziomów hałasu dla działek nr [...] Pismem z 7 maja 2013 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Szczecinie poinformował, iż podtrzymuje stanowisko zawarte w opinii sanitarnej z [...] stycznia 2012 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie postanowieniem z [...] maja 2013 r. uzgodnił środowiskowe uwarunkowania planowanego przedsięwzięcia i określił jego warunki. Decyzją z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] Prezydent Miasta Szczecin ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Stacja paliw wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w S. przy ul. [...] dz. nr [...], obręb [...]". Po rozpoznaniu odwołania Z. J. i S. J. od decyzji z [...] września 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz 71 ust. 2, art. 80 ust. 1, art. 81 ust. 1, art. 85 u.i.o.ś. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że na potrzeby przedmiotowego postępowania został sporządzony raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko (przedłożony w dniu 23.12.2011 r.), który podlegał uzupełnieniu pismami z dnia 14.09.2012 r., 30.10.2012 r., 23.04.2013 r., 18.07.2013 r. Wskazał, że zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 u.i.o.ś. organ I instancji zwrócił się o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i zasięgnął opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie, postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., uzgodnił warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, zaś Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Szczecinie w opinii sanitarnej z dnia [...] stycznia 2012 r. zaopiniował pozytywnie przedmiotowe przedsięwzięcie i określił warunki realizacji inwestycji. Kolegium ustaliło, iż dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja obowiązuje miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą nr XIII/348/07 Rady Miasta Szczecin z dnia 17 września 2007 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Kijewo - Park Leśny Dąbie" w Szczecinie (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z dnia 9 listopada 2007 r. Nr 111, poz. 1924). Zgodnie z zapisami planu działka, na której realizowane będzie planowane przedsięwzięcie znajduje się w obszarze terenu elementarnego oznaczonego w planie symbolem D.O.3006.U,MN. Przeznaczeniem terenu jest zabudowa usługowa zaś ustalony zakres usług obejmuje obsługę firm i klientów, usługi handlu, usługi gastronomii, usługi hotelarskie i turystyczne. Organ odwoławczy uznał, że lokalizacja tego typu inwestycji jest możliwa pod warunkiem spełnienia pozostałych ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, m.in., że na etapie inwestycyjnym wystąpią okresowe oddziaływania akustyczne, powodowane pracą urządzeń, ciężkich maszyn i pojazdów transportowych. Wpływ ten będzie miał charakter przejściowy, jednak w celu minimalizacji oddziaływania inwestycji na środowisko zobowiązano inwestora do wykonywania prac jedynie w porze dziennej, do stosowania do prac budowlanych tylko sprzętu budowlanego i pojazdów transportowych spełniających wymagania techniczne oraz charakteryzującego się niską emisyjnością hałasu i zanieczyszczeń do powietrza. W związku z powyższym etap realizacji inwestycji wiązał się będzie z oddziaływaniem lokalnym, krótkotrwałym, które ustanie wraz z zakończeniem tego etapu. Najbliższymi terenami podlegającymi ochronie akustycznej jest działka nr [...] i działka nr [...], na których zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 ze zm.), dla ww. terenów poziom hałasu nie powinien przekraczać w porze dziennej 50 dB, a w porze nocnej 40 dB. Ustalił ponadto, że źródłami emisji hałasu do środowiska na etapie funkcjonowania przedsięwzięcia będzie ruch pojazdów w obrębie stacji, zarówno tych korzystających z oferowanych usług, jak i tych obsługujących przedmiotową stację paliw, instalacji i dystrybutorów do tankowania paliwa, punktu serwisowego, system wentylacji i klimatyzacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wskazało także, że z przedłożonej dokumentacji, wykonanych analiz i prognozy oddziaływania akustycznego wynika, iż zarówno w porze dnia, jak i nocy, przedmiotowe przedsięwzięcie na etapie eksploatacji nie będzie wiązało się z ponadnormatywną emisją hałasu do środowiska, pod warunkiem wybudowania dwóch ekranów akustycznych. Z dokonanej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko wynika, że należy wykonać ekran po stronie wschodniej projektowanej stacji o wymiarach: ok. 20 m długości i ok. 4 m wysokości oraz drugi po stronie północnej, tj. pomiędzy projektowanym wjazdem i wyjazdem z terenu stacji o wymiarach: ok. 20 m długości i ok. 4 m wysokości. Nadto w celu zweryfikowania prawidłowości dobrania parametrów projektowanych ekranów akustycznych, należy w ramach monitoringu dokonać min. 6 miesięcy po uruchomieniu planowanej stacji pomiarów hałasu w punktach zlokalizowanych na granicy działki nr [...] i [...] obręb [...] S. Organ odwoławczy podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania zmierzającego do uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowej inwestycji dokonano również analizy usytuowania przedsięwzięcia w stosunku do obszarów objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w tym obszarów Natura 2000 i innym wyznaczonych i proponowanych do wyznaczenia obszarów cennych pod względem przyrodniczym. W miejscu inwestycji jak również w jej bezpośrednim sąsiedztwie nie występują obszary cenne pod względem przyrodniczym, chronione, w tym obszary Natura 2000. Najbliższy obszar Natura 2000 to obszar mający znaczenie dla Wspólnoty PLH320020 "Wzgórza Bukowe", zlokalizowany w odległości ok. 800 m od miejsca przeznaczonego pod inwestycję. Realizacja i eksploatacja przedmiotowej inwestycji nie będzie stanowiła zagrożenia dla świata zwierzęcego i roślinnego. Na terenie planowanej inwestycji nie występują ekosystemy, które warunkują występowanie gatunków i siedlisk przyrodniczych chronionych na mocy Dyrektywy Rady 79/409/EWG z 2 kwietnia 1979 r. o ochronie dzikich ptaków i Dyrektywy Rady 92143/EWG z 21 maja 1992 r. o ochronie siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory. Z przedłożonych materiałów wynika, że przedmiotowa inwestycja nie będzie negatywnie znacząco oddziaływać na ww. obszar Natura 2000, w tym na spójność i integralność obszarów Natura 2000 oraz na wyznaczone i proponowane do wyznaczenia formy ochrony przyrody. Jak wynika z zapisów przedłożonego raportu, sporządzonego w okresie październik -grudzień 2011 r., poza roślinnością pospolitą na terenie przedsięwzięcia występował drzewostan, tj. kasztanowiec zwyczajny (Aesculus hippocastanum) - 5 szt, klon jawor (Acer pseudoplatanus) - 4 szt., klon pospolity (Acer platanoides) - 2 szt. oraz dąb szypułkowy (Quercus rober) - 2 szt. Drzewa oceniono na wiek od ok. 60 do ok. 90 lat. Większość drzew, to egzemplarze w dobrym stanie zdrowotnym z niewielkimi oznakami osłabienia fizjologiczne charakterystyczny dla drzew w tym wieku. Drzewa nie tworzyły zwartej i spójnej całości, zostały jednak wkomponowane w obecne zagospodarowanie terenu i nie występują z nim w kolizji. Inwestor posiada decyzję Prezydenta Miasta Szczecin z dnia [...].11.2011 r., znak: [...] zezwalającą na usunięcie dwóch drzew. Zgodnie z przedłożonym raportem, realizacja inwestycji nie wymaga wycinki pozostałych drzew. W toku prowadzonego postępowania inwestor przedłożył uzupełnienie i wyjaśnienie do raportu zwierające w punkcie 4 informację o tym, że dla potrzeb inwestycji nie przewiduje się dodatkowej wycinki drzew. Niezależenie od tego inwestor dokonał wycinki drzew na podstawie uzyskanych decyzji administracyjnych. Drzewa te nie kolidowały z przedmiotową inwestycją. Po tym czasie właściciel terenu, a jednocześnie inwestor uzyskał jeszcze jedną decyzję zezwalającą na wycinkę dwóch drzew z dnia [...].10.2012 r., jednak o tym fakcie nie informował organu prowadzącego postępowanie, ani organów uzgadniających. Wycinka ta nie była związana z inwestycją, a wynikała wyłącznie ze względów bezpieczeństwa. Na terenie objętym inwestycją stwierdzono w raporcie występowanie dwóch stanowisk złociszka jaskrawego (Chrysothm candelaris), objętego ścisłą ochroną gatunkową. Raport nie stwierdzał negatywnego wpływu inwestycji na ww. gatunek, ponieważ stwierdzone stanowiska zlokalizowane były na drzewach nie objętych wycinką. Jednocześnie w wyjaśnieniach z dnia 11.07.2013 r, autor raportu wskazał, że drzewa na których występowały stanowiska złociszka jaskrawego to drzewa nr 11 i 8. Drzewo nr 11 zostało wycięte zgodnie z decyzją z dnia [...].10.2012 r. znak: [...] i nie posiadało wówczas znamion siedliska złociszka jaskrawego, co wynika także z uzasadnienia tej decyzji. Poprzedzająca decyzję wizja lokalna wykazała natomiast, że obydwa klony objęte wnioskiem są drzewami schyłkowymi, nie rokującymi na przeżycie. Zasychające korony i liczne niewygojone rany na pniach świadczą o złym stanie biologicznym i niskiej żywotności. Z przedłożonego do wniosku raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że realizacja i eksploatacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczenia standardów jakości środowiska. Teren inwestycji jest terenem zalatywania ptactwa i nie stanowi miejsca regularnego i stałego przebywania ptaków z uwagi na sąsiedztwo zabudowy, dróg oraz występowanie w sąsiedztwie terenu Parku Leśnego Dąbie, który stanowi bardziej atrakcyjny teren dla awifauny. Stwierdzono wystąpienie jedynego miejsca lęgowego- gniazda najprawdopodobniej krukowatych, podnosząc, że jedyny ewentualny wpływ inwestycji na gniazdo może wiązać się z realizacją przedsięwzięcia i emisją hałasu w trakcie etapu inwestycyjnego. Po zakończeniu budowy miejsce lęgowe pozostanie w stanie nienaruszonym. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez Z. J. i S. J. Kolegium wyjaśniło, że przedmiotu badania w postępowaniu dotyczącym oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia nie mogą stanowić podnoszone przez odwołujących się kwestie związane z nieprawidłowościami przy wycince drzew na działce nr [...], obręb [...], bowiem wychodzą one poza jego zakres. Okoliczności te mogą być natomiast badane w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na wycięcie drzew bądź usunięcia drzew bez wymaganego zezwolenia. Kolegium nie zgodziło się ponadto z odwołującymi się, iż handel paliwami jest niezgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wydanie wyroku oddalającego skargę skarżących uzasadnił stwierdzonym brakiem naruszenia prawa przy wydawaniu zaskarżonych decyzji. Sąd I instancji nie dopatrzył się w działaniu organów administracji naruszenia norm prawa materialnego bądź naruszenia przepisów postępowania w sposób, który nakazywałby ponowne przeprowadzenie postępowania. Sąd nie stwierdził niezgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – uchwałą Rady Miasta Szczecin Nr XIII/348/07 z dnia 17 września 2007 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Kijewo – Park Leśny Dąbie" w Szczecinie. W § 1 ust. 3 ww. uchwały w sprawie planu miejscowego określone zostały zasady konstrukcji planu: "Ustalenia formułowane są na dwóch poziomach: ogólnym i szczegółowym. Ustalenia ogólne obowiązują na całym obszarze planu. Ustalenia szczegółowe obowiązują dla terenu elementarnego." Odnosząc się do ustaleń w świetle których działka, na której zlokalizowane jest przedsięwzięcie, znajduje się na terenie elementarnym określonym w § 12 - D.O.3006.U,MN, Sąd wskazał, że symbol literowy, zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 5 lit. b oznacza - tereny zabudowy usługowej z dopuszczeniem lokalu mieszkalnego. Zauważył, że na tym terenie nie obowiązują zapisy ogólne dotyczące innych terenów elementarnych, a w szczególności oznaczonych symbolem literowym "MN,U", a więc także § 6 ust. 1 lit. a i b, mają natomiast zastosowanie przepisy ogólne (§ 6 ust. 2, 3, 4, 5, 6 w zakresie w jakim nie wskazują zastosowania ich do konkretnych terenów elementarnych, bądź w jakim ustanawiają wyjątki dla konkretnych terenów elementarnych) dotyczące, między innymi: uciążliwości - wynikające z inwestycji muszą zamykać się w granicach działki budowlanej; zakazuje się wycinki wartościowego drzewostanu /.../ za wyjątkiem: cięć sanitarnych, cięć pielęgnacyjnych itd.; minimalny wskaźnik zapotrzebowania na miejsca postojowe. Dla terenu elementarnego D.O.3006.U,MN w § 12 przewidziano przeznaczenie terenu: zabudowa usługowa; w granicach działki budowlanej dopuszcza się wprowadzenie jednego lokalu mieszkalnego, przy czym ustalono zakres usług: a) obsługa firm i klientów, b) usługi handlu, c) usługi gastronomii, d) usługi hotelarskie i turystyczne. Przyznając skarżącym rację co definicji obsługi firm i klientów zgodnie ze słowniczkiem zawartym w § 5 pkt 10 planu miejscowego, Sąd zauważył jednak, że z treści planu wynika, iż nie zostały w nim zdefiniowane usługi handlu. Nie zostały też wyodrębnione stacje paliw. Jedynie w § 6 ust. 1 lit. b planu zawarte zostały ustalenia funkcjonalne na terenach zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem usług (MN,U) gdzie dopuszcza się usługi w zakresie (ust. 1 pkt 1 lit. b) - "handel detaliczny w lokalach o powierzchni użytkowej do 100 m2, z wyłączeniem sprzedaży paliw płynnych i gazu płynnego do pojazdów samochodowych". Uznając, że skoro takie ograniczenie usług handlu występuje na terenach elementarnych "MN,U", a na innych terenach usługi handlu nie podlegają takim ograniczeniom, to na terenie elementarnym D.O.3006.U,MN dopuszczalne jest prowadzenie handlu również w zakresie sprzedaży paliw płynnych i gazu płynnego. Sąd potwierdził stanowisko organów, iż planowane przedsięwzięcie jest zgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Sąd zgodził się ponadto z Kolegium, iż brak jest podstaw do badania w niniejszym postępowaniu zgodności z planem miejscowym wycinki drzew rosnących na działce nr [...], obręb [...] w S. Drzewa te zostały wycięte po wydaniu odrębnych zezwoleń, nie związanych z planowanym przedsięwzięciem, zaś ewentualne badanie prawidłowości wydanych zezwoleń, czy wycięcia drzew bez takich zezwoleń nie mieści się w zakresie niniejszej sprawy. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości także w zakresie poprawności uzgodnienia dokonanego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wyrażając pogląd, w świetle którego organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia uznając postanowienie uzgadniające za prawidłowe nie musi prezentować swojej analizy w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem Sądu, organ wyraża swoje stanowisko poprzez przyjęcie i zastosowanie w decyzji warunków uzgodnienia. Podobnie organ odwoławczy, w przypadku niestwierdzenia rażących uchybień w procesie uzgadniania i opiniowania przedsięwzięcia oraz w sytuacji niezaskarżenia w odwołaniu stanowisk organów współdziałających, nie musi wyrażać swojej akceptacji w sposób inny niż stwierdzenie prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Sąd nie podzielił też stanowiska skarżących, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgadniając środowiskowe warunki przedsięwzięcia nie wziął pod uwagę bliskiego sąsiedztwa, skoro w toku postępowania ustalono, że w bliskim sąsiedztwie przedsięwzięcia znajdują się dwa budynki mieszkalne: położony na działce [...] (należącej do skarżących) – w odległości ok. 5 m od planowanego wjazdu na stację benzynową oraz na działce [...] – po przeciwnej stronie ul. [...], w odległości ok. 15 m. Uwzględniając właśnie te fakty oraz mając na uwadze, że planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływało również na przedmiotowe działki i ich mieszkańców, w celu zminimalizowania oddziaływania akustycznego przedsięwzięcia Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzależnił wydane uzgodnienie od wybudowania dwóch ekranów akustycznych od strony północnej i wschodniej, a więc od strony działek położonych w bliskim sąsiedztwie. Sprecyzowanie danych technicznych tych ekranów i ewentualnego ich oddziaływania na działkę skarżących należy do następnego etapu realizacji inwestycji, tj. pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, w powyższym zakresie przedsięwzięcie również jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ustalone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska warunki realizacji przedsięwzięcia zminimalizują wszelkie uciążliwości inwestycji w taki sposób, że będą one zamykać się w granicach działki budowlanej, na której realizowane jest przedsięwzięcie. Analizując zarzut skargi dotyczący bezzasadnego, w ocenie skarżących, odstąpienia przez Dyrektora bez żadnego uzasadnienia od obowiązku wydawania kolejnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, zgodnie z art.77 ust. 4 pkt 2 u.i.o.ś. Sąd stwierdził, że ww. przepis wymaga przedstawienia stanowiska organu uzgadniającego i takie stanowisko zostało zawarte w postanowieniu uzgadniającym. Sąd uznał, że jeżeli już na samym początku realizacji przedsięwzięcia wszystkie jego skutki środowiskowe są dobrze znane i nie budzą wątpliwości, to nie ma podstaw do nakładania obowiązku ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast jeżeli planowane przedsięwzięcie należy do grupy tych, których wpływ na środowisko jest trudny do przewidzenia lub na etapie prowadzenia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pojawiły się co do tego wątpliwości, to organ uzgadniający, kierując się zasadą przezorności, powinien nałożyć obowiązek ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedmiotowe przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć, których skutki środowiskowe są znane od początku. W skardze kasacyjnej wniesionej przez Z. J. i S. J. od wyroku z 1 sierpnia 2014 r. skarżący kasacyjnie zaskarżyli ww. wyrok w całości podnosząc zarzuty naruszenia: 1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a i b oraz § 6 ust. 1 pkt 1 lit. b, a także § 5 pkt 10 uchwały nr XIII/348/07 Rady Miasta Szczecin z dnia 17 września 2007 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Kijewo - Park Leśny Dąbie" w Szczecinie poprzez błędne przyjęcie, że możliwe było wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, które, w ocenie skarżących, nie jest zgodne z planem miejscowym, gdyż polega na budowie stacji paliw, dla której działalnością podstawową będzie sprzedaż paliw, zaś działalnością pomocniczą inne usługi (pompowanie kół, pobór wody dla celów eksploatacyjnych lub kosmetyki, odkurzanie ręczne wnętrza pojazdu), co sprawia, że przedmiotowa inwestycja nie mieści się w definicji handlu, lecz powinna być kwalifikowana jako świadczenie usług niedopuszczonych na tym obszarze, 2) prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie § 12 ust. 2 pkt 2 lit. a uchwały nr XIII/348/07 Rady Miasta Szczecin z dnia 17 września 2007 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Kijewo - Park Leśny Dąbie" w Szczecinie w związku z przyjęciem, że w niniejszym postępowaniu nie podlega badaniu kwestia wycinki drzew, podczas gdy z powołanego przepisu wynika, że na terenie elementarnym D.O.3006.U,MN obowiązuje ochrona istniejących drzew poprzez zakaz wycinki za wyjątkiem cięć sanitarnych; 3) prawa procesowego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1, art. 15, art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 77 ust. 4 u.i.o.ś. poprzez oddalenie skargi m.in. w oparciu o uznanie, że wydając postanowienie z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie naruszył prawa procesowego, podczas gdy: a) organ ten nie dokonał w sposób wyczerpujący ustaleń faktycznych - nie wziął pod uwagę bliskiego sąsiedztwa (5 m) zabudowy jednorodzinnej, nie ustalił wpływu inwestycji na gatunki chronione takie jak krukowate i złociszek jaskrawy; b) naruszył art. 77 ust. 4 u.i.o.ś. ustalając warunki realizacji przedsięwzięcia, w szczególności mające zapewnić ochronę przed emisją gazów oraz oddziaływaniem akustycznym, w sposób ogólny i niemożliwy do wyegzekwowania; c) naruszył art. 77 ust. 4 u.i.o.ś. poprzez zaniechanie uzasadnienia co do braku konieczności przeprowadzenia oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z powołanych względów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na solidarnie rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania – R. L. – wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami wniesionej skargi kasacyjnej. Za nieuzasadniony należało uznać ten zarzut skargi kasacyjnej, który naruszenie przez Sąd I instancji art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a i b oraz § 6 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz § 5 pkt 10 uchwały nr XIII/348/07 Rady Miasta Szczecin z dnia 17 września 2007 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Kijewo - Park Leśny Dąbie" w Szczecinie wiąże z błędnym przyjęciem, że planowane przedsięwzięcia jest zgodne z zapisami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wymaga przypomnienia, że ocenę, iż zapisy planu miejscowego dla terenu obejmującego działkę, na której zlokalizowane jest przedsięwzięcie, znajdującą się na terenie elementarnym określonym w § 12 uchwały w sprawie planu miejscowego - D.O.3006.U,MN nie sprzeciwiają się jej przeznaczeniu na usługi handlu obejmujące także sprzedaż paliw płynnych i gazu płynnego Sąd I instancji przyjął w związku z ustaleniem, że dla terenu elementarnego D.O.3006.U,MN w § 12 uchwały nr XIII/348/07 przewidziano następujące przeznaczenie terenu: zabudowa usługowa; w granicach działki budowlanej dopuszcza się wprowadzenie jednego lokalu mieszkalnego, przy czym ustalono zakres usług: a) obsługa firm i klientów, b) usługi handlu, c) usługi gastronomii, d) usługi hotelarskie i turystyczne. Analiza treści planu ujawnia, że Rada Miasta Szczecina odstąpiła od zdefiniowania usług handlu, nie wprowadziła też żadnych obostrzeń bądź wyłączeń wskazujących na zakaz lokalizacji na analizowanym terenie stacji paliw. Zauważając, że skoro w świetle § 6 ust. 1 lit. b ww. uchwały jedynie wyłączenie w planie miejscowym sprzedaży paliw płynnych i gazu płynnego do pojazdów samochodowych dotyczy terenów elementarnych "MN,U", zaś na innych terenach usługi handlu nie podlegają takim ograniczeniom, Sąd zgodził się z organami, iż na terenie elementarnym D.O.3006.U,MN dopuszczalne jest prowadzenie handlu również w zakresie sprzedaży paliw płynnych i gazu płynnego. Brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości powyższej oceny w oparciu o argumentację skargi kasacyjnej, której autor podnosi, iż na taką ocenę charakteru zamierzonej działalności nie pozwala ustalenie, iż poza sprzedażą paliw na planowanej stacji świadczone będą przede wszystkim usługi dla klientów –pompowanie kół, pobór wody dla celów eksploatacyjnych lub kosmetyki, odkurzanie pojazdu, co zdaniem strony nie pozwala przyjąć, że prowadzenie stacji paliw mieści się w definicji handlu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że świadczenie tego rodzaju usług w stosunku do sprzedaży paliwa ma charakter wyłącznie akcesoryjny. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania trafnie zauważa, że możliwość skorzystania przez klientów stacji paliw z ww. usług dodatkowych związana jest z istnieniem utrwalonych standardów obsługi klienta, podnosząc zarazem, że na planowanej stacji tankowanie paliwa odbywać się będzie samoobsługowo. Powyższe nie pozwala uwzględnić argumentów skarżących, którzy wskazując na błędną kwalifikację funkcji przedsięwzięcia nieprawidłowo podnoszą, że sprzedaż paliwa wiązać się będzie ze świadczeniem usług w postaci jego nalewania przez pracowników stacji. Zauważenia wymaga też, że na poparcie wywiedzionego zarzutu skarżący kasacyjnie nietrafnie odwołują się, jak podają, do "wykładni systemowej" przepisów planu miejscowego dokonanej w oparciu o analizę innych planów miejscowych, tj. planów uchwalonych przez Radę Miasta Szczecin, w których przyjęto założenia dotyczące zagospodarowania przestrzennego innych terenów, niż teren planowanego przedsięwzięcia. Należy stwierdzić, że argumenty systemowe wykładni normy prawa lokalnego, ze względu na charakter aktów prawa miejscowego, podnoszone mogą być wyłącznie na płaszczyźnie danego aktu prawa miejscowego oraz przepisów ustawy, nie zaś na płaszczyźnie zgodności jednego aktu prawa miejscowego – planu zagospodarowania przestrzennego – z innym aktem prawa miejscowego. Akty prawa miejscowego stanowią podustawowy stopień hierarchii źródeł prawa administracyjnego, którego wewnętrzne uporządkowanie opiera się jedynie na kryterium relacji aktu prawa miejscowego z ustawą. Do samych aktów prawa miejscowego nie znajduje zastosowania pojęcia hierarchicznej budowy we wzajemnych relacjach między aktami tego prawa, gdyż konsekwencją ustrojowej odrębności i względnej samodzielności podmiotów samorządu terytorialnego jest to, że prawo przez nie stanowione pozostaje w hierarchicznej relacji jedynie z ustawami, które stanowią podstawę prawną ich wydania (I. Skrzydło-Niżnik, Model ustroju samorządu terytorialnego w Polsce na tle zagadnień ustrojowego prawa administracyjnego, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, s. 471-472). Z tego względu zapisy innych aktów prawa miejscowego przyjmowanych przez Radę Miasta Szczecina, jako nie podlegające wzajemnej harmonizacji, w procesie interpretacji uchwały nr XIII/348/07 Rady Miasta Szczecin z dnia 17 września 2007 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Kijewo - Park Leśny Dąbie" w Szczecinie nie podlegają uwzględnieniu. Usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej nie stanowi też zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie § 12 ust. 2 pkt 2 lit. a uchwały nr XIII/348/07 w związku z przyjęciem przez Sąd, że kwestia wycinki drzew w kontrolowanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postępowaniu administracyjnym nie podlegała badaniu. Jak trafnie podnosi uczestnik postępowania, zarzut ten został sformułowany niefortunnie, gdyż nie budzi wątpliwości, że powyżej zaznaczona kwestia w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach została badana. O istnieniu podstaw do stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustanawiającym zakaz wycinki drzew (oraz wyjątek od tego zakazu) paragrafem 12 ust. 2 pkt 2 lit. a planu miejscowego świadczy okoliczność, iż do wycięcia drzew doszło na podstawie zezwoleń właściwych organów. Ocena, czy do wydania pozwolenia na wycięcie drzew doszło w warunkach wskazujących na zasadność odstąpienia od wyrażonego w § 12 ust. 2 pkt 2 lit. a planu miejscowego zakazu wycinki, w ramach dopuszczalnych tym przepisem cięć sanitarnych, wykracza poza granice przedmiotowej sprawy. Nie ma ponadto podstaw do aprobaty twierdzeń skarżących, iż wydanie zaskarżonego wyroku nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pk1 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 77 ust. 4 u.i.o.ś. Wywiedzione w tym zakresie zarzuty kasacyjne skarżący łączą z nieprawidłową kontrolą postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, dokonaną w kilku aspektach. Aspekt pierwszy dotyczy, jak podnoszą skarżący kasacyjnie, niewzięcia pod uwagę bliskiego sąsiedztwa (5 m) zabudowy jednorodzinnej oraz nieustalenia wpływu inwestycji na gatunki chronione takie jak krukowate i złociszek jaskrawy. Jeśli się zważy, że powyższe zarzuty nie wskazują na kwestionowanie dokonanej przez organy oraz Sąd I instancji oceny wskazanych okoliczności sprawy, lecz "niewzięcia pod uwagę bliskiego sąsiedztwa" oraz "nieustalenia wpływu inwestycji na gatunki chronione", to stwierdzić należało, że nie znajdują one potwierdzenia w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Zawiera ono bowiem stwierdzenie, że uzgadniając środowiskowe warunki przedsięwzięcia organ uzgadniający wziął pod uwagę bliskie sąsiedztwo wynikające z faktu usytuowania w sąsiedztwie inwestycji dwóch budynków mieszkalnych, w tym budynku położonego na działce nr [...] w odległości ok. 5 m od planowanego wjazdu na stację benzynową. Uwzględnienie charakteru najbliżej zabudowy skutkowało uzależnieniem wydania uzgodnienia od wybudowania dwóch ekranów akustycznych do strony działek położonych w bliskim sąsiedztwie. Wbrew twierdzeniom skarżących, z treści postanowienia z [...] maja 2013 r. nr [...] nie wynika, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska przyjął, iż działka skarżących znajduje się w odległości 15 m od terenu planowanej inwestycji. Nie znajduje też potwierdzenia zarzut nieustalenia wpływu inwestycji na gatunki chronione takie jak krukowate i złociszek jaskrawy, na co wskazują te fragmenty uzasadnienia postanowienia z [...] maja 2013 r., przywołane przez Sąd I instancji w ramach ustaleń stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyrokowania, w których organ uzgadniający stwierdził, po pierwsze: w odniesieniu do podanej informacji o prawdopodobnej obecności krukowatych w związku z zauważonym jednym miejscem lęgowym, że jedyny ewentualny wpływ inwestycji na zaobserwowane gniazdo może wiązać się z realizacją inwestycji i emisją hałasu w trakcie etapu inwestycyjnego (s. 18 uzasadnienia wyroku) oraz wskazał, iż nie przewiduje się wpływu inwestycji na złociszka jaskrawego, gdyż stanowiska tego gatunku zlokalizowano na drzewach nie objętych wycinką (s. 17 uzasadnienia wyroku). Aspekt drugi dotyczy zbyt ogólnie sformułowanych w postanowieniu z [...] maja 2013 r., zdaniem strony, warunków realizacji przedsięwzięcia mających zapewnić ochronę przed oddziaływaniem akustycznym oraz emisją gazów. W odniesieniu do ochrony przed oddziaływaniem akustycznym skarżący kasacyjnie, odwołując się do treści art. 77 ust. 4 u.i.o.ś., zarzucają brak wskazania w postanowieniu z [...] maja 2013 r. paramentów ekranów akustycznych podnosząc, że określenie tych parametrów dopiero w pozwoleniu na budowę, które ogranicza się do zatwierdzenia projektu budowalnego składanego przez inwestora stwarza ryzyko, iż przy nieokreśleniu w decyzji środowiskowej minimalnych parametrów ekranów inwestor poprzestanie na rozwiązaniu najbardziej ekonomicznym (najtańszym). W nawiązaniu do argumentów skarżących, niezależnie od stwierdzenia, że art. 77 ust. 4 pkt 1 u.i.o.ś. ustanawia ogólny wymóg określenia warunków realizacji przedsięwzięcia nie doprecyzowując go o rodzaje i szczegółowość tychże warunków należy zauważyć, że okoliczności sprawy nie wskazują, by obawy skarżących związane z dowolnością przy wyborze ekranów akustycznych, miały w rozpoznawanej sprawie wymiar inny, niż hipotetyczny. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania – inwestor - wskazał, że w toku postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kwestię rodzaju ekranów akustycznych konsultował ze skarżącymi i do zaprojektowania ekranów doszło przy uwzględnieniu uwag S. J. Przedłożona przez uczestnika postępowania do akt sprawy kopia decyzji Prezydenta Miasta Szczecina z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] zatwierdzająca R. L. projekt budowlany i udzielająca mu pozwolenia na budowę szczegółowe parametry ekranów akustycznych podaje. Co do zarzutu braku przyjęcia w postanowieniu uzgadniającym z [...] maja 2013 r. warunków zapewniających realną ochronę przed emisją gazów należało stwierdzić, że jego ocena jako zarzutu niestanowiącego usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej wywiedzionej na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy) wynika z faktu, iż nie został on powiązany w skardze kasacyjnej z wykazaniem – w odniesieniu do zidentyfikowanych w raporcie oddziaływania na środowisko rodzajów emisji zanieczyszczeń gazowych do powietrza oraz ich natężenia, że realizacja planowanego przedsięwzięcia wiąże się z tego rodzaju emisją zanieczyszczeń gazowych powietrza, które wymagałby przyjęcia specjalnych środków w celu eliminacji tego ryzyka. Należy podkreślić, że z postanowienia z [...] maja 2013 r. wynika, iż przewidywana na etapie realizacji inwestycji niezorganizowana emisja zanieczyszczeń gazowych do powietrza związana m.in. z pracą maszyn i sprzętu budowlanego nie będzie występowała po zakończeniu plac budowlanych, zaś stacja paliw ze względu na emisję pyłów i gazów do powietrza nie będzie powodowała uciążliwości dla powietrza atmosferycznego. Niemniej, w celu minimalizacji wpływu inwestycji na powietrze atmosferyczne dystrybutory paliwowe wyposażone zostaną w instalacje odsysania oparów i kierowania ich bezpośrednio do zbiorników , co zapobiegać ma przedostawaniu się par paliw do atmosfery, a dystrybutory będą wyposażone w szczelne studzienki poddystrybutorowe. Ponadto, stanowisko zlewowo-oddechowe wyposażone będzie w szczelną armaturę przyłączeniową, samozamykającą dla odprowadzania oparów w trakcie spustu, co wpłynie na hermetyzację procesu tankowania (s. 9-10 postanowienia z [...] maja 2013 r.). Mając na względzie powyższe ustalenia nie można podzielić stanowiska skarżących, iż warunki realizacji przedsięwzięcia mające zapewnić ochronę przed emisją gazów w postanowieniu uzgadniającym ustalone zostały w sposób ogólny i niemożliwy do wyegzekwowania. Za chybiony uznać należało zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez aprobatę braku podania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w postanowieniu wydanym na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 oraz art. 77 ust. 3 i 4 u.o.i.ś. uzasadnienia co do braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, przepis art. 74 ust. 4 pkt 2 u.i.o.ś. wymaga przedstawienia przez organ uzgadniający stanowiska w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i stanowisko takie organ uzgadniający w tej sprawie wyraził. Podstawy normatywne postanowienia w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, a więc instytucji regulowanej przepisami art. 77 ust. 3 i 4 w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 1 u.o.i.ś. nie obejmują wymogu uzasadnienia tego stanowiska. Wymóg taki expressis verbis na gruncie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przyjęty został w art. 91 ust. 1 u.i.o.ś w odniesieniu do postanowienia w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wydawanego na podstawie art. 90 ust. 1 ww. ustawy, a także w art. 85 ust. 1 tej ustawy wobec decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.